บทบาทของผู้นำองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นกับการสื่อสาร ในการขับเคลื่อนองค์กรสู่การบริหารจัดการองค์กรที่ดี
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อเสนอเครื่องมือและกลไกในการขับเคลื่อนองค์กรไปสู่เป้าหมาย การบริหารองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นต้องอาศัยการสื่อสารเป็นเครื่องมือที่สำคัญอย่างหนึ่งในการขับเคลื่อนองค์กร เนื่องจากผู้นำหรือผู้บริหารองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นมีบทบาทหน้าที่หลักในการบริหารจัดการองค์กรให้บรรลุเป้าหมายตามพันธกิจของเจตนารมณ์ กฎหมายและการจัดตั้งองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น ผู้นำหรือผู้บริหารองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นต้องมีความสามารถในการสื่อสาร ซึ่งเป็นเครื่องมือและกลไกที่สำคัญที่สุดประการหนึ่งในการบริหารจัดการองค์กรทุกมิติ โดยต้องอาศัยความร่วมมือร่วมใจของบุคคลในองค์กร ภาคประชาชน ภาคพลเมือง ภาคประชาสังคม ภาคเอกชน องค์กรเครือข่ายความร่วมมือและผู้มีส่วนได้ส่วนเสีย การสื่อสารเพื่อการบริหารองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นให้บรรลุเป้าหมายต้องใช้กลยุทธ์การสื่อสาร ที่จะนำไปสู่ความเข้าใจในการติดต่อสื่อสาร และการทำงานร่วมกันของบุคลากรทั้งภายในและภายนอกให้สำเร็จตามเป้าหมายและการพัฒนาองค์กร ในการดำเนินการบริหารจัดการภาครัฐแนวใหม่ ผู้นำต้องพัฒนาองค์กรไปสู่องค์กรแห่งความเป็นเลิศ โดยยึดหลักธรรมาภิบาลหรือการบริหารจัดการบ้านเมืองที่ดี บทความวิชาการนี้ พบว่า เครื่องมือและกลไกในการขับเคลื่อนองค์กรไปสู่เป้าหมายประกอบไปด้วย 1) การจัดการสื่อสาร ที่ประกอบด้วยนโยบาย แผน การดำเนินการและการติดตามประเมินผลการสื่อสาร 2) การใช้กลวิธีหรือกลยุทธ์การสื่อสารซึ่งประกอบด้วย การรณรงค์ การประชาสัมพันธ์และการจัดการความรู้ และ 3) กลยุทธ์การสื่อสารแบบมีส่วนร่วม ซึ่งมีบทบาทที่สำคัญสำหรับผู้นำหรือผู้บริหารองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นเพื่อให้ทุกฝ่ายที่เกี่ยวข้องมีส่วนร่วมในการขับเคลื่อนองค์กรสู่การบริหารจัดการองค์กรที่ดี
Article Details
เอกสารอ้างอิง
กนกพงษ์ ม่วงศรี. (2564). “การสื่อสารทางสื่อสังคมออนไลน์เพื่อการลดการบริโภคน้ำตาลในการป้องกันโรคไม่ติดต่อเรื้อรังในกลุ่มสตรีวัยทำงาน”. ใน วิทยานิพนธ์ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชานิเทศศาสตร์. มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
โกวิทย์ พวงงาม. (2562). การจัดการตนเองของชุมชนและท้องถิ่น. (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
จินตวีร์ เกษมสุข. (2554). การสื่อสารกับการเปลี่ยนแปลงสังคม. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ธิติพัฒน์ เอี่ยมนิรันดร์. (2562). การวางแผนการบริหารโครงการและการประเมินโครงการสื่อสารเพื่อพัฒนาการสื่อสารกับการพัฒนา. นนทบุรี: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
นันทวัฒน์ บวรนันท์. (2562). การปกครองท้องถิ่น. กรุงเทพมหานคร: วิญญูชน.
นิภาพรรณ โสพัฒน์. (2562). วิธีการสื่อสารในองค์กรที่มีประสิทธิภาพ. วารสารสมาคมพัฒนาวิชาชีพการบริหารการศึกษาแห่งประเทศไทย, 1(3), 23-30.
เนตร์พัณนา ยาวิราช. (2560). การจัดการสมัยใหม่. กรุงเทพมหานคร: ทริปเพิ้ล กรุ๊ป.
บวรศักดิ์ อุวรรณโณ. (2542). การสร้างธรรมาภิบาล (Good Governance) ในสังคมไทย. กรุงเทพมหานคร: วิญญูชน.
ปธาน สุวรรณมงคล. (2558). การบริหารงานภาครัฐกับการสร้างธรรมาภิบาล. กรุงเทพมหานคร: สถาบันพระปกเกล้า.
