SUFFICIENCY MIND IN THE CONTEXT OF DRUG-OFFENSE INMATES: MEANINGS, CONDITIONS, AND DEVELOPMENT GUIDELINES
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
This research article aims to explore the meaning, conditioning factors, and developmental approaches for the “Sufficiency Mind” among a group of drug-related inmates. This study employed a qualitative research design, with data collected through purposive in-depth interviews with 16 key informants. The participants included 9 current drug-related inmates, 2 formerly incarcerated individuals who have remained recidivism-free for at least three years, 3 prison officials specializing in inmate development, and 2 academic experts in psychology and Sufficiency Economy Philosophy with experience working with inmates. Research instruments consisted of semi-structured interviews and a three-dimensional Sufficiency Mind scale. Data were analyzed using inductive thematic analysis. The findings reveal that the meaning of “Sufficiency Mind” in this research context comprises three dimensions: a mental attribute characterized by moderation and mindfulness; psychological immunity fostering adaptability and resilience; and a practice and simple way of life that avoids harming oneself and others. The conditioning factors influencing the development of a Sufficiency Mind consist of three categories: internal personal factors, family and relationship factors, and environmental and social context factors. The six developmental approaches are: fostering internal transformation, developing life skills and positive attributes, promoting literacy and wisdom, building motivation and hope, creating supportive environments and systems, and enhancing life management ability. These findings can be used as a framework for developing psychological rehabilitation programs for drug-related inmates that are consistent with Thai society.
Article Details
References
กรมราชทัณฑ์. (2565). รายงานสถานการณ์การกลับมากระทำผิดซ้ำของผู้ต้องขังคดียาเสพติด. กรุงเทพมหานคร: กระทรวงยุติธรรม.
โกศล มีคุณ. (2551). การพัฒนาแบบวัดจิตลักษณะด้านความมีเหตุผล. ใน รายงานการวิจัย. สถาบันวิจัยพฤติกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
งามตา วนินทานนท์ และคณะ. (2552). การพัฒนาตัวชี้วัดและโมเดลเชิงสาเหตุของพฤติกรรมตามแนวเศรษฐกิจพอเพียงของเยาวชนไทย. วารสารพฤติกรรมศาสตร์, 15(1), 1-18.
ถิรนันท์ ผิวผา. (2560). ผลของโปรแกรมการฝึกทักษะชีวิตต่อภาวะซึมเศร้าในนักเรียนมัธยมศึกษาตอนปลาย. ใน วิทยานิพนธ์พยาบาลศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการพยาบาลจิตเวชและสุขภาพจิต. มหาวิทยาลัย ธรรมศาสตร์.
ดวงเดือน พันธุมนาวิน. (2551). ทฤษฎีต้นไม้จริยธรรม: การวิจัยและการพัฒนาบุคคล. กรุงเทพมหานคร: สถาบันวิจัยพฤติกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
ดุจเดือน พันธุมนาวิน และงามตา วนินทานนท์. (2551). การพัฒนาแบบวัดจิตลักษณะด้านการมีภูมิคุ้มกันตน. ใน รายงานการวิจัย. มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
ทัชชา สุริโย และคณะ. (2559). ผลของโปรแกรมการให้คำปรึกษาที่มีต่อการเสริมสร้างความฉลาดทางสังคมในวัยรุ่นกลุ่มเสี่ยงต่อภาวะซึมเศร้า. ใน วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาจิตวิทยาการให้คำปรึกษา. มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
พยอม ราชสม และพิพัฒน์ ไทยอารี. (2556). ความรู้และพฤติกรรมในการใช้หลักปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียง เพื่อการดำเนินชีวิตของผู้ต้องขังโครงการกำลังใจฯ เรือนจำชั่วคราวเขาพลอง จังหวัดชัยนาท. ใน รายงานการวิจัย. มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์.
พรรษมณฑ์ ศรีนวลนัด. (2561). ตราบาปนักโทษยาเสพติด (Imprisonment Labelling). วารสารรังสิตบัณฑิตศึกษาในกลุ่มธุรกิจและสังคมศาสตร์, 4(2), 78-90.
พระธรรมปิฎก (ป.อ. ปยุตโต). (2543). การพัฒนาทรัพยากรมนุษย์ในวิถีพุทธ. กรุงเทพมหานคร: สหธรรมิก.
พัชรินทร์ นินทจันทร์ และคณะ. (2554). การสร้างความแข็งแกร่งในชีวิต: พลังสุขภาพจิต. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์จุดทอง.
พิชิต ธรรมฤทธิ์ และคณะ. (2558). การพัฒนาคุณภาพชีวิตตามหลักปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียงของผู้ต้องขังเรือนจำอำเภอไชยา จังหวัดสุราษฎร์ธานี. วารสารวิจัยและพัฒนา มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา, 7(1), 74-84.
พิมพ์พิชชา เพ็ชรประสม และวีณา พึงวิวัฒน์นิกุล. (2568). ปัจจัยที่ส่งผลต่อการกระทำผิดซ้ำของผู้ต้องขังหญิง ทัณฑสถานหญิงกลาง. วารสารรามคำแหง ฉบับรัฐประศาสนศาสตร์, 8(1), 562-588.
