การพัฒนาหลักสูตรฝึกอบรมเพื่อเสริมสร้างทักษะสร้างสรรค์นวัตกรรมของนักศึกษาสาขาวิชาคอมพิวเตอร์

Main Article Content

ปรมินทร์ วงษ์คำสิงห์
สุจิตรา ปันดี

บทคัดย่อ


การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) สร้างและหาประสิทธิภาพของหลักสูตรฝึกอบรมเพื่อเสริมสร้างทักษะสร้างสรรค์นวัตกรรมของนักศึกษาสาขาวิชาคอมพิวเตอร์ 2.) ศึกษาผลการใช้หลักสูตรฝึกอบรมเพื่อเสริมสร้างทักษะสร้างสรรค์นวัตกรรม ของนักศึกษาสาขาวิชาคอมพิวเตอร์ 3) ศึกษาความพึงพอใจของนักศึกษาต่อหลักสูตรฝึกอบรมเพื่อเสริมสร้างทักษะสร้างสรรค์นวัตกรรมของนักศึกษาสาขาวิชาคอมพิวเตอร์ ระเบียบวิธีการวิจัย ใช้กระบวนการวิจัยและพัฒนาร่วมกับแบบแผนการทดลองเบื้องต้น (One-group posttest-only design) จำนวน 69 คน กลุ่มตัวอย่างจำนวน 20 คน ได้มาจากการสุ่มแบบชั้นภูมิ เครื่องมือวิจัยประกอบด้วย หลักสูตรฝึกอบรม แบบประเมินทักษะ และแบบประเมินความพึงพอใจ ผลการวิจัยพบว่า 1.หลักสูตรฝึกอบรมที่พัฒนาขึ้นประกอบด้วย 6 องค์ประกอบ ได้แก่ 1) หลักการและเหตุผล 2) วัตถุประสงค์ 3) โครงสร้างเนื้อหาของหลักสูตร 4) กิจกรรมการเรียนรู้้ 5) สื่อและแหล่งเรียนรู้ 6) การวัดและประเมินผลการเรียนรู้ โดยผู้เชี่ยวชาญประเมินความเหมาะสมอยู่ในระดับมาก และเอกสารประกอบหลักสูตรอยู่ในระดับมาก 2.ผลการใช้หลักสูตรพบว่านักศึกษามีคะแนนทักษะสร้างสรรค์นวัตกรรมหลังเรียนคิดเป็นร้อยละ 84.75 ซึ่งสูงกว่าเกณฑ์ร้อยละ 70 อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 3.มีความพึงพอใจอยู่ในระดับมาก


คำสำคัญ: หลักสูตรฝึกอบรม, ทักษะสร้างสรรค์นวัตกรรม, คอมพิวเตอร์ศึกษา, การเรียนรู้แบบจินตวิศวกรรม

Article Details

รูปแบบการอ้างอิง
วงษ์คำสิงห์ ป., & ปันดี ส. . (2026). การพัฒนาหลักสูตรฝึกอบรมเพื่อเสริมสร้างทักษะสร้างสรรค์นวัตกรรมของนักศึกษาสาขาวิชาคอมพิวเตอร์. วารสารครุศาสตร์ปัญญา, 5(2), 249–263. สืบค้น จาก https://so06.tci-thaijo.org/index.php/IEJ/article/view/292261
ประเภทบทความ
บทความวิจัย

เอกสารอ้างอิง

ทิศนา แขมมณี. (2563). ศาสตร์การสอน: องค์ความรู้เพื่อการจัดกระบวนการเรียนรู้ที่มีประสิทธิภาพ

(พิมพ์ครั้งที่ 24). สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

ปรัชญนันท์ นิลสุข. (2563). จินตวิศวกรรม: การเรียนรู้เพื่อสร้างสรรค์นวัตกรรม. สำนักพิมพ์

มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีพระจอมเกล้าพระนครเหนือ.

ปรัชญนันท์ นิลสุข และปณิตา วรรณพิรุณ. (2556). การเรียนรู้แบบจินตวิศวกรรม. วารสารพัฒนาเ

ทคนิคศึกษา, 25(86), 33-37.

พงศธร ปาลี และปณิตา วรรณพิรุณ. (2561). กระบวนการจินตวิศวกรรม.

ล้วน สายยศ และอังคณา สายยศ. (2538). เทคนิคการวัดผลการเรียนรู้.

สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2560). แผนการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ. 2560 – 2579. กรุงเทพฯ: พริก

หวานกราฟฟิค.

วิชัย วงษ์ใหญ่. (2565). การพัฒนาหลักสูตรระดับอุดมศึกษา. กรุงเทพฯ: อาร์ แอนด์ เอ็น พริ้นท์.

Tyler, R. W. (1949). Basic principles of curriculum and instruction. Chicago: University of

Chicago Press.

Nilsook, P., Utakrit, N., & Clayden, J. (2014). Imagineering in education: A framework to

enhance students' learning performance and creativity in thinking. Educational

Technology, 54(1), 14-20.

Hobson, L. (2024, November 26). Imagineering instructional design: Insights inspired by

Disney World. Dr. Luke Hobson.

https://drlukehobson.com/blog1/imagineering-instructional-design-insights-

inspired-by-disney-world

Nilsook, P., Utakrit, N., & Clayden, J. (2014). Imagineering in education: A framework to

enhance students' learning performance and creativity in thinking.

Educational Technology, 54(1), 14-20.

UNESCO. (2023). Digital transformation in education. Retrieved from

https://www.unesco.org/en/digital-education.

Wannapiroon, P., & Nilsook, P. (2021). Augmented reality interactive learning model,

using the imagineering process for the SMART classroom. International

Journal of Emerging Technologies in Learning, 16(15), 84-102.