MODEL FOR DEVELOPING STUDENTS’ WELL-BEING TOWARD SUSTAINABLE SCHOOLS UNDER THE JURISDICTION OF SURAT THANI PRIMARY EDUCATIONAL SERVICE AREA OFFICE 1
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
The objectives of this research were: 1) To study the current conditions and needs for developing student well-being, 2) To develop a model for enhancing student well-being, and
3) To validate the model. This study employed a research and development approach. The population consisted of school administrators and teachers responsible for school health, with a sample of 178 participants determined using Krejcie and Morgan’s table. The target group included experts, educational administrators, school administrators, teachers in charge of school health, and educational supervisors, selected by purposive sampling. The research instruments were a questionnaire with a reliability coefficient of .98, expert seminar records, focus group discussion records, and an evaluation form. Data analysis employed mean, standard deviation, and content analysis. The findings revealed that: 1) The current state of student well-being was at a high level, while the need for development was at the highest level; for the procedures and methods, the current state was at a moderate level, while the desired state was at the highest level. 2) The developed model consisted of five components: 2.1) Principles, which included the principles of evaluation, participation of all parties, and motivational reinforcement; 2.2) Objectives; 2.3) Components of student well-being development, namely physical well-being, mental well-being, social well-being, spiritual well-being, and environmental well-being; 2.4) Procedures and methods, including planning for well-being development, implementing well-being development, evaluating the outcomes of well-being development, and improving well-being development; and 2.5) Success factors, including awareness and understanding of the processes, the commitment of administrators, and the creation of understanding and cooperation among all stakeholders. and 3) The model was found to be highly appropriate, feasible, and beneficial overall.
Article Details
References
กระทรวงสาธารณสุข. (2562). แนวทางการดำเนินงานโรงเรียนส่งเสริมสุขภาพ. นนทบุรี: กรมอนามัย กระทรวงสาธารณสุข.
จันทร์เพ็ญ ลาภมากผล. (2564). รูปแบบการส่งเสริมโรงเรียนสุขภาวะตามหลักพุทธธรรมสำหรับสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาสมุทรปราการ เขต 2. ใน ดุษฎีนิพนธ์ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาพุทธบริหารการศึกษา. มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
ทิศนา แขมมณี. (2565). การเรียนรู้เชิงกิจกรรม: สร้างทักษะการคิดวิเคราะห์ในยุค 4.0. วารสารการศึกษาและการพัฒนามนุษย์, 10(1), 45-58.
นงลักษณ์ วิรัชชัย และคณะ. (2563). การจัดสภาพแวดล้อมและความปลอดภัยของโรงเรียน. กรุงเทพมหานคร: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
บุญชม ศรีสะอาด. (2560). การวิจัยเบื้องต้น. (พิมพ์ครั้งที่ 10 ฉบับปรับปรุงใหม่). กรุงเทพมหานคร: สุวีริยาสาส์น.
พระราชบัญญัติการศึกษาแห่งชาติ (ฉบับที่ 4). (2562). ราชกิจจานุเบกษา เล่ม 136 ตอนที่ 57 ก หน้า 49 (1 พฤษภาคม 2562).
วิรดี เอกรณรงค์ชัย. (2567). การผลิตและพัฒนาครูผู้สร้างสุขภาวะและสุนทรียะ. วารสารวิจัยวิชาการ, 7(1), 385-395.
วิโรจน์ สารรัตนะ. (2566). แนวคิด ทฤษฎี และประเด็นเพื่อการบริหารการศึกษา. (ปรับปรุงครั้งที่ 9). กรุงเทพมหานคร: ทิพยวิสุทธิ์.
ศศิพัฒน์ ยอดเพชร. (2549). รายงานการวิจัยฉบับสมบูรณ์ โครงการผู้ดูแลผู้สูงอายุในครอบครัว. (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพมหานคร: มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
สันติ สิงหาพรม. (2565). รูปแบบการบริหารสถานศึกษาที่ส่งเสริมสุขภาวะทางร่างกายและจิตสังคมของนักเรียนโรงเรียนบ้านหนองไผ่ล้อม. วารสารงานวิจัยทางสุขภาพและการบริหารเพื่อพัฒนาชุมชนเชิงพื้นที่, 3(1), 62-76.
สำนักงานกองทุนสนับสนุนการสร้างเสริมสุขภาพ. (2563). คู่มือการดำเนินงานโรงเรียนรอบรู้ด้านสุขภาพ (Health Literate School). กรุงเทพมหานคร: สำนักงานกองทุนสนับสนุนการสร้างเสริมสุขภาพ.
สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาสุราษฎร์ธานี เขต 1. (2566). รายงานการดำเนินงานประจำปีงบประมาณ 2565. สุราษฎร์ธานี: สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาสุราษฎร์ธานี เขต 1.
อรุณศรี เงินเสือ. (2564). การพัฒนารูปแบบการบริหารสถานศึกษาขั้นพื้นฐานด้วยการประยุกต์ใช้แนวคิดชุมชนแห่งการเรียนรู้ทางวิชาชีพ. ใน ดุษฎีนิพนธ์ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารการศึกษา. มหาวิทยาลัยบูรพา.
อารี พันธ์มณี. (2565). ต้นแบบโรงเรียนส่งเสริมสุขบัญญัติแห่งชาติ. กรุงเทพมหานคร: กองสุขศึกษา.
Durlak, J. A. et al. (2015). Handbook of social and emotional learning: Research and practice. New York: The Guilford Press.
Weare, K. (2015). What works in promoting social and emotional well-being and responding to mental health problems in schools. London: National Children's Bureau.
