STRENGTHENING THE CAPACITY OF THAI RICE NOODLE PRODUCERS THROUGH DIGITAL TECHNOLOGY A CASE STUDY OF A COMMUNITY ENTERPRISE PROCESSING COCONUT PRODUCTS IN PAK POON MUNICIPALITY, NAKHON SI THAMMARAT PROVINCE
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
This research aims to: 1) analyze the strengths of coconut producer groups in Pak Phun Municipality, Nakhon Si Thammarat Province, and 2) apply digital technology to develop online marketing. The research employs a mixed-methods approach, combining qualitative and quantitative methods. The sample group consists of 45 members from two community enterprises processing coconut products: the Yai Sri Sticky Rice Group and the Ka Sao Group, selected using purposive sampling. Research instruments include questionnaires, semi-structured interviews, focus group discussions, and SWOT analysis. Data were analyzed using SPSS to determine frequency, percentage, mean, standard deviation, and t-test. The results show that the overall strength of the coconut producer groups, as analyzed from the sample group, is high ( = 3.64, S.D. = 0.50), reflecting their expertise in producing consistently high-quality rice noodle sauce. A statistically significant difference (P > 0.05) was found between the two groups, indicating similar levels of strength and the potential for collaborative development using similar approaches. The application of digital technology in online marketing development was found to be at a moderate level overall (
= 3.50, S.D. = 0.50). Members had a positive attitude towards using digital technology (
= 4.17) but lacked skills in online content creation. SWOT analysis revealed that both groups have high potential for development due to the growing online market trend, their ability and interest in local products, and government support, but they need to accelerate development to cope with competitors increasingly using digital technology.
Article Details
References
กรมการพัฒนาชุมชน. (2562). ผลการดำเนินงานกรมการพัฒนาชุมชน ประจำปี 2562. เรียกใช้เมื่อ 29 มิถุนายน 2568 จาก https://www.cdd.go.th/th/content/category/detail/id/29/iid/141.
จิระนาถ รุ่งช่วง และคณะ. (2563). ความพึงพอใจต่อส่วนประสมทางการตลาดของนักท่องเที่ยวชาวไทยต่อร้านขนมจีน ในเขตอำเภอเมือง จังหวัดนครศรีธรรมราช. วารสารสังคมศาสตร์, 9(1), 9-19.
ณัฐภาณี บัวดี และอดิเรก ฟั่นเขียว. (2562). แนวทางการพัฒนาศักยภาพการดำเนินงานของกลุ่มวิสาหกิจ. วารสารศรีวนาลัยวิจัย, 9(1), 15-24.
พงศ์ศักดิ์ ชุติมากร. (2564). การมีส่วนร่วมของผู้ใช้ในการพัฒนาระบบสารสนเทศสำหรับวิสาหกิจชุมชน. วารสารวิทยาการจัดการสมัยใหม่, 14(1), 117-130.
มาตรฐานเทคโนโลยีธุรกิจ (BTS). (2568). เทคโนโลยีธุรกิจ. เรียกใช้เมื่อ 21 สิงหาคม 2568 จาก https://www.managebt.org/book/introduction/introduction-to-business-technology.
มิชลิน ไกด์. (2565). ขนมจีน. เรียกใช้เมื่อ 2 ตุลาคม 2568 จาก https://guide.michelin.com/th/th/th-phang-nga-region/th-phang-nga/restaurant/khanom-chin-pa-son.
รจนา เมืองแสน และอุมาวรรณ วาทกิจ. (2564). แนวทางการพัฒนาการตลาดดิจิทัลสำหรับผู้ประกอบการธุรกิจผ้าไหมสำเร็จรูปในกลุ่มนครชัยบุรินทร์. วารสารสันติศึกษาปริทรรศน์ มจร, 9(2), 817-829.
วนิดา สุวรรณนิพนธ์ และคณะ. (2564). ความสามารถในการแข่งขันบนฐานเศรษฐกิจดิจิทัลของวิสาหกิจชุมชน กลุ่มสินค้าท้องถิ่นในกรุงเทพมหานคร. Research and Development Journal Suan Sunandha Rajabhat University, 13(1), 1-21.
วีระพล ทองมา และคณะ. (2566). การพัฒนาศักยภาพการท่องเที่ยวโดยชุมชนเชิงสร้างสรรค์ในพื้นที่ชนบทของประเทศไทย. วารสารวิจัยเพื่อการพัฒนาเชิงพื้นที่, 15(2), 103-120.
สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2559). Thailand 4.0: โมเดลขับเคลื่อนประเทศไทยสู่ความมั่นคง มั่งคั่ง และยั่งยืน. เรียกใช้เมื่อ 22 ตุลาคม 2568 จาก www.stabundamrong.go.th/web/download/newkm/thailand4.0.pdf
สำนักงานสภาพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2561). ยุทธศาสตร์ชาติ 20 ปี (พ.ศ. 2561 - 2580). เรียกใช้เมื่อ 23 ตุลาคม 2568 จาก https://www.ratchakitcha.soc.go.th/DATA/PDF/2561/A/082/T_0001.PDF
United Nations. (2015). Transforming our world: The 2030 agenda for sustainable development. Retrieved October 28, 2025, from https://sdgs.un.org/2030agenda.
