แนวทางในการพัฒนาระบบดูแลช่วยเหลือนักเรียนของโรงเรียนสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาจังหวัดเพชรบุรี
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การศึกษานี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ (1) ศึกษาระดับการดำเนินงานระบบดูแลช่วยเหลือนักเรียนของโรงเรียนในจังหวัดเพชรบุรี (2) เปรียบเทียบผลการดำเนินงานของระบบดูแลช่วยเหลือนักเรียนตามขนาดสถานศึกษาและบทบาทของบุคลากร และ (3) ศึกษาแนวทางพัฒนาระบบดูแลช่วยเหลือนักเรียน กลุ่มตัวอย่างในการวิจัย ได้แก่ ผู้บริหารสถานศึกษาและครู จำนวน 331 คน ซึ่งได้มาจากการสุ่มตัวอย่างแบบแบ่งชั้นภูมิและการสุ่มอย่างง่าย เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยคือแบบสอบถามมาตราส่วนประมาณค่า 5 ระดับ ซึ่งมีค่าความเชื่อมั่นเท่ากับ 0.99 วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน(S.D.) และ F-test ผลการวิจัยพบว่าระบบดูแลช่วยเหลือนักเรียนของโรงเรียนในจังหวัดเพชรบุรีมีระดับการดำเนินงานโดยรวมอยู่ในระดับสูงโรงเรียนขนาดเล็กและขนาดใหญ่มีผลการดำเนินงานของระบบดูแลช่วยเหลือนักเรียนในระดับสูงสุด ขณะที่โรงเรียนขนาดกลางและขนาดใหญ่พิเศษอยู่ในระดับสูง นอกจากนี้พบว่าบุคลากรในตำแหน่งที่แตกต่างกันมีแนวทางการดำเนินงานที่ต่างกันแนวทางการพัฒนาระบบควรมุ่งเน้นการใช้เทคโนโลยีเพื่อการจัดเก็บและวิเคราะห์ข้อมูลนักเรียน พัฒนากลไกการคัดกรอง ป้องกัน และส่งต่อนักเรียนที่มีปัญหา รวมถึงการอบรมครูและบุคลากรเพื่อเพิ่มประสิทธิภาพการดูแลช่วยเหลือนักเรียนการศึกษานี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ (1) ศึกษาระดับการดำเนินงานระบบดูแลช่วยเหลือนักเรียนของโรงเรียนในจังหวัดเพชรบุรี (2) เปรียบเทียบผลการดำเนินงานของระบบดูแลช่วยเหลือนักเรียนตามขนาดสถานศึกษาและบทบาทของบุคลากร และ (3) ศึกษาแนวทางพัฒนาระบบดูแลช่วยเหลือนักเรียน กลุ่มตัวอย่างในการวิจัย ได้แก่ ผู้บริหารสถานศึกษาและครู จำนวน 331 คน ซึ่งได้มาจากการสุ่มตัวอย่างแบบแบ่งชั้นภูมิและการสุ่มอย่างง่าย เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยคือแบบสอบถามมาตราส่วนประมาณค่า 5 ระดับ ซึ่งมีค่าความเชื่อมั่นเท่ากับ 0.99 วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน(S.D.) และ F-test ผลการวิจัยพบว่าระบบดูแลช่วยเหลือนักเรียนของโรงเรียนในจังหวัดเพชรบุรีมีระดับการดำเนินงานโดยรวมอยู่ในระดับสูงโรงเรียนขนาดเล็กและขนาดใหญ่มีผลการดำเนินงานของระบบดูแลช่วยเหลือนักเรียนในระดับสูงสุด ขณะที่โรงเรียนขนาดกลางและขนาดใหญ่พิเศษอยู่ในระดับสูง นอกจากนี้พบว่าบุคลากรในตำแหน่งที่แตกต่างกันมีแนวทางการดำเนินงานที่ต่างกันแนวทางการพัฒนาระบบควรมุ่งเน้นการใช้เทคโนโลยีเพื่อการจัดเก็บและวิเคราะห์ข้อมูลนักเรียน พัฒนากลไกการคัดกรอง ป้องกัน และส่งต่อนักเรียนที่มีปัญหา รวมถึงการอบรมครูและบุคลากรเพื่อเพิ่มประสิทธิภาพการดูแลช่วยเหลือนักเรียน
Downloads
Article Details
เอกสารอ้างอิง
ธิตินัดดา สิงห์แก้ว. (2562). การพัฒนาระบบดูแลช่วยเหลือนักเรียนโดยใช้วงจร PDCA: กรณีศึกษาโรงเรียนวัดป่าตึงห้วยยาบ อำเภอบ้านธิ จังหวัดลำพูน (วิทยานิพนธ์ครุศาสตรมหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงใหม่, บัณฑิตวิทยาลัย.
นัฏพันธ์ ดิศเจริญ. (2565). ระบบดูแลช่วยเหลือนักเรียน. Journal of Modern Learning Development, 7(3), 321–335.
แพรพลอย พัฒนะแสง. (2565). การพัฒนาแนวทางการดำเนินงานระบบดูแลช่วยเหลือนักเรียนโดยใช้เทคโนโลยีดิจิทัลในสถานศึกษาสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษานครราชสีมา เขต 3. วิทยานิพนธ์ปริญญาการศึกษามหาบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารและพัฒนาการศึกษา มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.
อริศรา ชูช่วย และสุทธิพงศ์ บุญผดุง. (2565). ปัจจัยที่ส่งผลต่อการดำเนินงานระบบดูแลช่วยเหลือนักเรียน. การประชุมวิชาการนาเสนอผลงานวิจัยระดับชาติ ครั้งที่ 4. 1329-1336
สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. (2566). คู่มือการคัดเลือกสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาและสถานศึกษาเพื่อรับรางวัลระบบการดูแลช่วยเหลือนักเรียน ประจำปี 2566. สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน
อภิวิชญ์ ธรรมพรพิทวัส. (2567). สภาพการดำเนินงานระบบดูแลช่วยเหลือนักเรียนในโรงเรียนชายขอบจังหวัดศรีสะเกษ สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาศรีสะเกษ ยโสธร. วารสารวิชาการมหาวิทยาลัยราชภัฏศรีสะเกษ, 18(2), 27–45.
นัดอนงค์ บุญเลื่อน, ธัญเทพ สิทธิเสือ, ศุภธนกฤษ ยอดสละ. (2568). การจัดการระบบดูแลช่วยเหลือนักเรียนของสถานศึกษายุคดิจิทัล สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาสุรินทร์. วารสารส่งเสริมและพัฒนาวิชาการสมัยใหม่, 3(2), 456-471.
