INTERACTIVE MULTIMEDIA PACKAGES CO-DESIGNED WITH GENERATIVE AI AND QR CODE TECHNOLOGY FOR PUBLIC RELATIONS OF SPORTS COMMUNICATION ARTS PROGRAM AT THAILAND NATIONAL SPORTS UNIVERSITY
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
This quasi-experimental research aimed to 1) Investigate the needs for the interactive multimedia package, 2) Develop and determine the quality of the interactive multimedia package, 3) Examine the perception outcomes of users toward the interactive multimedia package, and
4) Evaluate users’ satisfaction with the interactive multimedia package designed with the integration of generative artificial intelligence and QR code technology for promoting the Bachelor’s Degree Program in Sports Communication Arts at the Thailand National Sports University. The researcher assessed users’ perception through pre-test and post-test with a purposive two-stage sampling method, involving 50 participants. Research instruments included a media needs questionnaire, a media quality evaluation form, a perception evaluation form, and a satisfaction evaluation form, all using a five-point Likert scale. Data were analyzed using frequency, percentage, mean, standard deviation, and t-test. The results revealed that 1) The needs for the interactive multimedia package designed with generative artificial intelligence and QR code technology were at a high level (Mean = 4.45, S.D. = 0.58), 2) The Quality of the interactive multimedia package was at a very good level (Mean = 4.83, S.D. = 0.22), 3) Users’ post-test perception scores were significantly higher than their pre-test scores at the .05 level, and 4) Users’ satisfaction with the interactive multimedia package was at the highest level (Mean = 4.57, S.D. = 0.54).
Article Details
References
กมลพิพัฒน์ ชนะสิทธิ์ และประสพชัย พสุนนท์. (2561). การสุ่มตัวอย่างและการผสานข้อมูลตามแบบแผนการวิจัยแบบผสมวิธี. วารสารวิชาการมหาวิทยาลัยธนบุรี, 12(29), 147-158.
กมลรัตน์ กิจรุ่งไพศาล. (2565). นวัตกรรมสื่อกับประสบการณ์เสมือนผ่านประสาทสัมผัสของมนุษย์. วารสารนิเทศศาสตร์, 40(2), 79-104.
กุลธิดา ธรรมวิภัชน์ และคณะ. (2567). การพัฒนาคลิปวิดีโอสั้นบนแพลตฟอร์มออนไลน์เพื่อการประชาสัมพันธ์ผลงานของบริษัท เมอคิวรี่ ดิจิตอล จำกัด. วารสารวิจัยและนวัตกรรม สถาบันการอาชีวศึกษากรุงเทพมหานคร, 7(2), 126-144.
คณะศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยการกีฬาแห่งชาติ วิทยาเขตอุดรธานี. (2567). หลักสูตรศิลปศาสตรบัณฑิต สาขาวิชานิเทศศาสตร์การกีฬา (ปรับปรุง พ.ศ. 2568). อุดรธานี: มหาวิทยาลัยการกีฬาแห่งชาติ.
ชัชชัย สุจริต และเบญจวรรณ สุจริต. (2567). การสื่อสารการตลาดเชิงบูรณาการและความคาดหวังของลูกค้าที่มีอิทธิพลต่อความตั้งใจในการซื้อซ้ำของผู้บริโภคบนแอปพลิเคชันผ่านความพึงพอใจในการใช้บริการ. วารสารวิจัยวิทยาการจัดการ มหาวิทยาลัยราชภัฏสุรินทร์, 8(1), 2-15.
ทนงศักดิ์ แสงสว่างวัฒนะ และคณะ. (2563). “New Normal” วิถีชีวิตใหม่และการปรับตัวของคนไทยหลังโควิด-19: การงาน การเรียนและธุรกิจ. วารสารการบริหารการปกครองและนวัตกรรมท้องถิ่น, 4(3), 371-386.