เพียรชัยรัตน์ เงินงาม และคณะ. (2565). รูปแบบการพัฒนาคุณภาพชีวิตผู้ต้องขังเรือนจำจังหวัดน่านเชิงพุทธบูรณาการ. วารสารวิจัยวิชาการ, 5(5), 171-185.
มาลีวัล เลิศสาครศิริ. (2559). ประสิทธิผลของโปรแกรมการฝึกสมาธิต่อพหุปัญญาของนักศึกษาชั้นปีที่ 1 วิทยาลัยเซนต์หลุยส์. วารสารพยาบาลทหารบก, 17(3), 44-53.
เรือนจำกลางนครราชสีมา. (2562). รายงานโครงการบำบัดฟื้นฟูสมรรถภาพผู้ต้องขังเพื่อสร้างแรงบันดาลใจและทัศนคติเชิงบวก. ใน รายงานการวิจัย. กรมราชทัณฑ์.
วสันต์ กลิ่นสุคนธ์ และคณะ. (2568). การบริหารจัดการปัญหายาเสพติดในประเทศไทย: ความท้าทายและแนวทางการพัฒนา. วารสารสังคมศาสตร์และวัฒนธรรม, 9(1), 119-130.
สวนีย์ สุขเจริญ. (2553). ผลของการให้คำปรึกษากลุ่มเพื่อจัดการความโกรธของวัยรุ่น. ใน วิทยานิพนธ์ศึกษาศาตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาจิตวิทยาการให้คำปรึกษา. มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
สำนักการศึกษาต่อเนื่อง มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช. (2560). รายงานผลการดำเนินงานการฝึกอบรมทักษะชีวิตสำหรับผู้ต้องขังในเรือนจำ. ใน รายงานการวิจัย. มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
สำนักงานกิจการยุติธรรม. (2562). แนวทางการสร้างเครือข่ายสนับสนุนระดับชุมชนเพื่อลดการกระทำผิดซ้ำ. กรุงเทพมหานคร: กระทรวงยุติธรรม.
สุขิริณณ์ อามาตย์บัณฑิต และคณะ. (2561). โปรแกรมการเจริญสติที่เน้นหลักการเรียนแบบมุ่งการรู้จริงทำได้เพื่อเสริมสร้างความฉลาดทางอารมณ์ของนิสิตฝึกประสบการณ์วิชาชีพครู มหาวิทยาลัยมหาสารคาม. วารสารการวัดผลการศึกษา มหาวิทยาลัยมหาสารคาม, 24(1), 313-329.
สุชาติ บุษย์ชญานนท์. (2562). การพัฒนาวิถีชีวิตชุมชน: บูรณาการหลักพุทธธรรมในการขับเคลื่อนปรัชญา เศรษฐกิจพอเพียงของชุมชนดงฟ้าห่วน จังหวัดอุบลราชธานี. ใน รายงานการวิจัย. สาขามนุษยศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏอุบลราชธานี.
อุบล เลี้ยววาริณ. (2551). การวิจัยเพื่อการพัฒนาเครื่องมือวัดแบบพหุมิติของจิตลักษณะด้านการรับรู้คุณความดี. กรุงเทพมหานคร: สถาบันวิจัยพฤติกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
Bannink, F. (2012). Practicing positive cognitive behavioral therapy: A guide to symptom-focused treatment. West Sussex: Wiley-Blackwell.
Botvin, G. J. & Griffin, K. W. (2004). Life skills training: Empirical findings and future directions. The Journal of Primary Prevention, 25(2), 211-232.
Braun, V. & Clarke, V. (2006). Using thematic analysis in psychology. Qualitative Research in Psychology, 3(2), 77-101.
Davis, L. M. et al. (2013). Evaluating the effectiveness of correctional education: A meta-analysis of programs that provide education to incarcerated adults. Santa Monica: RAND Corporation.
Martinez, D. J. & Abrams, L. S. (2013). Informal social support and the reintegration of male young offenders. Journal of Offender Rehabilitation, 52(2), 95-117.
Maruna, S. (2001). Making good: How ex-convicts reform and rebuild their lives. Washington, DC: American Psychological Association.
Miles, M. B. & Huberman, A. M. (1994). Qualitative data analysis: An expanded sourcebook. Thousand Oaks: Sage.
Owens, M. D. & McCrady, B. S. (2016). A pilot study of a brief motivational intervention for incarcerated drinkers. Journal of Substance Abuse Treatment, 68, 1-10. https://doi.org/10.1016/j.jsat.2016.05.005.
Seligman, M. E. P. (2002). Authentic happiness: Using the new positive psychology to realize your potential for lasting fulfillment. New York: Free Press.
Seligman, M. E. P. (2007). The optimistic child: A proven program to safeguard children against depression and build lifelong resilience. Boston: Houghton Mifflin Harcourt.
Sufficiency Economy Movement Sub-Committee. (2007). Sufficiency economy: Implications and applications. Bangkok: Office of the National Economic and Social Development Board.
Visher, C. A. & Travis, J. (2011). Life on the outside: Returning home after incarceration. The Prison Journal, 91(3), 102-119.
Walsh, F. (1996). The concept of family resilience: Crisis and challenge. Family Process, 35(3), 261-281.
Welsh, B. C. & Farrington, D. P. (2007). Preventing crime: What works for children, offenders, victims, and places. Dordrecht: Springer.
World Health Organization (WHO). (1997). Life skills education for children and adolescents in schools. Geneva: World Health Organization.
