FACTORS INFLUENCING RECIDIVISM IN DRUG-RELATED OFFENSES AMONG JUVENILES IN UDON THANI PROVINCE
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
This study aimed to: 1) examine the level of recidivism, 2) investigate the factors influencing recidivism in drug-related offenses among juveniles in the Juvenile Observation and Protection Center of Udon Thani Province, and 3) propose public policy guidelines for preventing and reducing juvenile recidivism in drug-related cases. A mixed-methods approach was employed. The quantitative sample consisted of 87 juveniles under the supervision of the center. The qualitative participants included 12 key informants-officers from the Juvenile Observation and Protection Center, social workers, psychologists, and representatives from agencies responsible for youth policy implementation. Research instruments included questionnaires and in-depth interviews. Quantitative data were analyzed using descriptive statistics, Pearson’s correlation, and multiple regression analysis, while qualitative data were analyzed through content analysis. The findings revealed that 1) the overall level of juvenile recidivism in drug-related offenses was high (Mean = 3.43); 2) the most significant factors influencing recidivism were social labeling (β = 0.449, p < 0.001), association with deviant peers (β = 0.343, p < 0.001), and low self-control (β = 0.313, p < 0.001);
and 3) the proposed public policy guidelines emphasize rehabilitation over punishment through collaboration among government agencies, local authorities, communities, and families, focusing on systematic problem identification, vocational opportunities, post-release monitoring, and continuous policy evaluation to support sustainable reintegration of juveniles into society.
Article Details
References
จรินทร์ สวนแก้ว และคณะ. (2568). การจัดการแบบมีส่วนร่วมของชุมชนในการจัดการปัญหายาเสพติดในเขตดุสิต กรุงเทพมหานคร. วารสารวิทยาลัยสงฆ์นครลำปาง, 14(2), 38-50.
พระครูสังฆรักษ์ยศวีร์ ปมุตฺโต และพระชินกร สุจิตฺโต. (2567). บทบาทของครอบครัวในสังคมเมืองต่อการพัฒนาเด็กและเยาวชน. วารสารกว๊านพะเยา, 1(2), 51-59.
พระราชพัฒนวัชรบัณฑิต (สุกันยา ฮาดภักดี) และคณะ. (2568). การสร้างเครือข่ายการป้องกันและแก้ไขปัญหายาเสพติดของคณะสงฆ์ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ. วารสารวิชาการธรรมทรรศน์, 25(2), 339-360.
ศิริลักษณ์ ปัญญา และเสาวลักษณ์ ทาแจ้ง. (2563). การกระทำผิดซ้ำในคดียาเสพติดของเด็กและเยาวชนในสังคมไทยยุค 4.0. วารสารพยาบาลสาร, 47(2), 514-525.
อมร พิกุลงามโชติ และคณะ. (2568). มาตรการทางกฎหมายในการป้องกันและปราบปรามยาเสพติดในสถานศึกษาระดับมัธยมศึกษา. วารสาร มจร.อุบลปริทรรศน์, 10(1), 159-174.
Anderson, J. E. (2015). Public policymaking. (8th ed.). Boston: Cengage Learning.
Bazemore, G. & Umbreit, M. (1995). Balanced and restorative justice for juveniles: A framework for juvenile justice in the 21st century. Washington, DC: U.S. Department of Justice, Office of Juvenile Justice and Delinquency Prevention.
Dye, T. R. (2013). Understanding public policy. (14th ed.). Boston, MA: Pearson Education.
Hirschi, T. & Gottfredson, M. R. (1990). A general theory of crime. Stanford, CA: Stanford University Press.
Lipsey, M. W. (2009). The primary factors that characterize effective interventions with juvenile offenders: A meta-analytic overview. Victims & Offenders, 4(2), 124-147. https://doi.org/10.1080/15564880802612573.
Piquero, A. R. et al. (2003). The criminal career paradigm. In M. Tonry (Ed.), Crime and justice: A review of research (pp. 359-506). Chicago: University of Chicago Press.
Shader, M. (2003). Risk factors for delinquency: An overview. Washington, DC: U.S. Department of Justice, Office of Juvenile Justice and Delinquency Prevention.
Sutherland, E. H. (1939). Principles of criminology. (3rd ed.). Philadelphia: J. B. Lippincott.
Tannenbaum, F. (1938). Crime and the community. New York: Columbia University Press.
United Nations Office on Drugs and Crime. (2018). Handbook on the management of violent extremist prisoners and the prevention of radicalization to violence in prisons. New York, NY: United Nations.
