ชุดสื่อประสมเชิงปฏิสัมพันธ์ที่ออกแบบร่วมกับการใช้ปัญญาประดิษฐ์รังสรรค์และเทคโนโลยีคิวอาร์โค้ดสำหรับประชาสัมพันธ์หลักสูตรนิเทศศาสตร์การกีฬาของมหาวิทยาลัยการกีฬาแห่งชาติ
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยกึ่งทดลองนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาความต้องการต่อชุดสื่อประสมเชิงปฏิสัมพันธ์ 2) พัฒนาและหาคุณภาพชุดสื่อประสมเชิงปฏิสัมพันธ์ 3) ศึกษาผลการรับรู้ของผู้ใช้งานชุดสื่อประสมเชิงปฏิสัมพันธ์ และ 4) ประเมินความพึงพอใจของผู้ใช้งานที่มีต่อชุดสื่อประสมเชิงปฏิสัมพันธ์ที่ออกแบบร่วมกับการใช้ปัญญาประดิษฐ์รังสรรค์และเทคโนโลยีคิวอาร์โค้ดสำหรับประชาสัมพันธ์หลักสูตรปริญญาตรีด้านนิเทศศาสตร์การกีฬาของมหาวิทยาลัยการกีฬาแห่งชาติ ผู้วิจัยดำเนินการประเมินการรับรู้ผ่านแบบทดสอบก่อนและแบบทดสอบหลังการใช้งานชุดสื่อกับกลุ่มตัวอย่าง จำนวน 50 คน ที่ได้จากการเลือกเจาะจงแบบสองระดับ เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยเป็นแบบสอบถามความต้องการ แบบประเมินคุณภาพชุดสื่อ แบบประเมินการรับรู้ และแบบประเมินความพึงพอใจ โดยเป็นมาตราส่วนประมาณค่า 5 ระดับ วิเคราะห์ข้อมูลเชิงสถิติด้วยความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และการทดสอบที ผลการวิจัยพบว่า 1) ความต้องการต่อชุดสื่อประสมเชิงปฏิสัมพันธ์ที่ออกแบบร่วมกับการใช้ปัญญา ประดิษฐ์รังสรรค์และเทคโนโลยีคิวอาร์โค้ดอยู่ที่ระดับมาก (Mean = 4.45, S.D. = 0.58) 2) คุณภาพของชุดสื่อประสมเชิงปฏิสัมพันธ์ที่ออกแบบร่วมกับการใช้ปัญญาประดิษฐ์รังสรรค์และเทคโนโลยีคิวอาร์โค้ดอยู่ที่ระดับดีมาก (Mean = 4.83, S.D. = 0.22) 3) ผู้ใช้งานชุดสื่อประสมเชิงปฏิสัมพันธ์ที่ออกแบบร่วมกับการใช้ปัญญาประดิษฐ์รังสรรค์และเทคโนโลยีคิวอาร์โค้ด มีคะแนนการรับรู้หลังทดลองสูงกว่าก่อนทดลองอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 และ 4) ผู้ใช้งานมีความพึงพอใจต่อชุดสื่อประสมเชิงปฏิสัมพันธ์ที่ออกแบบร่วมกับการใช้ปัญญาประดิษฐ์รังสรรค์และเทคโนโลยีคิวอาร์โค้ดที่ระดับมากที่สุด (Mean = 4.57, S.D. = 0.54)
Article Details
เอกสารอ้างอิง
กมลพิพัฒน์ ชนะสิทธิ์ และประสพชัย พสุนนท์. (2561). การสุ่มตัวอย่างและการผสานข้อมูลตามแบบแผนการวิจัยแบบผสมวิธี. วารสารวิชาการมหาวิทยาลัยธนบุรี, 12(29), 147-158.
กมลรัตน์ กิจรุ่งไพศาล. (2565). นวัตกรรมสื่อกับประสบการณ์เสมือนผ่านประสาทสัมผัสของมนุษย์. วารสารนิเทศศาสตร์, 40(2), 79-104.
กุลธิดา ธรรมวิภัชน์ และคณะ. (2567). การพัฒนาคลิปวิดีโอสั้นบนแพลตฟอร์มออนไลน์เพื่อการประชาสัมพันธ์ผลงานของบริษัท เมอคิวรี่ ดิจิตอล จำกัด. วารสารวิจัยและนวัตกรรม สถาบันการอาชีวศึกษากรุงเทพมหานคร, 7(2), 126-144.
คณะศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยการกีฬาแห่งชาติ วิทยาเขตอุดรธานี. (2567). หลักสูตรศิลปศาสตรบัณฑิต สาขาวิชานิเทศศาสตร์การกีฬา (ปรับปรุง พ.ศ. 2568). อุดรธานี: มหาวิทยาลัยการกีฬาแห่งชาติ.
ชัชชัย สุจริต และเบญจวรรณ สุจริต. (2567). การสื่อสารการตลาดเชิงบูรณาการและความคาดหวังของลูกค้าที่มีอิทธิพลต่อความตั้งใจในการซื้อซ้ำของผู้บริโภคบนแอปพลิเคชันผ่านความพึงพอใจในการใช้บริการ. วารสารวิจัยวิทยาการจัดการ มหาวิทยาลัยราชภัฏสุรินทร์, 8(1), 2-15.
ทนงศักดิ์ แสงสว่างวัฒนะ และคณะ. (2563). “New Normal” วิถีชีวิตใหม่และการปรับตัวของคนไทยหลังโควิด-19: การงาน การเรียนและธุรกิจ. วารสารการบริหารการปกครองและนวัตกรรมท้องถิ่น, 4(3), 371-386.
ธนารักษ์ สารเถื่อนแก้ว และขัณธ์ชัย อธิเกียรติ. (2567). กระบวนทัศน์ใหม่ของการสื่อสารแบบมีปฏิสัมพันธ์ในยุคดิจิทัล. วารสารนวัตกรรมการบริหารการจัดการและการสื่อสาร, 1(1), 1-6.
ธิติพร ชาญศิริวัฒน์ และคณะ. (2563). การพัฒนาระบบติดตามพฤติกรรมการเข้าห้องเรียนด้วยคิวอาร์โค้ด กรณีศึกษาวิทยาลัยครูปากเซ. วารสารวิจัยและพัฒนาวไลยอลงกรณ์ในพระบรมราชูปถัมภ์ สาขาวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี, 15(1), 25-36.
บุญเลี้ยง ทุมทอง. (2566). แนวทางการปรับหลักสูตรสถานศึกษาและการจัดการเรียนรู้สู่ฐานสมรรถนะ. วารสารวิชาการหลักสูตรและการสอน มหาวิทยาลัยราชภัฏสกลนคร, 15(43), 186-197.
พงษ์เทพ อุทิศานนท์ และเกวลี เพชราทิพย์. (2564). กลวิธีการนำเสนอภาพลักษณ์การท่องเที่ยวเชิงลบภายใต้วัตถุประสงค์เชิงบวก กรณีศึกษา: หนังสือท่องเที่ยวไทย (ภาษาจีน). วารสารการวิจัยกาสะลองคำ, 15(2), 107-124.
พนัส สืบยุบล และคณะ. (2567). อิทธิพลของภาพลักษณ์องค์กรและคุณภาพการบริการที่ส่งผลต่อการรับรู้ตราสินค้าของธุรกิจนำเที่ยวในจังหวัดภูเก็ต. วารสารศิลปศาสตร์ มทร.ธัญบุรี, 5(1), 40-53.
พรปภัสสร ปริญชาญกล และคณะ. (2566). การพัฒนาสื่ออินโฟกราฟิกแบบอัลบั้มโพสต์บนแพลตฟอร์มออนไลน์เพื่อการประชาสัมพันธ์องค์กรเอกชน. วารสารวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี มหาวิทยาลัยเซาธ์อีสท์บางกอก, 3(2), 1-13.
พรปภัสสร ปริญชาญกล และคณะ. (2567). การพัฒนาสื่อโมชันกราฟิกเพื่อส่งเสริมการรับรู้เรื่องการทำแฟ้มสะสมผลงานสำหรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาตอนปลาย. วารสารวิจัยและนวัตกรรม สถาบันการอาชีวศึกษากรุงเทพมหานคร, 7(1), 146-162.
เพิ่มศักดิ์ สุวรรณทัต และอารยะ ศรีกัลยาณบุตร. (2562). หลักการออกแบบโปสเตอร์สร้างสรรค์เพื่อการสื่อสาร: กรณีศึกษาที่ประสบผลสำเร็จในการประกวดระดับนานาชาติ. วารสารนิเทศศาสตรปริทัศน์, 23(1), 86-99.
ละเอียด ศิลาน้อย และกันฑิมาลย์ จินดาประเสริฐ. (2562). การใช้มาตรประมาณค่าในการศึกษาวิจัยทางสังคมศาสตร์ มนุษยศาสตร์ การโรงแรมและการท่องเที่ยว. วารสารบริหารศาสตร์ มหาวิทยาลัย อุบลราชธานี, 8(15), 112-126.
