THE ROLE OF LEADERS OF LOCAL ADMINISTRATIVE ORGANIZATION AND COMMUNICATION IN DRIVING THE ORGANIZATION TOWARDS GOOD GOVERNANCE
Main Article Content
Abstract
This article aimed to propose tools and mechanisms with the objective of assisting organizations in achieving their goals. Administration of local administrative organizations required communication as one of the important tools to drive organizations. This is because leaders or administrators of local administrative organizations had a primary role in managing organizations to achieve their goals according to the intended mission, laws, and establishment of local administrative organizations. Leaders or administrators of local administrative organizations were required to have the ability to communicate, which was one of the most important tools and mechanisms for managing organizations in all dimensions. This needed cooperation among individuals in the organization, the public sector, the private sector, network organizations, and stakeholders. Communication for local administrative organizations to achieve goals required communication strategies that led to understanding in communication and cooperation of both internal and external personnel to achieve goals and organizational development. In implementing new public administration, leaders needed to develop the organization into the excellence organization in accordance with the principles of good governance. This academic article found that the tools and mechanisms to drive organizations towards their goals consisted of 1) Communication management, including communication policies, plans, operations, and evaluation; 2) The use of communication strategies, including campaigning, public relations, and knowledge management; and 3) Participatory communication strategies, which played an important role for leaders or administrators of local administrative organizations to motivate all relevant parties to participate in driving the organization towards good governance.
Article Details
References
กนกพงษ์ ม่วงศรี. (2564). “การสื่อสารทางสื่อสังคมออนไลน์เพื่อการลดการบริโภคน้ำตาลในการป้องกันโรคไม่ติดต่อเรื้อรังในกลุ่มสตรีวัยทำงาน”. ใน วิทยานิพนธ์ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชานิเทศศาสตร์. มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
โกวิทย์ พวงงาม. (2562). การจัดการตนเองของชุมชนและท้องถิ่น. (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
จินตวีร์ เกษมสุข. (2554). การสื่อสารกับการเปลี่ยนแปลงสังคม. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ธิติพัฒน์ เอี่ยมนิรันดร์. (2562). การวางแผนการบริหารโครงการและการประเมินโครงการสื่อสารเพื่อพัฒนาการสื่อสารกับการพัฒนา. นนทบุรี: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
นันทวัฒน์ บวรนันท์. (2562). การปกครองท้องถิ่น. กรุงเทพมหานคร: วิญญูชน.
นิภาพรรณ โสพัฒน์. (2562). วิธีการสื่อสารในองค์กรที่มีประสิทธิภาพ. วารสารสมาคมพัฒนาวิชาชีพการบริหารการศึกษาแห่งประเทศไทย, 1(3), 23-30.
เนตร์พัณนา ยาวิราช. (2560). การจัดการสมัยใหม่. กรุงเทพมหานคร: ทริปเพิ้ล กรุ๊ป.
บวรศักดิ์ อุวรรณโณ. (2542). การสร้างธรรมาภิบาล (Good Governance) ในสังคมไทย. กรุงเทพมหานคร: วิญญูชน.
ปธาน สุวรรณมงคล. (2558). การบริหารงานภาครัฐกับการสร้างธรรมาภิบาล. กรุงเทพมหานคร: สถาบันพระปกเกล้า.
ประสิทธิ์ วรธัมโม และคณะ. (2564). การกำหนดนโยบายสาธารณะของรัฐบาลไทย. วารสารมหาจุฬานาคร ทรรศน์, 8(3), 29-43.
พระราชกฤษฎีกาว่าด้วยหลักเกณฑ์และวิธีการบริหารกิจการบ้านเมืองที่ดี. (2546). ราชกิจจานุเบกษา เล่ม 120 ตอนที่ 100 ก หน้า 1 (9 ตุลาคม 2546).
พัชรี สิโรรส และคณะ. (2561). หลักธรรมาภิบาล: จากแนวคิดสู่การปฏิบัติในสังคมไทย. กรุงเทพมหานคร: สถาบันพระปกเกล้า.