ธนารักษ์ สารเถื่อนแก้ว และขัณธ์ชัย อธิเกียรติ. (2567). กระบวนทัศน์ใหม่ของการสื่อสารแบบมีปฏิสัมพันธ์ในยุคดิจิทัล. วารสารนวัตกรรมการบริหารการจัดการและการสื่อสาร, 1(1), 1-6.
ธิติพร ชาญศิริวัฒน์ และคณะ. (2563). การพัฒนาระบบติดตามพฤติกรรมการเข้าห้องเรียนด้วยคิวอาร์โค้ด กรณีศึกษาวิทยาลัยครูปากเซ. วารสารวิจัยและพัฒนาวไลยอลงกรณ์ในพระบรมราชูปถัมภ์ สาขาวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี, 15(1), 25-36.
บุญเลี้ยง ทุมทอง. (2566). แนวทางการปรับหลักสูตรสถานศึกษาและการจัดการเรียนรู้สู่ฐานสมรรถนะ. วารสารวิชาการหลักสูตรและการสอน มหาวิทยาลัยราชภัฏสกลนคร, 15(43), 186-197.
พงษ์เทพ อุทิศานนท์ และเกวลี เพชราทิพย์. (2564). กลวิธีการนำเสนอภาพลักษณ์การท่องเที่ยวเชิงลบภายใต้วัตถุประสงค์เชิงบวก กรณีศึกษา: หนังสือท่องเที่ยวไทย (ภาษาจีน). วารสารการวิจัยกาสะลองคำ, 15(2), 107-124.
พนัส สืบยุบล และคณะ. (2567). อิทธิพลของภาพลักษณ์องค์กรและคุณภาพการบริการที่ส่งผลต่อการรับรู้ตราสินค้าของธุรกิจนำเที่ยวในจังหวัดภูเก็ต. วารสารศิลปศาสตร์ มทร.ธัญบุรี, 5(1), 40-53.
พรปภัสสร ปริญชาญกล และคณะ. (2566). การพัฒนาสื่ออินโฟกราฟิกแบบอัลบั้มโพสต์บนแพลตฟอร์มออนไลน์เพื่อการประชาสัมพันธ์องค์กรเอกชน. วารสารวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี มหาวิทยาลัยเซาธ์อีสท์บางกอก, 3(2), 1-13.
พรปภัสสร ปริญชาญกล และคณะ. (2567). การพัฒนาสื่อโมชันกราฟิกเพื่อส่งเสริมการรับรู้เรื่องการทำแฟ้มสะสมผลงานสำหรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาตอนปลาย. วารสารวิจัยและนวัตกรรม สถาบันการอาชีวศึกษากรุงเทพมหานคร, 7(1), 146-162.
เพิ่มศักดิ์ สุวรรณทัต และอารยะ ศรีกัลยาณบุตร. (2562). หลักการออกแบบโปสเตอร์สร้างสรรค์เพื่อการสื่อสาร: กรณีศึกษาที่ประสบผลสำเร็จในการประกวดระดับนานาชาติ. วารสารนิเทศศาสตรปริทัศน์, 23(1), 86-99.
ละเอียด ศิลาน้อย และกันฑิมาลย์ จินดาประเสริฐ. (2562). การใช้มาตรประมาณค่าในการศึกษาวิจัยทางสังคมศาสตร์ มนุษยศาสตร์ การโรงแรมและการท่องเที่ยว. วารสารบริหารศาสตร์ มหาวิทยาลัย อุบลราชธานี, 8(15), 112-126.
วราพร ดำจับ. (2562). สื่อสังคมออนไลน์กับการเรียนรู้ในศตวรรษที่ 21. วารสารศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยแม่โจ้, 7(2), 143-159.
วิรัตน์ ภารตระศรี และคณะ. (2567). ปัจจัยที่มีผลต่อความพึงพอใจของบุคลากรในการนำปัญญาประดิษฐ์ด้านการตลาดเข้ามาใช้ในองค์กรในเขตอำเภอเมือง จังหวัดระยอง. วารสารวิทยาลัยนครราชสีมา สาขามนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์, 18(3), 164-174.