วราพร ดำจับ. (2562). สื่อสังคมออนไลน์กับการเรียนรู้ในศตวรรษที่ 21. วารสารศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยแม่โจ้, 7(2), 143-159.
วิรัตน์ ภารตระศรี และคณะ. (2567). ปัจจัยที่มีผลต่อความพึงพอใจของบุคลากรในการนำปัญญาประดิษฐ์ด้านการตลาดเข้ามาใช้ในองค์กรในเขตอำเภอเมือง จังหวัดระยอง. วารสารวิทยาลัยนครราชสีมา สาขามนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์, 18(3), 164-174.
สำนักงานศึกษาธิการจังหวัดอุดรธานี กระทรวงศึกษาธิการ. (2565). ระบบสารสนเทศด้านการศึกษา ปี 2565. เรียกใช้เมื่อ 22 เมษายน 2568 จาก https://www.udonpeo.go.th/data/app/2565/index.php
สิโรดม มณีแฮด และปณิตา วรรณพิรุณ. (2562). ระบบนิเวศการเรียนรู้ดิจิทัลด้วยปัญญาประดิษฐ์สำหรับการเรียนรู้อย่างชาญฉลาด. วารสารศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร, 21(2), 359-373.
สุธัญญา กฤตาคม. (2564). กรอบแนวคิดการศึกษาการประชาสัมพันธ์เบื้องต้น. Journal of Modern Learning Development, 6(5), 261-273.
สุนทรียา จิตร์ถาวรมณี และคณะ. (2565). การพัฒนาวิชวลคอนเทนต์แบบอัลบั้มเพื่อการประชาสัมพันธ์ส่งเสริมภาพลักษณ์ Fiet Ambassador. วารสารนวัตกรรมการเรียนรู้และเทคโนโลยี, 2(2), 78-88.
สุพัชชา คงเมือง และมรกต การดี. (2566). การประยุกต์ใช้เทคโนโลยีคิวอาร์โค้ดในการตรวจสอบครุภัณฑ์วิทยาลัยเทคโนโลยีอุตสาหกรรมและการจัดการ. วารสารวิจัย วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี มหาวิทยาลัยราชภัฏนครราชสีมา, 8(2), 1-12.
สุพิมพ์ วงษ์ทองแท้. (2566). ผลของสื่อรณรงค์ทางโภชนาการต่อการลดการบริโภคน้ำตาลและเกลือในนิสิตมหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ องครักษ์. วารสารวิจัยและนวัตกรรมทางสุขภาพ, 6(1), 1-13.
อารีย์รัตน์ โนนสุวรรณ และคณะ. (2565). การศึกษาผลการใช้รูปแบบการเรียนการสอนด้วยแนวทางการเรียนรู้เชิงรุกและการกำกับตนเองเพื่อส่งเสริมสมรรถนะการวิจัยในชั้นเรียนสำหรับนักศึกษาครูสาขาวิชาภาษาไทย. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยนครพนม, 12(1), 358-372.
Fastket. (2021). เผยข้อมูลสถิติและพฤติกรรมการใช้งาน Facebook ในปี 2021. เรียกใช้เมื่อ 24 ธันวาคม 2567 จาก https://www.fastket.co/post/เผยข้อมูลสถิติและพฤติกรรมการใช้งาน-facebook-ในปี-2021
Faza, A. & Lestari, I. A. (2025). Self-Regulated Learning in the Digital Age: A Systematic Review of Strategies, Technologies, Benefits, and Challenges. International Review of Research in Open and Distributed Learning, 26(2), 23-58.
Leiker, D. et al. (2023). Generative AI for Learning: Investigating the Potential of Learning Videos with Synthetic Virtual Instructors. Communications in Computer and Information Science, 1831(2023), 523-529.
Spatioti, A. G. et al. (2022). A Comparative Study of the ADDIE Instructional Design Model in Distance Education. Information, 13(9), 402-421.
Thongprasit, J. & Wannapiroon, P. (2022). Framework of Artificial Intelligence Learning Platform for Education. International Education Studies, 15(1), 76-86.
Wahira, A. & Ismail, T. (2023). Analysis of the Needs for Developing the Competence of Elementary School Supervisors through Analysis Design Development Implementation Evaluation (ADDIE) Model. Kasetsart Journal of Social Sciences, 44(4), 1303-1312.
Widanti, A. P. & Fathurrahman, M. (2024). Development of Digital Learning Materials Using a QR Code Based Book Creator Application to Improve Student Learning Outcomes in Science Subjects. Jurnal Penelitian Pendidikan IPA, 10(10), 7885-7893.
