INNOVATION IN EDUCATION INSTITUTION MANAGEMENT TO RAISE THE LEVEL OF PRIVATE VOCATIONAL EDUCATION
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
This qualitative research aims to study government policies that affect the operation of private vocational education, analyze problems and obstacles, and propose innovative applications to improve educational management. It also aims to present an innovative school management model aligned with government guidelines, serving as a key mechanism to enhance competitiveness and maximize the quality of private vocational education. Data was collected through in-depth interviews with 35 key informants: administrators and teachers in private vocational education institutions and administrators in government agencies involved in private vocational education policy, covering all five regions of Thailand. The research findings indicate that the government aims to improve the quality of vocational education to create competent professionals ready to drive sustainable economic growth. Private vocational schools have management practices aligned with government policies, such as curriculum development that meets industry needs and fostering collaboration with networks. However, in practice, several limitations remain, including a lack of appropriate tools and innovation development, and a database system that is not yet integrated with the government. The researcher proposed a model of management innovation for institutions to elevate private vocational education as follows: 1) Developing innovative flexible curricula and proactive teaching tools through collaborative models to enhance academic achievement;
2) Strengthening innovative leadership competencies and a supporting ecosystem to drive new approaches to school administration; 3) Creating strategic collaborative network mechanisms to promote the bilingual system and sustainable student participation; and 4) Developing an integrated monitoring and evaluation system and comprehensive digital school management. This model helps improve management efficiency in line with government policy to promote skilled labor to reach 60 percent.
Article Details
References
ขนิษฐา ชัยรัตนาวรรณ. (2561). แนวทางการขับเคลื่อนและพัฒนาอาชีวศึกษาไทย. วารสารการอาชีวศึกษาภาคกลาง, 2(2), 1-9.
ชนัฎพร จาริก และคณะ. (2568). แนวโน้มการบริหารจัดการการเรียนรู้ภาษาอังกฤษในระดับมัธยมศึกษาของสถานศึกษาสังกัดสํานักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษากรุงเทพมหานคร. วารสารสังคมศาสตร์และวัฒนธรรม, 9(12), 103-119.
บุคลากรครูในสถานศึกษาอาชีวศึกษาเอกชน คนที่ 1. (12 มี.ค. 2568). นโยบายภาครัฐในปัจจุบันที่ส่งผลกระทบต่อการดำเนินงานของอาชีวศึกษาเอกชนตามแผนนโยบายภาครัฐที่ได้กำหนดเพื่อสนับสนุนการศึกษาต่อในสายอาชีพของเยาวชน. (ณิชนันทน์ นิติกรกิตติพงษ์, ผู้สัมภาษณ์)
ผู้บริหารในสถานศึกษาอาชีวศึกษาเอกชน คนที่ 1. (2 มี.ค. 2568). ปัญหาและอุปสรรคของนโยบายภาครัฐที่ส่งผลกระทบต่อการดำเนินงานของสถานศึกษาอาชีวศึกษาเอกชน. (ณิชนันทน์ นิติกรกิตติพงษ์, ผู้สัมภาษณ์)