ประสิทธิ์ วรธัมโม และคณะ. (2564). การกำหนดนโยบายสาธารณะของรัฐบาลไทย. วารสารมหาจุฬานาคร ทรรศน์, 8(3), 29-43.
พระราชกฤษฎีกาว่าด้วยหลักเกณฑ์และวิธีการบริหารกิจการบ้านเมืองที่ดี. (2546). ราชกิจจานุเบกษา เล่ม 120 ตอนที่ 100 ก หน้า 1 (9 ตุลาคม 2546).
พัชรี สิโรรส และคณะ. (2561). หลักธรรมาภิบาล: จากแนวคิดสู่การปฏิบัติในสังคมไทย. กรุงเทพมหานคร: สถาบันพระปกเกล้า.
ภวินท์ศรี เกษมสุข และธาตรี ใต้ฟ้าพูล. (2563). กลยุทธ์การสื่อสารภายในองค์กรในภาวะวิกฤตของรัฐวิสาหกิจในประเทศไทย. วารสารนิเทศศาสตร์, 38(1), 53-68.
มานะ ตรีรยาภิวัฒน์. (2562). สื่อสารยุคดิจิทัลสำหรับองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น. กรุงเทพมหานคร: ศูนย์การพิมพ์แก่นจันทร์.
ยุภา นารินนท์. (2563). ผู้นำท้องถิ่นกับการสื่อสาร. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มมร. วิทยาเขตอีสาน, 1(3), 38-44.
ระเบียบสำนักนายกรัฐมนตรีว่าด้วยการสร้างระบบบริหารกิจการบ้านเมืองและสังคมที่ดี. (2542). ราชกิจจานุเบกษา เล่ม 116 ตอนที่ 63 ง หน้า 24 (10 สิงหาคม 2542).
รัชยา ภักดีจิตต์. (2557). ธรรมาภิบาลเพื่อการบริหารภาครัฐและภาคเอกชน. (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
รุ่งนภา พิตรปรีชา. (2553). สถานภาพการประชาสัมพันธ์ในประเทศไทย. วารสารประชาสัมพันธ์และการโฆษณา, 3(1), 34-54.
วันชัย มีชาติ. (2556). พฤติกรรมการบริหารองค์การสาธารณะ. (พิมพ์ครั้งที่ 3). กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
วาสิตา บุญสาธร. (2556). การสื่อสารเชิงกลยุทธ์. กรุงเทพมหานคร: สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์.
วิกานดา พรสกุลวานิช. (2565). สื่อใหม่และการจัดการสื่อสาร. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
วิรุฬ ลิ้มสวาท. (2552). การอภิบาลระบบสุขภาพแห่งชาติของประเทศไทยหลังการประกาศใช้ พ.ร.บ. สุขภาพแห่งชาติ พ.ศ. 2550: กรอบแนวคิด พัฒนาการ และข้อเสนอเพื่อการพัฒนา. ใน รายงานการวิจัย. สถาบันวิจัยระบบสาธารณสุข.
วิโรจน์ สารรัตนะ. (2561). การวิจัยทางการบริหารการศึกษา: แนวคิด แนวปฏิบัติ และกรณีศึกษา. (พิมพ์ครั้งที่ 4). กรุงเทพมหานคร: ทิพยวิสุทธิ์.
สำนักงานปลัดกระทรวงการคลัง และสำนักงานรัฐมนตรี กระทรวงการคลัง. (2567). แนวทางการดำเนินงานการจัดการความรู้ (Knowledge Management). เรียกใช้เมื่อ 20 มกราคม 2568 จาก https://shorturl.asia/nSJIy
สุรพงษ์ โสธนะเสถียร และสุภาภรณ์ ศรีดี. (2563). ทฤษฎีการสื่อสารกับปรากฏการณ์ทางสังคม ในหลักและทฤษฎีการสื่อสารทางการเมืองและการปกครองท้องถิ่นขั้นสูง. นนทบุรี: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
อภิชัจ พุกสวัสดิ์. (2564). นวัตกรรมการสื่อสารแบบมีส่วนร่วม. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
อภิชัจ พุกสวัสดิ์. (2565). นวัตกรรมการจัดการและการสื่อสารภาวะวิกฤต. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
อุดม ทุมโฆษิต. (2553). การปกครองท้องถิ่นสมัยใหม่: บทเรียนจากประเทศพัฒนาแล้ว. กรุงเทพมหานคร: แซท โฟร์ พริ้นติ้ง.
Freddy, H. T. R. et al. (2022). The Effectivity of Public Services Based On Smart Goverment In Bukit Raya Distric Pekanbaru City. Journal of Governance, 7(1), 239-259.
Stephen, P. (1994). Management. (4th ed.). New Jersey: Prentice Hall Publications.
White, S. A. (2003). In Involving People in a Participatory Process. New Delhi: SAGE Publications.
