การศึกษาศักยภาพและกลยุทธ์การท่องเที่ยวเชิงนิเวศบ้านคลองตาเพิ่ม อำเภอพระสมุทรเจดีย์ จังหวัดสมุทรปราการ

ผู้แต่ง

  • สายชล ดอกไม้ มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย

คำสำคัญ:

การศึกษา, ศักยภาพและกลยุทธ์, การท่องเที่ยวเชิงนิเวศ

บทคัดย่อ

การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ ได้แก่ 1) เพื่อศึกษาศักยภาพแหล่งท่องเที่ยวเชิงนิเวศในพื้นที่บ้านคลองตาเพิ่ม อำเภอพระสมุทรเจดีย์ จังหวัดสมุทรปราการ 2) เพื่อพัฒนาและจัดกิจกรรมการท่องเที่ยวเชิงนิเวศที่ส่งเสริมการมีส่วนร่วมของชุมชน และ 3) เพื่อสังเคราะห์และจัดทำกลยุทธ์การท่องเที่ยวเชิงนิเวศของชุมชนอย่างยั่งยืน โดยใช้ระเบียบวิธีวิจัยแบบผสมผสาน ระหว่างการวิจัยเชิงคุณภาพ และการวิจัยแบบกึ่งทดลอง กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ สมาชิกชุมชนบ้านคลองตาเพิ่มจำนวน 30 คน ซึ่งประกอบด้วยกลุ่มผู้นำชุมชน กลุ่มเยาวชน กลุ่มแม่บ้าน และกลุ่มผู้สูงอายุ โดยใช้วิธีการเลือกแบบเจาะจง เครื่องมือที่ใช้เก็บข้อมูล ได้แก่ แบบสัมภาษณ์เชิงลึก แบบสังเกตแบบมีส่วนร่วม แบบสอบถามก่อน - หลัง และการประชุมระดมความคิดเห็น วิเคราะห์ข้อมูลเชิงคุณภาพด้วยการวิเคราะห์ และเชิงปริมาณด้วยสถิติพื้นฐาน ได้แก่ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และการเปรียบเทียบค่าก่อน - หลังด้วย t-test

ผลการวิจัยพบว่า ชุมชนบ้านคลองตาเพิ่มมีศักยภาพเชิงนิเวศในหลายมิติ ได้แก่ ทุนทรัพยากรธรรมชาติ (ป่าชายเลน คลอง และความหลากหลายทางชีวภาพ) ทุนทางสังคมและวัฒนธรรม (วิถีชุมชน ประเพณี และความเข้มแข็งของเครือญาติ) รวมทั้งทุนมนุษย์ (ผู้นำชุมชน เยาวชน) ที่มีความพร้อมในการพัฒนา ภายหลังการจัดกิจกรรมพบว่า กลุ่มตัวอย่างมีความรู้ ทัศนคติ และพฤติกรรมเกี่ยวกับการท่องเที่ยวเชิงนิเวศเพิ่มขึ้นอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.01 และเกิดการมีส่วนร่วมอย่างแท้จริงของชุมชนทั้งในกระบวนการออกแบบและดำเนินกิจกรรม

นอกจากนี้ ผู้วิจัยได้วิเคราะห์ข้อมูลด้วย SWOT และ TOWS Matrix นำไปสู่การสังเคราะห์กลยุทธ์และการออกแบบ “โมเดลกลยุทธ์การพัฒนาการท่องเที่ยวเชิงนิเวศบ้านคลองตาเพิ่ม” ซึ่งครอบคลุม 4 มิติ ได้แก่ ด้านการอนุรักษ์ทรัพยากร การสร้างสรรค์กิจกรรมท่องเที่ยว การสร้างเครือข่ายความร่วมมือ และการสร้างรายได้อย่างยั่งยืน กลยุทธ์เหล่านี้เน้นการมีส่วนร่วมของชุมชนเป็นศูนย์กลาง และสอดคล้องกับแนวทางการท่องเที่ยวโดยชุมชนเชิงนิเวศในระดับประเทศ

ผลลัพธ์จากงานวิจัยครั้งนี้สามารถใช้เป็นแนวทางพัฒนานโยบายและการจัดการการท่องเที่ยวในชุมชนที่มีบริบทคล้ายคลึงกัน และเป็นต้นแบบของการจัดการทรัพยากรที่ยั่งยืนควบคู่กับการพัฒนาทางเศรษฐกิจ สังคม และวัฒนธรรมของท้องถิ่น

เอกสารอ้างอิง

จารุวรรณ นาคสุข. (2563). การท่องเที่ยวเชิงนิเวศและการพัฒนาโดยชุมชนในประเทศไทย. เชียงใหม่:มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.