ผู้บริหารในสถานศึกษาอาชีวศึกษาเอกชน คนที่ 2. (2 มี.ค. 2568). ปัญหาและอุปสรรคของนโยบายภาครัฐที่ส่งผลกระทบต่อการดำเนินงานของสถานศึกษาอาชีวศึกษาเอกชน. (ณิชนันทน์ นิติกรกิตติพงษ์, ผู้สัมภาษณ์)
ผู้บริหารในหน่วยงานภาครัฐที่เกี่ยวข้องกับการกำหนดนโยบายของอาชีวศึกษาเอกชน คนที่ 1. (2 มี.ค. 2568). นโยบายภาครัฐในปัจจุบันที่ส่งผลกระทบต่อการดำเนินงานของอาชีวศึกษาเอกชนตามแผนนโยบายภาครัฐที่ได้กำหนดเพื่อสนับสนุนการศึกษาต่อในสายอาชีพของเยาวชน. (ณิชนันทน์ นิติกรกิตติพงษ์, ผู้สัมภาษณ์)
ผู้บริหารในหน่วยงานภาครัฐที่เกี่ยวข้องกับการกำหนดนโยบายของอาชีวศึกษาเอกชน คนที่ 2. (22 มี.ค. 2568). นโยบายภาครัฐในปัจจุบันที่ส่งผลกระทบต่อการดำเนินงานของอาชีวศึกษาเอกชนตามแผนนโยบายภาครัฐที่ได้กำหนดเพื่อสนับสนุนการศึกษาต่อในสายอาชีพของเยาวชน. (ณิชนันทน์ นิติกรกิตติพงษ์, ผู้สัมภาษณ์)
ผู้บริหารในหน่วยงานภาครัฐที่เกี่ยวข้องกับการกำหนดนโยบายของอาชีวศึกษาเอกชน คนที่ 3. (12 มี.ค. 2568). ปัญหาและอุปสรรคของนโยบายภาครัฐที่ส่งผลกระทบต่อการดำเนินงานของสถานศึกษาอาชีวศึกษาเอกชน. (ณิชนันทน์ นิติกรกิตติพงษ์, ผู้สัมภาษณ์)
วรัญญา ยินดี และคณะ. (2565). ภาวะผู้นำของผู้บริหารสถานศึกษาในยุคนิวนอร์มัล. วารสารวิชาการสถาบันพัฒนาพระวิทยากร, 5(4), 246-259.
สมชาย พิทักษ์วงศ์. (2562). นวัตกรรมการบริหารจัดการสถานศึกษาในยุคดิจิทัล. เชียงใหม่: มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2559). แผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติฉบับที่ 12 (พ.ศ. 2560 - 2564). เรียกใช้เมื่อ 1 กันยายน 2567 จาก https://www.nesdc.go.th/
สำนักงานคณะกรรมการส่งเสริมการศึกษาเอกชน. (2563). แผนพัฒนาการศึกษาเอกชน พ.ศ. 2560 - 2566. เรียกใช้เมื่อ 21 กันยายน 2567 จาก https://opec.go.th/plan?cate_id=4
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2561). รายงานการติดตามและประเมินผลการจัดอาชีวศึกษาระบบทวิภาคี. กรุงเทพมหานคร: พริกหวานกราฟฟิค.
สุวรรณรัตน์ เจ๊ะยะหลี. (2568). การพัฒนารูปแบบการบริหารเชิงระบบร่วมกับแนวคิดการบริหารแบบมีส่วนร่วมเพื่อเสริมสร้างความสามารถด้านการจัดการเรียนรู้เชิงรุกและทักษะนวัตกรครูโรงเรียนบ้านหาญสํานักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาสตูล. วารสารสังคมศาสตร์และวัฒนธรรม, 9(12), 193-206.
เสรี วงษ์มณฑา. (2562). การรณรงค์ส่งเสริมให้นักเรียนศึกษาต่อสายอาชีวะ. วารสารสมาคมนักวิจัย, 24(2), 16-27.
เอลวิส โคตรชมภู และจุฬาพรรณภรณ์ ธนะแพทย์. (2565). การบริหารทุนมนุษย์ในยุคศตวรรษที่ 21. วารสาร มจร อุบลปริทรรศน์, 7(1), 1017-1028.
Lv, B. & Han, D. (2015). The relationship between intellectual capital and corporate performance in Chinese Bio-pharmaceutical industry. SHS Web of Conferences, 17(2015), 01024. https://doi.org/10.1051/shsconf/20151701024.
Marquardt, M. J. (2002). Building the learning organization: Mastering the 5 element for corporate learning. (2nd ed.). United States of America: Davies-Black Publishing.
Meador, D. (2025). Performance based pay for teachers. Thought Co. Retrieved July 21, 2025, from https://www.thoughtco.com/performance-based-pay-for-teachers-3194701
Office of School Education. (2005). Department of education & training annual report 2004 - 05. Melbourne: Department of Education & Training.