สำนักงานศึกษาธิการจังหวัดอุดรธานี กระทรวงศึกษาธิการ. (2565). ระบบสารสนเทศด้านการศึกษา ปี 2565. เรียกใช้เมื่อ 22 เมษายน 2568 จาก https://www.udonpeo.go.th/data/app/2565/index.php
สิโรดม มณีแฮด และปณิตา วรรณพิรุณ. (2562). ระบบนิเวศการเรียนรู้ดิจิทัลด้วยปัญญาประดิษฐ์สำหรับการเรียนรู้อย่างชาญฉลาด. วารสารศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร, 21(2), 359-373.
สุธัญญา กฤตาคม. (2564). กรอบแนวคิดการศึกษาการประชาสัมพันธ์เบื้องต้น. Journal of Modern Learning Development, 6(5), 261-273.
สุนทรียา จิตร์ถาวรมณี และคณะ. (2565). การพัฒนาวิชวลคอนเทนต์แบบอัลบั้มเพื่อการประชาสัมพันธ์ส่งเสริมภาพลักษณ์ Fiet Ambassador. วารสารนวัตกรรมการเรียนรู้และเทคโนโลยี, 2(2), 78-88.
สุพัชชา คงเมือง และมรกต การดี. (2566). การประยุกต์ใช้เทคโนโลยีคิวอาร์โค้ดในการตรวจสอบครุภัณฑ์วิทยาลัยเทคโนโลยีอุตสาหกรรมและการจัดการ. วารสารวิจัย วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี มหาวิทยาลัยราชภัฏนครราชสีมา, 8(2), 1-12.
สุพิมพ์ วงษ์ทองแท้. (2566). ผลของสื่อรณรงค์ทางโภชนาการต่อการลดการบริโภคน้ำตาลและเกลือในนิสิตมหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ องครักษ์. วารสารวิจัยและนวัตกรรมทางสุขภาพ, 6(1), 1-13.
อารีย์รัตน์ โนนสุวรรณ และคณะ. (2565). การศึกษาผลการใช้รูปแบบการเรียนการสอนด้วยแนวทางการเรียนรู้เชิงรุกและการกำกับตนเองเพื่อส่งเสริมสมรรถนะการวิจัยในชั้นเรียนสำหรับนักศึกษาครูสาขาวิชาภาษาไทย. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยนครพนม, 12(1), 358-372.
Fastket. (2021). เผยข้อมูลสถิติและพฤติกรรมการใช้งาน Facebook ในปี 2021. เรียกใช้เมื่อ 24 ธันวาคม 2567 จาก https://www.fastket.co/post/เผยข้อมูลสถิติและพฤติกรรมการใช้งาน-facebook-ในปี-2021
Faza, A. & Lestari, I. A. (2025). Self-Regulated Learning in the Digital Age: A Systematic Review of Strategies, Technologies, Benefits, and Challenges. International Review of Research in Open and Distributed Learning, 26(2), 23-58.
Leiker, D. et al. (2023). Generative AI for Learning: Investigating the Potential of Learning Videos with Synthetic Virtual Instructors. Communications in Computer and Information Science, 1831(2023), 523-529.
Spatioti, A. G. et al. (2022). A Comparative Study of the ADDIE Instructional Design Model in Distance Education. Information, 13(9), 402-421.
Thongprasit, J. & Wannapiroon, P. (2022). Framework of Artificial Intelligence Learning Platform for Education. International Education Studies, 15(1), 76-86.
Wahira, A. & Ismail, T. (2023). Analysis of the Needs for Developing the Competence of Elementary School Supervisors through Analysis Design Development Implementation Evaluation (ADDIE) Model. Kasetsart Journal of Social Sciences, 44(4), 1303-1312.
Widanti, A. P. & Fathurrahman, M. (2024). Development of Digital Learning Materials Using a QR Code Based Book Creator Application to Improve Student Learning Outcomes in Science Subjects. Jurnal Penelitian Pendidikan IPA, 10(10), 7885-7893.