ภวินท์ศรี เกษมสุข และธาตรี ใต้ฟ้าพูล. (2563). กลยุทธ์การสื่อสารภายในองค์กรในภาวะวิกฤตของรัฐวิสาหกิจในประเทศไทย. วารสารนิเทศศาสตร์, 38(1), 53-68.
มานะ ตรีรยาภิวัฒน์. (2562). สื่อสารยุคดิจิทัลสำหรับองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น. กรุงเทพมหานคร: ศูนย์การพิมพ์แก่นจันทร์.
ยุภา นารินนท์. (2563). ผู้นำท้องถิ่นกับการสื่อสาร. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มมร. วิทยาเขตอีสาน, 1(3), 38-44.
ระเบียบสำนักนายกรัฐมนตรีว่าด้วยการสร้างระบบบริหารกิจการบ้านเมืองและสังคมที่ดี. (2542). ราชกิจจานุเบกษา เล่ม 116 ตอนที่ 63 ง หน้า 24 (10 สิงหาคม 2542).
รัชยา ภักดีจิตต์. (2557). ธรรมาภิบาลเพื่อการบริหารภาครัฐและภาคเอกชน. (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
รุ่งนภา พิตรปรีชา. (2553). สถานภาพการประชาสัมพันธ์ในประเทศไทย. วารสารประชาสัมพันธ์และการโฆษณา, 3(1), 34-54.
วันชัย มีชาติ. (2556). พฤติกรรมการบริหารองค์การสาธารณะ. (พิมพ์ครั้งที่ 3). กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
วาสิตา บุญสาธร. (2556). การสื่อสารเชิงกลยุทธ์. กรุงเทพมหานคร: สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์.
วิกานดา พรสกุลวานิช. (2565). สื่อใหม่และการจัดการสื่อสาร. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
วิรุฬ ลิ้มสวาท. (2552). การอภิบาลระบบสุขภาพแห่งชาติของประเทศไทยหลังการประกาศใช้ พ.ร.บ. สุขภาพแห่งชาติ พ.ศ. 2550: กรอบแนวคิด พัฒนาการ และข้อเสนอเพื่อการพัฒนา. ใน รายงานการวิจัย. สถาบันวิจัยระบบสาธารณสุข.
วิโรจน์ สารรัตนะ. (2561). การวิจัยทางการบริหารการศึกษา: แนวคิด แนวปฏิบัติ และกรณีศึกษา. (พิมพ์ครั้งที่ 4). กรุงเทพมหานคร: ทิพยวิสุทธิ์.
สำนักงานปลัดกระทรวงการคลัง และสำนักงานรัฐมนตรี กระทรวงการคลัง. (2567). แนวทางการดำเนินงานการจัดการความรู้ (Knowledge Management). เรียกใช้เมื่อ 20 มกราคม 2568 จาก https://shorturl.asia/nSJIy
สุรพงษ์ โสธนะเสถียร และสุภาภรณ์ ศรีดี. (2563). ทฤษฎีการสื่อสารกับปรากฏการณ์ทางสังคม ในหลักและทฤษฎีการสื่อสารทางการเมืองและการปกครองท้องถิ่นขั้นสูง. นนทบุรี: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
อภิชัจ พุกสวัสดิ์. (2564). นวัตกรรมการสื่อสารแบบมีส่วนร่วม. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
อภิชัจ พุกสวัสดิ์. (2565). นวัตกรรมการจัดการและการสื่อสารภาวะวิกฤต. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
อุดม ทุมโฆษิต. (2553). การปกครองท้องถิ่นสมัยใหม่: บทเรียนจากประเทศพัฒนาแล้ว. กรุงเทพมหานคร: แซท โฟร์ พริ้นติ้ง.
Freddy, H. T. R. et al. (2022). The Effectivity of Public Services Based On Smart Goverment In Bukit Raya Distric Pekanbaru City. Journal of Governance, 7(1), 239-259.
Stephen, P. (1994). Management. (4th ed.). New Jersey: Prentice Hall Publications.
White, S. A. (2003). In Involving People in a Participatory Process. New Delhi: SAGE Publications.