A STUDENT AFFAIRS ADMINISTRATION MODEL FOR ENHANCING 21ST-CENTURY LIFE SKILLS OF STUDENTS IN PRIVATE SCHOOLS IN SURAT THANI PROVINCE
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
The purposes of this research were to: 1) Investigate the current conditions, desirable conditions, and priority needs of student affairs administration for enhancing 21st-century life skills in private schools in Surat Thani Province; 2) Develop a student affairs administration model to enhance 21st-century life skills; and 3) Examine the accuracy, appropriateness, feasibility, and utility of the developed model. This study employed a mixed methods research design. The qualitative phase collected data through document analysis, in-depth interviews, focus group discussions, and expert seminars in order to obtain comprehensive data and reflect the educational context thoroughly. The quantitative phase involved a sample of 313 administrators and teachers from private schools in Surat Thani Province, selected through multi-stage random sampling. The research instruments included interview forms, questionnaires, and model evaluation forms, which were validated prior to implementation. Data were analyzed using mean, standard deviation, and the Priority Needs Index (PNI), along with content analysis. The findings revealed that: 1) The overall current and desirable conditions of student affairs administration were at a high level, with an overall PNI of 0.28. The highest priority need was school health promotion, followed by democratic activities and student discipline. The life skill with the highest priority need was social leadership; 2) The developed model, named the VLIPD Model, aims to systematically enhance students’ 21st-century life skills; and
3) The evaluation results by experts indicated that the model demonstrated high levels of accuracy, appropriateness, feasibility, and utility according to the established criteria.
Article Details
References
ณัฐชยา จิวประเสริฐ และพรเทพ รู้แผน. (2563). แนวทางพัฒนาการดำเนินงานประกันคุณภาพภายใน ตามวงจรคุณภาพ PDCA ของศูนย์พัฒนาเด็กเล็ก สังกัดองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น จังหวัดพระนครศรีอยุธยา. วารสารการบริหารการศึกษาและภาวะผู้นำ, 8(32), 1-12.
ธิญาดา ภัคธนาภิญโญ. (2565). การบริหารแบบมีส่วนร่วมในสถานศึกษา. วารสารนวัตกรรมการบริหารการศึกษา, 1(1), 1-9.
เบญจวรรณ ถนอมชยธวัช และคณะ. (2559). ทักษะแห่งศตวรรษที่ 21: ความท้าทายในการพัฒนานักศึกษา. วารสารเครือข่ายวิทยาลัยพยาบาลและการสาธารณสุขภาคใต้, 3(2), 208-222.
ปวีณา คูราน่า และคณะ. (2567). การจัดการศึกษาแบบองค์รวม เพื่อเสริมสร้างความเป็นมนุษย์ที่สมบูรณ์ในบริบทสังคมไทย. วารสารร้อยแก่นสารแสนย์, 9(9), 867-881.
ผดุงศักดิ์ ระภานุสิทธิ์. (2566). แนวทางการบริหารกิจการนักเรียนในสถานศึกษา สังกัดสำนักเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาปทุมธานี. วารสารการบริหารจัดการและนวัตกรรมท้องถิ่น, 5(4), 39-56.
พิมพ์ผกา โพธิจันทร์ และคณะ. (2564). การบริหารงานกิจการนักเรียนในสถานศึกษาขั้นพื้นฐาน สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษากาญจนบุรี เขต 3. วารสารร้อยแก่นสารแสนย์, 6(11), 79-92.
พิศิษฐ ตัณฑวณิช และพนา จินดาศรี. (2561). ความหมายที่แท้จริงของค่า IOC. วารสารการวัดผลการศึกษา, 24(2), 3-12.
วิไลภรณ์ คํามั่น และคณะ. (2564). การประเมินแบบเสริมพลัง: การประยุกต์ใช้เพื่อเพิ่มประสิทธิภาพ การประเมินผลการเรียนรู้ สู่ความเป็นครูมืออาชีพในศตวรรษที่ 21. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์, 40(2), 54-67.
สุจิตรา อร่ามพงษ์พันธ์. (2565). รูปแบบการบริหารกิจการนักศึกษาเพื่อพัฒนาทักษะในศตวรรษที่ 21 ของนักศึกษาสถาบันอุดมศึกษาเอกชน. วารสารสันติศึกษาปริทรรศน์ มจร, 10(5), 2079-2096.
Cronbach, L. J. (1951). Coefficient alpha and the internal structure of tests. Psychometrika, 16(3), 297-334.
Krejcie, R. V. & Morgan, D. W. (1970). Determining sample size for research activities. Educational and Psychological Measurement, 30(3), 607-610.
Taguma, M. et al. (2023). OECD Learning Compass 2030: Implications for Mathematics Curricula. SPRINGER NATURE Link, 479-509. https://doi.org/10.1007/978-3-031-13548-4_32.
UNESCO. (2015). Rethinking education: towards a global common good? Paris: UNESCO.
