POLICY AND OPERATING PERFORMANCE COMMUNICATION IN LOCAL DEVELOPMENT OF TRANG PROVINCIAL ADMINISTRATIVE ORGANIZATION
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
This research aimed to examine the communication of policies and the performance of local development of Trang Provincial Administrative Organization regarding 1) Communication policies and missions, 2) Communication processes, 3) Communication management strategies, and 4) Communication development approaches. This qualitative research utilized in-depth interviews with 61 purposive key informants. Structured in-depth interviews were used as the research instrument. Data were analyzed by generating conclusions. The results revealed: 1) Communication policies and missions emphasize transparency and clarity, aiming to foster widespread public understanding and participation, emphasizing public benefit. The communication scope encompasses both internal and external communication. 2) The communication process utilizes a combination of traditional and new media, clearly defining content themes, concise design, and producing media that reaches target audiences. This ensures accurate information, participation in expressing opinions, and promotion of two-way communication. Communication channels are managed. 3) Communication strategies focus on identifying key content themes, effective media design, media production, and distribution. Emphasis is placed on building communication networks and organizational management to effectively support new technologies, facilitating policy and performance communication, resulting in increased public participation. and 4) Communication development approaches include modernizing policies and missions and developing more efficient communication processes. and the creation of strategies that appropriately respond to public needs. These strategies must focus on engaging, engaging, memorable, and communicative communications.
Article Details
References
เจริญเนตร แสงดวงแข. (2563). ผลลัพธ์การสร้างนักสื่อสารชุมชนท้องถิ่นเพื่อเสริมสร้างจิตสํานึกด้านการอนุรักษ์ทรัพยากรป่าชายเลนตำบลหัวเขา. สงขลา: วารสารศาสตร์.
วัชระ มารุ่งเรือง. (2562). พัฒนาการสื่อสารให้มีประสิทธิภาพด้วยการพัฒนาคน. กรุงเทพมหานคร: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
วัฒนา นนทชิต และกรวิทย์ เกาะกลาง. (2563). การสื่อสารทางการเมืองท้องถิ่นยุคดิจิทัลในการส่งเสริมพฤติกรรมการมีส่วนร่วมทางการเมืองท้องถิ่นของคนรุ่นใหม่ระดับอุดมศึกษาในจังหวัดสุราษฎร์ธานี. นครพนม: มหาวิทยาลัยนครพนม.
วีระศักดิ์ เครือเทพ. (2548). นวัตกรรมสร้างสรรค์ขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น. กรุงเทพมหานคร: สำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย.
สำนักงานปลัดสำนักนายกรัฐมนตรี. (2542). พระราชบัญญัติกำหนดแผนและขั้นตอนการกระจายอำนาจให้แก่องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น พ.ศ. 2542. เรียกใช้เมื่อ 13 ตุลาคม 2568 จาก https://www.opm.go.th/opmportal/multimedia/panidapa/File/OPM%20Law/8_OPMLAW_2__2542.pdf
สุรพล พรมกุล. (2566). การสื่อสารทางการเมืองเพื่อพัฒนาท้องถิ่นของคณะผู้บริหารองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นในจังหวัดขอนแก่น. ขอนแก่น: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย วิทยาเขตขอนแก่น.
อรทัย ก๊กผล. (2546). Best practices ขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นที่มีความเป็นเลิศด้านความโปร่งใสและการมีส่วนร่วมของประชาชน. นนทบุรี: วิทยาลัยการปกครองท้องถิ่น สถาบันพระปกเกล้า.
Berlo, D. K. (1960). The process of communication: An introduction to theory and practice. Holt, Rinehart and Winston. California: Scientific Research Publishing.
Chadwick, A. (2013). The hybrid media system: Politics and power. Oxford: Oxford University Press.
Cornelissen, J. P. (2020). Corporate communication A guide to theory and practice. California:
SAGE Publication.
Grunig, J. E. & Grunig, L. A. (2008). Excellence theory in public relations: Past, present, and future. In E. L. Toth (Ed.), The future of excellence in public relations and communication management: Challenges for the next generation (pp. 327-347). College Park: University of Maryland.
Hallahan, K. et al. (2007). Defining strategic communication. International Journal of Strategic Communication, 1(1), 3-35.
Jenkins, H. et al. (2018). Spreadable media: Creating value and meaning in a networked culture. (2nd ed.). New York: NYU Press.
Kim, S. & Krishna, A. (2022). Communicating public policy effectively: Exploring the role of clarity and citizen engagement in government messaging. Journal of Public Affairs, 22(3), e2731. https://www.tandfonline.com/doi/pdf/10.1080/02614367.2024.2328093.
Kotler, P. & Kotler, N. (1999). Political marketing: Generating effective candidates, campaigns, and causes. In B. I. Newman (Ed.), Handbook of political marketing (pp. 3-18). California: SAGE Publications.
Lasswell, H. D. (1948). The structure and function of communication in society. In L. Bryson (Ed.), The communication of ideas (pp. 37-51). California: SAGE Publications.
Mandla, J. R. (2006). The Coverage of industrial action by the mail & guardian, 1999 - 2004. Johannesburg: University of the Witwatersrand.
McNair, B. (2018). An introduction to political communication. (6th ed.). Oxfordshire: Routledge.
McQuail, D. (2010). McQuail’s mass communication theory. (6th ed.). California: SAGE Publications.
Metzger, M. J. & Flanagin, A. J. (2020). Digital media, credibility, and trust. Oxford: Oxford University Press.
Servaes, J. (2008). Communication for development and social change. California: SAGE Publications.
Sunaryo, W. et al. (2023). The role of social media service quality and public relation on organization image. International Journal of Data and Network Science, 7(1), 405-410.
UNESCO. (2011). Media development indicators: A framework for assessing media development. Paris: United Nations Educational, Scientific and Cultural Organization.
Valentini, C. (2021). Public sector communication: Closing gaps between research and practice. Journal of Communication Management, 25(2), 103-115.
Verba, S. et al. (1995). Voice and equality: Civic voluntarism in American politics. Massachusetts: Harvard University Press.
Wardle, C. & Derakhshan, H. (2017). Information disorder: Toward an interdisciplinary framework for research and policy making. Strasbourg: Council of Europe.
Wiesenfeld, B. M. et al. (1999). Communication patterns as determinants of organizational identification in a virtual organization. Organization science, 10(6), 777-790.
World Bank. (2007). Communication for governance and accountability program (Comm GAP): Framework for action 2007 - 2009. Washington: World Bank.
