ผลของสมาธิบำบัด SKT ที่มีต่อการจัดการความเครียดของครูผู้สอนเด็ก ที่มีความต้องการพิเศษในโรงเรียนนครราชสีมาปัญญานุกูล
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) เปรียบเทียบภาวะสุขภาพกายและสุขภาพจิตของครูผู้สอนเด็กที่มีความต้องการพิเศษก่อนและหลังการทำสมาธิบำบัด SKT 2) ศึกษาผลของสมาธิบำบัด SKT ที่มีต่อระดับความเครียดของครูผู้สอนเด็กที่มีความต้องการพิเศษ และ 3) ศึกษาการเปลี่ยนแปลงด้านพฤติกรรมและการประยุกต์ใช้สมาธิบำบัด SKT ในกิจกรรมการเรียนการสอนของครูผู้สอนเด็กที่มีความต้องการพิเศษ กลุ่มตัวอย่าง คือ ครูผู้สอนเด็กที่มีความต้องการพิเศษ 26 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ แบบสอบถามภาวะสุขภาพ แบบประเมินระดับความเครียด โปรแกรมฝึกสมาธิบำบัด (SKT ท่าที่ 1 และ 2) และการสัมภาษณ์ วิเคราะห์ข้อมูลเชิงปริมาณ ด้วยสถิติเชิงพรรณนา และสถิติทดสอบ t-test แบบกลุ่มเดียววัดซ้ำ และวิเคราะห์ข้อมูลเชิงคุณภาพด้วยการวิเคราะห์เนื้อหา ผลการวิจัยพบว่า 1) ผลการเปรียบเทียบภาวะสุขภาพก่อนและหลังทำสมาธิบำบัด พบว่า ภาวะสุขภาพกายและสุขภาพจิตของครูไม่แตกต่างกัน 2) ผลของสมาธิบำบัดต่อการจัดการความเครียด พบว่า ระดับความเครียดของครูลดลงอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 และจากข้อมูลเชิงคุณภาพ พบว่า ครูมีการเปลี่ยนแปลงในเชิงบวกทั้งด้านร่างกาย จิตใจ และพฤติกรรม เช่น การนอนหลับดีขึ้น ความสามารถในการควบคุมอารมณ์เพิ่มขึ้น และการจัดการกับความเจ็บป่วยเรื้อรังดีขึ้น และ 3) ผลของการนำสมาธิบำบัดไปใช้ในกิจกรรมการเรียนการสอน พบว่าร้อยละ 38.46 ของครูได้นำสมาธิบำบัดไปประยุกต์ใช้ในห้องเรียนในรูปแบบต่าง ๆ เช่น กิจกรรมก่อนเรียน การฝึกหน้าเสาธง และกิจกรรมสำหรับเด็กที่มีปัญหาพฤติกรรมหรือสมาธิสั้น ส่วนที่เหลือยังไม่ได้ใช้เนื่องจากข้อจำกัดด้านเวลา อย่างไรก็ตาม ครูส่วนใหญ่เห็นว่าสมาธิบำบัดมีศักยภาพในการพัฒนาเด็กพิเศษและมีความเป็นไปได้ในการพัฒนาต่อยอดเป็นโครงการหรืองานวิจัยในชั้นเรียน
Downloads
Article Details
เอกสารอ้างอิง
กองการแพทย์ทางเลือก กรมการแพทย์แผนไทยและการแพทย์ทางเลือก. (2563). แนวทางการใช้สมาธิบำบัดในระบบบริการสุขภาพ. กระทรวงสาธารณสุข.
รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย. (2550). ราชกิจจานุเบกษา, เล่ม 124 ตอนพิเศษ 27 ก, 24 สิงหาคม 2550.
ศรียา นิยมธรรม. (2555). การศึกษาพิเศษ: ทฤษฎีและการประยุกต์. สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ศิริพร แสงศรีจันทร์, ปรัชญาพร ธิสาระ, แววดาว คำเขียว, & สุนีย์ ปัญญาวงค์. (2559). การลดความเครียดของครูด้วยสมาธิบำบัด. วารสารการแพทย์แผนไทยและการแพทย์ทางเลือก, 13(1), 32–45.
สมพร กันทรดุษฎี-เตรียมชัยศรี. (2554). ศาสตร์แห่งสมาธิบำบัด. มหาวิทยาลัยมหิดล.
อรอุมา ปัญญาโชติกุล, สุธินา เศษคง, & สุขุมาภรณ์ ศรีวิศิษฐ์. (2560). การประยุกต์สมาธิบำบัดเพื่อส่งเสริมสุขภาพ. วารสารสุขภาพจิต, 24(2), 88–102.
Dhawan, N. (2005). Inclusive Education in Practice. Journal of Special Education, 12(1), 15–27.
Sonia, M. (2007). Strategies for Teaching Children with Disabilities. Special Education Quarterly, 18(3), 201–214.
Ciraldo, N. (2020). The impact of mindfulness-based practices on special education teachers’ perceived levels of burnout and stress. Journal of Special Education Apprenticeship, 9(1).
Elliott, N. (2018). Helping teachers practice mindfulness in special education. Leadership, 48(1), 20–23.
Flook, L., Goldberg, S. B., Pinger, L., Bonus, K., & Davidson, R. J. (2013). Mindfulness for teachers: A pilot study to assess effects on stress, burnout and teaching efficacy. Mind, Brain, and Education, 7(3), 182–195.
