การเสริมสร้างศักยภาพกลุ่มผู้ผลิตน้ำยาขนมจีนสูตรเข้มข้นผ่านสื่อเทคโนโลยีดิจิทัล กรณีศึกษาวิสาหกิจชุมชนแปรรูปผลิตภัณฑ์ จากมะพร้าวในเขตเทศบาลเมืองปากพูน จังหวัดนครศรีธรรมราช
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์ ดังนี้ 1) เพื่อวิเคราะห์ทางด้านความเข้มแข็งของกลุ่มผู้ผลิตจากมะพร้าว ในเขตเทศบาลเมืองปากพูน จังหวัดนครศรีธรรมราช และ 2) เพื่อใช้เทคโนโลยีดิจิทัลประยุกต์ใช้ในการพัฒนาทางด้านการตลาดออนไลน์ การวิจัยใช้ระเบียบวิธีแบบผสมผสานทั้งเชิงคุณภาพและเชิงปริมาณ กลุ่มตัวอย่าง คือ สมาชิกของวิสาหกิจชุมชนแปรรูปผลิตภัณฑ์จากมะพร้าว 2 กลุ่ม ได้แก่ กลุ่มโรงเหนียวยายศรี และกลุ่มกะสาว รวม 45 คน ซึ่งคัดเลือกแบบเจาะจง เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ประกอบด้วย แบบสอบถาม แบบสัมภาษณ์กึ่งโครงสร้าง การสนทนากลุ่ม และการวิเคราะห์ SWOT วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้โปรแกรม SPSS หาค่าความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และค่า t-test ผลการวิจัยพบว่า วิเคราะห์ทางด้านความเข้มแข็งของกลุ่มผู้ผลิตจากมะพร้าว จากการศึกษากลุ่มตัวอย่างทั้ง 2 กลุ่ม ความเข้มแข็งของกลุ่มผู้ผลิตในภาพรวมอยู่ในระดับมาก ( = 3.64, S.D. = 0.50) ซึ่งสะท้อนถึงความเชี่ยวชาญในการผลิตน้ำยาขนมจีนที่มีคุณภาพคงที่ เมื่อเปรียบเทียบระหว่างกลุ่มทั้งสอง พบว่า ไม่มีความแตกต่างอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (P > 0.05) แสดงว่า ทั้งสองกลุ่มมีระดับความเข้มแข็งที่ใกล้เคียงกันที่สามารถพัฒนาร่วมกันได้โดยให้แนวทางเดียวกัน และการใช้เทคโนโลยีดิจิทัลประยุกต์ใช้ในการพัฒนาทางด้านการตลาดออนไลน์ พบว่า อยู่ในระดับปานกลางโดยรวม (
= 3.50, S.D. = 0.50) โดยสมาชิกมีทัศนคติเชิงบวกต่อการใช้เทคโนโลยีดิจิทัล (
= 4.17) แต่ยังขาดทักษะด้านการสร้างเนื้อหาออนไลน์ การวิเคราะห์ SWOT พบว่า ทั้งสองกลุ่มมีโอกาสในการพัฒนาสูง เนื่องจากแนวโน้มตลาดออนไลน์ที่เติบโต มีความสามารถความสนใจในผลิตภัณฑ์ท้องถิ่น และการสนับสนุนจากภาครัฐแต่ต้องเร่งพัฒนาเพื่อรับมือกับคู่แข่งที่ใช้เทคโนโลยีดิจิทัลมากขึ้น
Article Details
เอกสารอ้างอิง
กรมการพัฒนาชุมชน. (2562). ผลการดำเนินงานกรมการพัฒนาชุมชน ประจำปี 2562. เรียกใช้เมื่อ 29 มิถุนายน 2568 จาก https://www.cdd.go.th/th/content/category/detail/id/29/iid/141.
จิระนาถ รุ่งช่วง และคณะ. (2563). ความพึงพอใจต่อส่วนประสมทางการตลาดของนักท่องเที่ยวชาวไทยต่อร้านขนมจีน ในเขตอำเภอเมือง จังหวัดนครศรีธรรมราช. วารสารสังคมศาสตร์, 9(1), 9-19.
ณัฐภาณี บัวดี และอดิเรก ฟั่นเขียว. (2562). แนวทางการพัฒนาศักยภาพการดำเนินงานของกลุ่มวิสาหกิจ. วารสารศรีวนาลัยวิจัย, 9(1), 15-24.
พงศ์ศักดิ์ ชุติมากร. (2564). การมีส่วนร่วมของผู้ใช้ในการพัฒนาระบบสารสนเทศสำหรับวิสาหกิจชุมชน. วารสารวิทยาการจัดการสมัยใหม่, 14(1), 117-130.
มาตรฐานเทคโนโลยีธุรกิจ (BTS). (2568). เทคโนโลยีธุรกิจ. เรียกใช้เมื่อ 21 สิงหาคม 2568 จาก https://www.managebt.org/book/introduction/introduction-to-business-technology.
มิชลิน ไกด์. (2565). ขนมจีน. เรียกใช้เมื่อ 2 ตุลาคม 2568 จาก https://guide.michelin.com/th/th/th-phang-nga-region/th-phang-nga/restaurant/khanom-chin-pa-son.
รจนา เมืองแสน และอุมาวรรณ วาทกิจ. (2564). แนวทางการพัฒนาการตลาดดิจิทัลสำหรับผู้ประกอบการธุรกิจผ้าไหมสำเร็จรูปในกลุ่มนครชัยบุรินทร์. วารสารสันติศึกษาปริทรรศน์ มจร, 9(2), 817-829.
วนิดา สุวรรณนิพนธ์ และคณะ. (2564). ความสามารถในการแข่งขันบนฐานเศรษฐกิจดิจิทัลของวิสาหกิจชุมชน กลุ่มสินค้าท้องถิ่นในกรุงเทพมหานคร. Research and Development Journal Suan Sunandha Rajabhat University, 13(1), 1-21.
วีระพล ทองมา และคณะ. (2566). การพัฒนาศักยภาพการท่องเที่ยวโดยชุมชนเชิงสร้างสรรค์ในพื้นที่ชนบทของประเทศไทย. วารสารวิจัยเพื่อการพัฒนาเชิงพื้นที่, 15(2), 103-120.
สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2559). Thailand 4.0: โมเดลขับเคลื่อนประเทศไทยสู่ความมั่นคง มั่งคั่ง และยั่งยืน. เรียกใช้เมื่อ 22 ตุลาคม 2568 จาก www.stabundamrong.go.th/web/download/newkm/thailand4.0.pdf
สำนักงานสภาพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2561). ยุทธศาสตร์ชาติ 20 ปี (พ.ศ. 2561 - 2580). เรียกใช้เมื่อ 23 ตุลาคม 2568 จาก https://www.ratchakitcha.soc.go.th/DATA/PDF/2561/A/082/T_0001.PDF
United Nations. (2015). Transforming our world: The 2030 agenda for sustainable development. Retrieved October 28, 2025, from https://sdgs.un.org/2030agenda.