การสื่อสารนโยบายและผลการดำเนินงานการพัฒนาท้องถิ่น ขององค์การบริหารส่วนจังหวัดตรัง
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาการสื่อสารนโยบายและผลการดำเนินงานการพัฒนาท้องถิ่นขององค์การบริหารส่วนจังหวัดตรังเกี่ยวกับ 1) นโยบายและพันธกิจการสื่อสาร 2) กระบวนการสื่อสาร 3) กลยุทธ์การจัดการการสื่อสาร และ 4) แนวทางการพัฒนาการสื่อสาร เป็นการวิจัยเชิงคุณภาพด้วยการสัมภาษณ์เชิงลึก เลือกผู้ให้ข้อมูลหลักแบบเจาะจง จำนวน 61 คน โดยมีเครื่องมือวิจัย คือ แบบสัมภาษณ์เชิงลึกแบบมีโครงสร้าง วิเคราะห์ข้อมูลโดยการสร้างข้อสรุป ผลการศึกษาพบว่า 1) นโยบายและพันธกิจการสื่อสารที่มุ่งเน้นการสื่อสารอย่างโปร่งใส ชัดเจน มีเป้าหมายในการสร้างความเข้าใจและการมีส่วนร่วมของประชาชนอย่างกว้างขวาง เน้นถึงผลประโยชน์ของสาธารณะเป็นสำคัญ ขอบเขตการสื่อสารครอบคลุมทั้งการสื่อสารภายใน และการสื่อสารภายนอก 2) กระบวนการสื่อสารมุ่งใช้สื่อดั้งเดิมและสื่อใหม่ควบคู่กัน กำหนดประเด็นเนื้อหาที่ชัดเจน ออกแบบเนื้อหาที่กระชับ และผลิตสื่อที่เข้าถึงกลุ่มเป้าหมาย โดยประชาชนได้รับข้อมูลที่ถูกต้อง มีส่วนร่วมแสดงความคิดเห็น ส่งเสริมการสื่อสารแบบสองทาง การจัดการช่องทางการสื่อสาร 3) กลยุทธ์การสื่อสารมุ่งเน้นที่การกำหนดประเด็นสำคัญของเนื้อหา การออกแบบสื่อที่มีประสิทธิภาพ การผลิตและเผยแพร่สื่อ เน้นการสร้างเครือข่ายการสื่อสารและการจัดการองค์กรให้มีโครงสร้างที่รองรับเทคโนโลยีใหม่ ๆ ที่มีประสิทธิภาพช่วยให้การสื่อสารนโยบายและผลการดำเนินงานส่งผลให้ประชาชนมีส่วนร่วมมากขึ้น และ 4) แนวทางการพัฒนาการสื่อสาร ประกอบด้วย การปรับปรุงนโยบายและพันธกิจให้ทันสมัย การพัฒนากระบวนการสื่อสารให้มีประสิทธิภาพมากขึ้น และการสร้างกลยุทธ์ที่ตอบสนองต่อความต้องการของประชาชนอย่างเหมาะสม โดยกลยุทธ์นั้นต้องมุ่งสื่อสารที่น่าสนใจ น่าติดตาม น่ารับรู้ น่าจดจำ และน่าบอกต่อ
Article Details
เอกสารอ้างอิง
เจริญเนตร แสงดวงแข. (2563). ผลลัพธ์การสร้างนักสื่อสารชุมชนท้องถิ่นเพื่อเสริมสร้างจิตสํานึกด้านการอนุรักษ์ทรัพยากรป่าชายเลนตำบลหัวเขา. สงขลา: วารสารศาสตร์.
วัชระ มารุ่งเรือง. (2562). พัฒนาการสื่อสารให้มีประสิทธิภาพด้วยการพัฒนาคน. กรุงเทพมหานคร: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
วัฒนา นนทชิต และกรวิทย์ เกาะกลาง. (2563). การสื่อสารทางการเมืองท้องถิ่นยุคดิจิทัลในการส่งเสริมพฤติกรรมการมีส่วนร่วมทางการเมืองท้องถิ่นของคนรุ่นใหม่ระดับอุดมศึกษาในจังหวัดสุราษฎร์ธานี. นครพนม: มหาวิทยาลัยนครพนม.
