การพัฒนาทักษะปฏิบัติอังกะลุงตามแนวคิดของซิมพ์ซัน สำหรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2 โรงเรียนก้านเหลืองวิทยาคม
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
อังกะลุงเป็นเครื่องดนตรีประเภทตีที่มีอัตลักษณ์เฉพาะ ตัวเครื่องดนตรีหนึ่งชิ้นผลิตเสียงเพียงหนึ่งระดับเสียง การบรรเลงจึงจำเป็นต้องอาศัย การประสานสัมพันธ์ทางสังคมและทักษะเฉพาะบุคคล (Individual Skill and Collective Coordination) ที่แม่นยำสูง ทั้งในมิติของการสั่งการกล้ามเนื้อ (Motor Skill) และการฟัง อย่างไรก็ตาม ในบริบทการจัดการเรียนการสอนดนตรีไทยมักพบปัญหาการขาดกรอบแนวคิดที่จำแนกขั้นตอนการฝึกปฏิบัติอย่างเป็นระบบ ส่งผลให้ผู้เรียนขาดความแม่นยำและไม่สามารถพัฒนาทักษะสู่ระดับที่ซับซ้อนได้ งานวิจัยนี้จึงมีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) พัฒนาแผนการจัดการเรียนรู้ทักษะปฏิบัติอังกะลุงโดยประยุกต์ใช้ทฤษฎีจิตพิสัยของซิมพ์ซัน (Simpson’s Psychomotor Domain) ให้มีประสิทธิภาพตามเกณฑ์ 80/80 และ 2) ศึกษาความพึงพอใจของผู้เรียนที่มีต่อกระบวนการจัดการเรียนรู้ งานวิจัยนี้เป็นการวิจัยและพัฒนา (R&D) โดยศึกษาในกลุ่มเป้าหมายคือนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2/1 โรงเรียนก้านเหลืองวิทยาคม จำนวน 25 คน ซึ่งได้มาโดยวิธีการเลือกแบบเจาะจง (Purposive Sampling) วิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติพื้นฐานและการหาค่าประสิทธิภาพ E1/E2
ผลการวิจัยชี้ให้เห็นว่า แผนการจัดการเรียนรู้ที่พัฒนาขึ้นมีประสิทธิภาพ E1/E2 เท่ากับ 85.52/85.76 ซึ่งสูงกว่าเกณฑ์มาตรฐานที่กำหนด สะท้อนให้เห็นว่ากระบวนการฝึกฝนตามลำดับขั้นช่วยเสริมสร้างทักษะได้อย่างเป็นรูปธรรม นอกจากนี้ผู้เรียนมีความพึงพอใจโดยรวมอยู่ในระดับมากที่สุด X = 4.60, S.D. = 0.48) โดยเฉพาะในด้านกระบวนการเรียนรู้ที่มีความชัดเจน การประยุกต์ใช้โมเดลของซิมพ์ซันพิสูจน์แล้วว่าเป็นเครื่องมือทางดนตรีศึกษา ช่วยยกระดับความสามารถเชิงปฏิบัติการ (Practical Competence) และสร้างเจตคติที่ดีต่อการเรียนรู้ศิลปะดนตรีไทย นับเป็นแนวทางสำคัญในการพัฒนานวัตกรรมการสอนดนตรีปฏิบัติในอนาคต
Downloads
Article Details
เอกสารอ้างอิง
ชลธิชา สุคนธ์ขจร และ นิลมณี พิทักษ์. (2559). การพัฒนาการคิดวิเคราะห์และทักษะการทำงานกลุ่มโดยใช้การจัดกิจกรรมการเรียนรู้รูปแบบการสอนซิปปา ร่วมกับผังกราฟิกรายวิชา ส 22103 สังคมศึกษา ศาสนาและวัฒนธรรมของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2. วารสารศึกษาศาสตร์ ฉบับวิจัยบัณฑิตศึกษา มหาวิทยาลัยขอนแก่น, 11(3), 59–69.
ณพพร คล้ายแดง และ วัชรินทร์ ศรีรักษา. (2559). การจัดการเรียนรู้ด้วยเทคนิคการสอนแบบห้องเรียนกลับด้าน (Flipped classroom) ในรายวิชาดนตรี เรื่องประเภทเครื่องดนตรีตะวันตก สำหรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2. วารสารศึกษาศาสตร์ ฉบับวิจัยบัณฑิตศึกษา มหาวิทยาลัยขอนแก่น, 10(3), 8–12.
ปัญญา ไข่พรมราช และ ธนภร เพ่งศรี. (2563). การพัฒนากิจกรรมการเรียนรู้ดนตรีไทยของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2 ตามแนวคิดการพัฒนาทักษะของซิมพ์ซัน. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยนครพนม, 10(2), 67–73.
สมบัติ เกตุสม และ วิทยา พาสุกรี. (2561). การจัดกิจกรรมการเรียนรู้พลศึกษาตามแนวคิดของซิมพ์ซันและแฮร์โรว์ที่มีผลต่อการพัฒนาทักษะปฏิบัติของนักศึกษามหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลรัตนโกสินทร์ (รายงานการวิจัย). มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลรัตนโกสินทร์.
สุธาสินี ถีระพันธ์, คมกริช การินทร์ และ พล คัมปังสุ์. (2559). การศึกษาเปรียบเทียบผลการเรียนขับร้องของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 ระหว่างกลุ่มที่ใช้วิธีสอนซึ่งปรับปรุงจากวิธีสอนดนตรีแบบโคดายกับกลุ่มที่ใช้วิธีสอนปกติ โรงเรียนราชประชานุเคราะห์ 50 จังหวัดขอนแก่น. วารสารศึกษาศาสตร์ ฉบับวิจัยบัณฑิตศึกษา มหาวิทยาลัยขอนแก่น, 10(ฉบับพิเศษ), 154–160.
อรอนงค์ เปียมาลัย และ สุนันท์ ศลโกสุม. (2561). การศึกษาผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนการแสดงนาฏศิลป์ไทยของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2 โดยการจัดการเรียนรู้ตามแนวคิดของซิมพ์ซัน. ใน รายงานสืบเนื่องจากการประชุมวิชาการระดับชาติ “การพัฒนานวัตกรรมทางสังคมสู่ไทยแลนด์ 4.0” (หน้า 789–796). มหาวิทยาลัยนอร์ทกรุงเทพ.
Palmer, C., & Meyer, R. K. (2000). Conceptual and motor learning in music performance. Psychological Science, 11(1), 63–68. DOI: 10.1111/1467-9280.00216
Reybrouck, M., & Schiavio, A. (2024). Music performance as knowledge acquisition: a review and preliminary conceptual framework. Frontiers in Psychology, 15, 1331806. https://doi.org/10.3389/fpsyg.2024.1331806
Simpson, E. J. (1970). The classification of educational objectives: Psychomotor domain. University of Illinois Press.
