รูปแบบการพัฒนาสุขภาวะผู้เรียนสู่ความยั่งยืนของสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาสุราษฎร์ธานี เขต 1
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาสภาพปัจจุบันและความต้องการในการพัฒนาสุขภาวะผู้เรียน 2) พัฒนารูปแบบ และ 3) ตรวจสอบรูปแบบ การวิจัยนี้ใช้วิธีการวิจัยและพัฒนา ประชากร ได้แก่ ผู้บริหารสถานศึกษา ครูผู้รับผิดชอบงานอนามัยของโรงเรียน กลุ่มตัวอย่าง จำนวน 178 คน โดยใช้ตารางเครซี่และมอร์แกน กลุ่มเป้าหมาย ได้แก่ ผู้เชี่ยวชาญ ผู้บริหารการศึกษา ผู้บริหารสถานศึกษา ครูผู้รับผิดชอบงานอนามัยของโรงเรียน และศึกษานิเทศก์ โดยการเลือกแบบเจาะจง เครื่องมือ ได้แก่ แบบสอบถาม มีค่าความเชื่อมั่น เท่ากับ .98 แบบบันทึกการสัมมนาอิงผู้เชี่ยวชาญ แบบบันทึกการสนทนากลุ่ม และแบบประเมิน สถิติที่ใช้ในการวิเคราะข้อมูล ได้แก่ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และการวิเคราะห์เนื้อหา ผลการวิจัย 1) สภาพปัจจุบันและความต้องการในการพัฒนาสุขภาวะผู้เรียน พบว่า สภาพปัจจุบัน อยู่ในระดับมาก ความต้องการ อยู่ในระดับมากที่สุด ขั้นตอนและวิธีดำเนินการ พบว่า สภาพปัจจุบัน อยู่ในระดับปานกลาง สภาพที่พึงประสงค์ อยู่ในระดับมากที่สุด 2) รูปแบบมี 5 องค์ประกอบ ได้แก่ 2.1) หลักการ ได้แก่ หลักการประเมิน หลักการมีส่วนร่วมของทุกฝ่าย หลักการเสริมแรงจูงใจ 2.2) วัตถุประสงค์ 2.3) องค์ประกอบของการพัฒนาสุขภาวะผู้เรียน ได้แก่ สุขภาวะด้านทางกาย สุขภาวะด้านจิตใจ สุขภาวะด้านสังคม สุขภาวะด้านจิตวิญญาณ สุขภาวะด้านสิ่งแวดล้อม 2.4) ขั้นตอนและวิธีการดำเนินงาน ได้แก่ การวางแผนการพัฒนาสุขภาวะ การดำเนินการการพัฒนาสุขภาวะ การศึกษาผลที่เกิดขึ้นจากการพัฒนาสุขภาวะ การปรับปรุงแก้ไขการพัฒนาสุขภาวะ และ 2.5) ปัจจัยความสำเร็จ ได้แก่ ความเข้าใจและตระหนักถึงขั้นตอน ความมุ่งมั่นตั้งใจของผู้บริหาร การสร้างความเข้าใจและความร่วมมือของทุกฝ่าย และ 3) รูปแบบ มีความเหมาะสม ความเป็นไปได้ และความเป็นประโยชน์ โดยภาพรวมอยู่ในระดับมากที่สุด
Article Details
เอกสารอ้างอิง
กระทรวงสาธารณสุข. (2562). แนวทางการดำเนินงานโรงเรียนส่งเสริมสุขภาพ. นนทบุรี: กรมอนามัย กระทรวงสาธารณสุข.
จันทร์เพ็ญ ลาภมากผล. (2564). รูปแบบการส่งเสริมโรงเรียนสุขภาวะตามหลักพุทธธรรมสำหรับสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาสมุทรปราการ เขต 2. ใน ดุษฎีนิพนธ์ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาพุทธบริหารการศึกษา. มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
ทิศนา แขมมณี. (2565). การเรียนรู้เชิงกิจกรรม: สร้างทักษะการคิดวิเคราะห์ในยุค 4.0. วารสารการศึกษาและการพัฒนามนุษย์, 10(1), 45-58.
นงลักษณ์ วิรัชชัย และคณะ. (2563). การจัดสภาพแวดล้อมและความปลอดภัยของโรงเรียน. กรุงเทพมหานคร: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
บุญชม ศรีสะอาด. (2560). การวิจัยเบื้องต้น. (พิมพ์ครั้งที่ 10 ฉบับปรับปรุงใหม่). กรุงเทพมหานคร: สุวีริยาสาส์น.
พระราชบัญญัติการศึกษาแห่งชาติ (ฉบับที่ 4). (2562). ราชกิจจานุเบกษา เล่ม 136 ตอนที่ 57 ก หน้า 49 (1 พฤษภาคม 2562).
วิรดี เอกรณรงค์ชัย. (2567). การผลิตและพัฒนาครูผู้สร้างสุขภาวะและสุนทรียะ. วารสารวิจัยวิชาการ, 7(1), 385-395.
วิโรจน์ สารรัตนะ. (2566). แนวคิด ทฤษฎี และประเด็นเพื่อการบริหารการศึกษา. (ปรับปรุงครั้งที่ 9). กรุงเทพมหานคร: ทิพยวิสุทธิ์.
ศศิพัฒน์ ยอดเพชร. (2549). รายงานการวิจัยฉบับสมบูรณ์ โครงการผู้ดูแลผู้สูงอายุในครอบครัว. (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพมหานคร: มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
สันติ สิงหาพรม. (2565). รูปแบบการบริหารสถานศึกษาที่ส่งเสริมสุขภาวะทางร่างกายและจิตสังคมของนักเรียนโรงเรียนบ้านหนองไผ่ล้อม. วารสารงานวิจัยทางสุขภาพและการบริหารเพื่อพัฒนาชุมชนเชิงพื้นที่, 3(1), 62-76.
สำนักงานกองทุนสนับสนุนการสร้างเสริมสุขภาพ. (2563). คู่มือการดำเนินงานโรงเรียนรอบรู้ด้านสุขภาพ (Health Literate School). กรุงเทพมหานคร: สำนักงานกองทุนสนับสนุนการสร้างเสริมสุขภาพ.
สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาสุราษฎร์ธานี เขต 1. (2566). รายงานการดำเนินงานประจำปีงบประมาณ 2565. สุราษฎร์ธานี: สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาสุราษฎร์ธานี เขต 1.
อรุณศรี เงินเสือ. (2564). การพัฒนารูปแบบการบริหารสถานศึกษาขั้นพื้นฐานด้วยการประยุกต์ใช้แนวคิดชุมชนแห่งการเรียนรู้ทางวิชาชีพ. ใน ดุษฎีนิพนธ์ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารการศึกษา. มหาวิทยาลัยบูรพา.
อารี พันธ์มณี. (2565). ต้นแบบโรงเรียนส่งเสริมสุขบัญญัติแห่งชาติ. กรุงเทพมหานคร: กองสุขศึกษา.
Durlak, J. A. et al. (2015). Handbook of social and emotional learning: Research and practice. New York: The Guilford Press.
Weare, K. (2015). What works in promoting social and emotional well-being and responding to mental health problems in schools. London: National Children's Bureau.