ธนะวิทย์ เพียรดี, เบญจวรรณ ขุนฤทธิ์, อมราวดี คำบุญ และพัทธ์ธีรา ทองอ้ม. (2568). การจัดการการเรียนรู้โดยใช้ชุมชนเป็นฐานสำหรับการจัดการสัมมนาการท่องเที่ยวโดยชุมชน. วารสารวิชาการมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยบูรพา, 33(1), 174–188.

ธัญวรัตน์ คงนุ่น, ธัญณ์ณภัทร์ เจริญพานิชย์ และสุดารัตน์ รัตนพงษ์. (2568). การยกระดับเส้นทางการท่องเที่ยวชุมชนเชิงนิเวศ “นคร นา น้ำ” พื้นที่ชุมชน นครชุม นาบัวและน้ำกุ่ม อำเภอนครไทย จังหวัดพิษณุโลก. วารสารสหวิทยาการมนษยศาสตร์และสังคมศาสตร์, 8(4), 1481–1498.

บุญยง วัฒนธำรง. (2561). กลยุทธ์การจัดการการท่องเที่ยวโดยชุมชน. เชียงใหม่: สถาบันวิจัยและพัฒนา มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.

ธัญยธรณ์ ตันโน, ทักษ์ อุดมรัตน์, อัจฉรา ศรีพันธ์ และชนัดดา ภูหงส์ทอง. (2566). แนวทางพัฒนาการเรียนรู้ของผู้นำชุมชนในการจัดการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์ บนฐานเอกลักษณ์ในเมืองรองของภาคเหนือตอนล่าง 2. วารสารวิจยวิชาการ, 6(6), 237–254.

พัชราภา เจริญดี. (2564). การออกแบบกิจกรรมเสริมสร้างการมีส่วนร่วมของชุมชนในการจัดการท่องเที่ยวเชิงนิเวศ. (วิทยานิพนธ์ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยบูรพา.

ภัทราวดี สุนทรกุล. (2565). การวิเคราะห์ผลลัพธ์ของกิจกรรมพัฒนาแนวคิดการท่องเที่ยวเชิงอนุรักษ์ในชุมชน. (รายงานการวิจัย). กรุงเทพมหานคร: สถาบันวิจัยเพื่อการพัฒนา.

วรรณา ศรีสุข. (2563). บทบาทของภาคีเครือข่ายในการส่งเสริมการท่องเที่ยวชุมชนเชิงนิเวศ. (วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยขอนแก่น.

สมชาย ใจมั่นคง. (2565). แนวโน้มการท่องเที่ยวไทยหลังโควิด-19: โอกาสและความท้าทาย. กรุงเทพมหานคร: ศูนย์วิจัยเศรษฐกิจการท่องเที่ยว

สำนักข่าวชินหัว. (2567). รายงานสถานการณ์การท่องเที่ยวโลก (World Tourism Barometer). สืบค้นเมื่อ 10 กรกฎาคม 2568, จาก https://www.xinhuathai.com/china/412940_20240121

สำนักงานพัฒนาชุมชนอำเภอพระสมุทรเจดีย์ จังหวัดสมุทรปราการ. (2566). พช.พระสมุทรเจดีย์ เดินหน้าจัดประเภทชุมชนท่องเที่ยว OTOP นวัตวิถี. สืบค้นเมื่อ 10 กรกฎาคม 2568, จาก https://district.cdd.go.th/prasamutc hedi/2022/02/25

สินีนารถ ทองประเสริฐ. (2560). กระบวนการเรียนรู้แบบมีส่วนร่วมในการพัฒนาการท่องเที่ยวโดยชุมชน. (วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.

อมรรัตน์ พันธ์นรา. (2562). แนวทางการจัดการท่องเที่ยวเชิงนิเวศชายฝั่งปากอ่าวไทยตอนบน. กรุงเทพมหานคร: สถาบันสิ่งแวดล้อมไทย.

อังคณา ชวนชม. (2562). แนวทางการจัดการท่องเที่ยวโดยชุมชนในพื้นที่อนุรักษ์ลุ่มน้ำภาคใต้. (รายงานการวิจัย). กรุงเทพมหานคร: สำนักงานพัฒนาเศรษฐกิจจากฐานชีวภาพ.

ดาวน์โหลด

เผยแพร่แล้ว

2025-12-27

รูปแบบการอ้างอิง

ดอกไม้ ส. (2025). การศึกษาศักยภาพและกลยุทธ์การท่องเที่ยวเชิงนิเวศบ้านคลองตาเพิ่ม อำเภอพระสมุทรเจดีย์ จังหวัดสมุทรปราการ. มจร การพัฒนาสังคม, 10(3), 163–176. สืบค้น จาก https://so06.tci-thaijo.org/index.php/JMSD/article/view/288088