วีระศักดิ์ เครือเทพ. (2548). นวัตกรรมสร้างสรรค์ขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น. กรุงเทพมหานคร: สำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย.
สำนักงานปลัดสำนักนายกรัฐมนตรี. (2542). พระราชบัญญัติกำหนดแผนและขั้นตอนการกระจายอำนาจให้แก่องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น พ.ศ. 2542. เรียกใช้เมื่อ 13 ตุลาคม 2568 จาก https://www.opm.go.th/opmportal/multimedia/panidapa/File/OPM%20Law/8_OPMLAW_2__2542.pdf
สุรพล พรมกุล. (2566). การสื่อสารทางการเมืองเพื่อพัฒนาท้องถิ่นของคณะผู้บริหารองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นในจังหวัดขอนแก่น. ขอนแก่น: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย วิทยาเขตขอนแก่น.
อรทัย ก๊กผล. (2546). Best practices ขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นที่มีความเป็นเลิศด้านความโปร่งใสและการมีส่วนร่วมของประชาชน. นนทบุรี: วิทยาลัยการปกครองท้องถิ่น สถาบันพระปกเกล้า.
Berlo, D. K. (1960). The process of communication: An introduction to theory and practice. Holt, Rinehart and Winston. California: Scientific Research Publishing.
Chadwick, A. (2013). The hybrid media system: Politics and power. Oxford: Oxford University Press.
Cornelissen, J. P. (2020). Corporate communication A guide to theory and practice. California:
SAGE Publication.
Grunig, J. E. & Grunig, L. A. (2008). Excellence theory in public relations: Past, present, and future. In E. L. Toth (Ed.), The future of excellence in public relations and communication management: Challenges for the next generation (pp. 327-347). College Park: University of Maryland.
Hallahan, K. et al. (2007). Defining strategic communication. International Journal of Strategic Communication, 1(1), 3-35.
Jenkins, H. et al. (2018). Spreadable media: Creating value and meaning in a networked culture. (2nd ed.). New York: NYU Press.
Kim, S. & Krishna, A. (2022). Communicating public policy effectively: Exploring the role of clarity and citizen engagement in government messaging. Journal of Public Affairs, 22(3), e2731. https://www.tandfonline.com/doi/pdf/10.1080/02614367.2024.2328093.
Kotler, P. & Kotler, N. (1999). Political marketing: Generating effective candidates, campaigns, and causes. In B. I. Newman (Ed.), Handbook of political marketing (pp. 3-18). California: SAGE Publications.
Lasswell, H. D. (1948). The structure and function of communication in society. In L. Bryson (Ed.), The communication of ideas (pp. 37-51). California: SAGE Publications.
Mandla, J. R. (2006). The Coverage of industrial action by the mail & guardian, 1999 - 2004. Johannesburg: University of the Witwatersrand.
McNair, B. (2018). An introduction to political communication. (6th ed.). Oxfordshire: Routledge.
McQuail, D. (2010). McQuail’s mass communication theory. (6th ed.). California: SAGE Publications.
Metzger, M. J. & Flanagin, A. J. (2020). Digital media, credibility, and trust. Oxford: Oxford University Press.
Servaes, J. (2008). Communication for development and social change. California: SAGE Publications.
Sunaryo, W. et al. (2023). The role of social media service quality and public relation on organization image. International Journal of Data and Network Science, 7(1), 405-410.
UNESCO. (2011). Media development indicators: A framework for assessing media development. Paris: United Nations Educational, Scientific and Cultural Organization.
Valentini, C. (2021). Public sector communication: Closing gaps between research and practice. Journal of Communication Management, 25(2), 103-115.
Verba, S. et al. (1995). Voice and equality: Civic voluntarism in American politics. Massachusetts: Harvard University Press.
Wardle, C. & Derakhshan, H. (2017). Information disorder: Toward an interdisciplinary framework for research and policy making. Strasbourg: Council of Europe.
Wiesenfeld, B. M. et al. (1999). Communication patterns as determinants of organizational identification in a virtual organization. Organization science, 10(6), 777-790.
World Bank. (2007). Communication for governance and accountability program (Comm GAP): Framework for action 2007 - 2009. Washington: World Bank.
