Strategic Analysis of Supplementary Education Management to Enhance Efficiency in Higher Education Admission Selection
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
This research aimed to study and analyze strategic approaches in supplementary education management to enhance the effectiveness of higher education admission selection. This qualitative research was conducted in two phases: 1) document analysis and review of related research on educational management of tutoring schools to align with the higher education admission system, and 2) strategic analysis of supplementary education management for improving higher education admission effectiveness through structured in-depth interviews. The informants were purposively selected from tutoring schools that have been registered for more than 10 years, demonstrating sustained trust from students and parents. A total of 20 participants from 3 tutoring schools were interviewed, consisting of: 1) 3 tutoring school administrators, 2) 9 tutoring school teachers, 3) 4 students from tutoring schools, and 4) 4 parents of students attending tutoring schools. Data were collected through structured in-depth interviews and analyzed using content analysis and thematic conclusion drawing. The findings revealed that the strategic analysis of supplementary education management for enhancing higher education admission effectiveness can be categorized into four dimensions: 1) academic excellence enhancement, 2) instructional method development, 3) teacher recruitment and professional development, and 4) effective academic services and educational guidance provision.
Downloads
Article Details
References
กรกฤช ศรีวิชัย. (2566). กลยุทธ์การบริหารโรงเรียนกวดวิชาเพื่อการจัดการเรียนรู้ของผู้เรียน. วิทยานิพนธ์ศึกษาศาสตรดุษฎีบัณฑิต มหาวิทยาลัยพายัพ.
กรกฤช ศรีวิชัย, ปาริชาติ บัวเจริญ และจรัญญา เทพพรบัญชากิจ. (2566). การศึกษาสภาพปัจจุบัน สภาพที่พึงประสงค์และสภาพที่เป็นไปได้ของการบริหารโรงเรียนกวดวิชาเพื่อการจัดการเรียนรู้ของผู้เรียนในโรงเรียนกวดวิชาพัฒนาวิชาการ จังหวัดเชียงใหม่. วารสารวิจัยมหาวิทยาลัยเวสเทิร์น มนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์, 9(2), 1-14.
กรรณิการ์ พรมคำ. (2561). แนวทางพัฒนาการสื่อสารการตลาดเชิงบูรณาการสำหรับโรงเรียนกวดวิชา. วารสารวิจัยรำไพพรรณี, 12(1), 140-147.
กัญภร เอี่ยมพญา และคณะ (2560). การพัฒนาศักยภาพครูตามมาตรฐานการปฏิบัติงานของคุรุสภาที่เหมาะสมต่อครูประถมในสถานศึกษา กรณีศึกษาโรงเรียนอนุบาลวัดปิตุลาธิราชรังสฤษฎิ์. วารสารปัญญาภิวัฒน์, 9(2), 158-170.
คมสัน พรมรินทร์. (2560). "เงา" โลดแล่น: เมื่อระบบติวเตอร์ในโรงเรียน "อุ้ม" ระบบการศึกษาไทย. วิทยานิพนธ์สังคมวิทยาและมานุษยวิทยามหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
จุฬนี วิริยะกิจไพศาล. (2559). กลยุทธ์การตลาดกับการตัดสินใจเลือกเข้าศึกษาในโรงเรียนกวดวิชาของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาตอนปลาย. วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยศิลปากร.
ฐิติพร แต่งพลกรัง. (2563). แนวทางพัฒนาการบริหารวิชาการของโรงเรียนกวดวิชาในกรุงเทพมหานครตามแนวคิดการศึกษาแบบเรียนรวม. วิทยานิพนธ์ครุศาสตรมหาบัณฑิต จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ณัฐฐฐิติ คำมูล. (2567). เป็นวัยรุ่นมันเหนื่อย: ย้อนดูระบบสอบเข้ามหาวิทยาลัยของไทยกับความเจ็บปวดใจของวัยรุ่น. https://siythailand.org/article_
ที่ประชุมอธิการบดีแห่งประเทศไทย (2567). TCAS68-คู่มือสำหรับผู้สมัคร. https://www.mytcas.com/
ธนวรรณ คําอาจ. (2560). กลยุทธ์การบริหารสถาบันกวดวิชาเพื่อสร้างความได้เปรียบในการแขงขันด้วยผลสัมฤทธิ์ขององค์กร. วิทยานิพนธ์การจัดการมหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยมหิดล.
นิรุทธ์ วัฒโนภาส และวัลลภา วงศ์ศักดิรินทร์. (2561). การศึกษาความต้องการการจัดบริการแนะแนวในโรงเรียนของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6 โรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยศิลปากร. Veridian E-Journal, Silpakorn University ฉบับภาษาไทย สาขามนุษยศาสตร์ สังคมศาสตร์และศิลปะ, 11(1), 2630-2642.
บวรพจน์ ชนะสมบัติ. (2567). การศึกษาสำคัญอย่างไร ?และแนวทางพัฒนาการศึกษา. https://moh.mn/
โพธิพันธ พานิช. (2558). “แนวคิดเกี่ยวกับหลักและระบบงานแนะแนว”. เอกสารการสอนชุดวิชาหลักและระบบงานแนะแนวในสถานศึกษา หนวยที่ 1-7 (หนา 1-37) (พิมพ์ครั้งที่ 2). มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
วรรณี แกมเกตุ. (2555). วิธีวิทยาการวิจัยเชิงพฤติกรรมศาสตร์. จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สถาบันวิจัยเพื่อความเสมอภาคทางการศึกษา. (2564). โรงเรียนกวดวิชาเงาสะท้อนความเหลื่อมล้ำและความล้มเหลวของการศึกษาไทย. https://research.eef.or.th/
สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาขอนแก่น เขต 4. (2564). แผนพัฒนาครูและบุคลากรทางการศึกษาประจำปีงบประมาณ พ.ศ. 2564. สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาขอนแก่น เขต 4.
สำนักงานคณะกรรมการส่งเสริมการศึกษาเอกชน (2554). พระราชบัญญัติโรงเรียนเอกชน พ.ศ. 2550 แก้ไขเพิ่มเติม (ฉบับที่ 2) พ.ศ. 2554. สกสค.
สำนักงานส่งเสริมการศึกษานอกระบบและการศึกษาตามอัธยาศัย. (2560). แผนพัฒนาการศึกษานอกระบบและการศึกษาตามอัธยาศัย พ.ศ. 2560 – 2579. สำนักงานปลัดกระทรวงศึกษาธิการ.
สุดารัตน์ วุฒิมงคลพานิช. (2559). ปัจจัยต่อการตัดสินใจซื้อคอร์สเรียนจากสถาบันกวดวิชาของนักเรียนเขตกรุงเทพมหานคร. การค้นคว้าอิสระบริหารธุรกิจมหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
อรชร วรรณสอน. (2563). อนาคตภาพการบริหารงานวิชาการของโรงเรียนในสังกัดเทศบาล เพื่อรองรับการพัฒนาทักษะผู้เรียนในศตวรรษที่ 21. วิทยานิพนธ์ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต มหาวิทยาลัยศิลปากร.
อัญชลี ศรีวิชัย. (2563). กลยุทธ์การบริหารและการจัดการโรงเรียนกวดวิชาที่สอดคล้องกับการศึกษาในยุคดิจิทัล. วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงราย.
Brittingham & Netusil. (2008). The reliability of goal ratings in a needs assessment procedure. http://www.eric.ed.gov/ERICWebPortal/
Brunner et al. (2007). Coaching for the PISA test. Learning and Instruction, 17(2), 111–122.
