รูปแบบการบริหารงานกิจการนักเรียนเพื่อเสริมสร้างทักษะชีวิตของผู้เรียน ในศตวรรษที่ 21 ในโรงเรียนเอกชน จังหวัดสุราษฎร์ธานี
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาสภาพปัจจุบัน สภาพที่พึงประสงค์ และความต้องการจำเป็นของการบริหารงานกิจการนักเรียนเพื่อเสริมสร้างทักษะชีวิตในศตวรรษที่ 21 ของโรงเรียนเอกชนในจังหวัด
สุราษฎร์ธานี 2) พัฒนารูปแบบการบริหารงานกิจการนักเรียนเพื่อเสริมสร้างทักษะชีวิตในศตวรรษที่ 21 และ 3) ตรวจสอบความถูกต้อง ความเหมาะสม ความเป็นไปได้ และความเป็นประโยชน์ของรูปแบบที่พัฒนาขึ้น การวิจัยใช้ระเบียบวิธีแบบผสานวิธี (Mixed Methods Research) โดยการวิจัยเชิงคุณภาพเก็บรวบรวมข้อมูลจากการวิเคราะห์เอกสาร การสัมภาษณ์เชิงลึก การสนทนากลุ่ม และการสัมมนาอิงผู้เชี่ยวชาญ เพื่อให้ได้ข้อมูลที่ครอบคลุมและสะท้อนบริบทของสถานศึกษาอย่างรอบด้าน ส่วนการวิจัยเชิงปริมาณใช้กลุ่มตัวอย่างเป็นผู้บริหารและครูในโรงเรียนเอกชนจังหวัดสุราษฎร์ธานี จำนวน 313 คน ได้มาโดยการสุ่มแบบหลายขั้นตอน เครื่องมือที่ใช้ ได้แก่ แบบสัมภาษณ์ แบบสอบถาม และแบบประเมินรูปแบบ ซึ่งผ่านการตรวจสอบคุณภาพก่อนนำไปใช้จริง วิเคราะห์ข้อมูลด้วยค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และดัชนีความต้องการจำเป็น (PNI) ร่วมกับการวิเคราะห์เนื้อหา ผลการวิจัยพบว่า 1) สภาพปัจจุบันและสภาพที่พึงประสงค์ของการบริหารงานกิจการนักเรียนโดยรวมอยู่ในระดับมาก โดยมีค่าดัชนีความต้องการจำเป็น (PNI) รวมเท่ากับ 0.28 ด้านที่มีดัชนีความต้องการจำเป็นสูงสุด ได้แก่ การส่งเสริมอนามัยโรงเรียน รองลงมา คือ กิจกรรมประชาธิปไตย และวินัยนักเรียน ขณะที่ทักษะชีวิตที่มีดัชนีความต้องการจำเป็นสูงสุด คือ ภาวะความเป็นผู้นำทางสังคม 2) รูปแบบการบริหารงานกิจการนักเรียนที่พัฒนาขึ้น คือ VLIPD Model ซึ่งมุ่งพัฒนาทักษะชีวิตของผู้เรียนในศตวรรษที่ 21 อย่างเป็นระบบ และ 3) ผลการตรวจสอบรูปแบบโดยผู้เชี่ยวชาญ พบว่า รูปแบบมีความถูกต้อง ความเหมาะสม ความเป็นไปได้ และความเป็นประโยชน์อยู่ในระดับสูงตามเกณฑ์ที่กำหนด
Article Details
เอกสารอ้างอิง
ณัฐชยา จิวประเสริฐ และพรเทพ รู้แผน. (2563). แนวทางพัฒนาการดำเนินงานประกันคุณภาพภายใน ตามวงจรคุณภาพ PDCA ของศูนย์พัฒนาเด็กเล็ก สังกัดองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น จังหวัดพระนครศรีอยุธยา. วารสารการบริหารการศึกษาและภาวะผู้นำ, 8(32), 1-12.
ธิญาดา ภัคธนาภิญโญ. (2565). การบริหารแบบมีส่วนร่วมในสถานศึกษา. วารสารนวัตกรรมการบริหารการศึกษา, 1(1), 1-9.
เบญจวรรณ ถนอมชยธวัช และคณะ. (2559). ทักษะแห่งศตวรรษที่ 21: ความท้าทายในการพัฒนานักศึกษา. วารสารเครือข่ายวิทยาลัยพยาบาลและการสาธารณสุขภาคใต้, 3(2), 208-222.
ปวีณา คูราน่า และคณะ. (2567). การจัดการศึกษาแบบองค์รวม เพื่อเสริมสร้างความเป็นมนุษย์ที่สมบูรณ์ในบริบทสังคมไทย. วารสารร้อยแก่นสารแสนย์, 9(9), 867-881.
ผดุงศักดิ์ ระภานุสิทธิ์. (2566). แนวทางการบริหารกิจการนักเรียนในสถานศึกษา สังกัดสำนักเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาปทุมธานี. วารสารการบริหารจัดการและนวัตกรรมท้องถิ่น, 5(4), 39-56.
พิมพ์ผกา โพธิจันทร์ และคณะ. (2564). การบริหารงานกิจการนักเรียนในสถานศึกษาขั้นพื้นฐาน สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษากาญจนบุรี เขต 3. วารสารร้อยแก่นสารแสนย์, 6(11), 79-92.
พิศิษฐ ตัณฑวณิช และพนา จินดาศรี. (2561). ความหมายที่แท้จริงของค่า IOC. วารสารการวัดผลการศึกษา, 24(2), 3-12.
วิไลภรณ์ คํามั่น และคณะ. (2564). การประเมินแบบเสริมพลัง: การประยุกต์ใช้เพื่อเพิ่มประสิทธิภาพ การประเมินผลการเรียนรู้ สู่ความเป็นครูมืออาชีพในศตวรรษที่ 21. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์, 40(2), 54-67.
สุจิตรา อร่ามพงษ์พันธ์. (2565). รูปแบบการบริหารกิจการนักศึกษาเพื่อพัฒนาทักษะในศตวรรษที่ 21 ของนักศึกษาสถาบันอุดมศึกษาเอกชน. วารสารสันติศึกษาปริทรรศน์ มจร, 10(5), 2079-2096.
Cronbach, L. J. (1951). Coefficient alpha and the internal structure of tests. Psychometrika, 16(3), 297-334.
Krejcie, R. V. & Morgan, D. W. (1970). Determining sample size for research activities. Educational and Psychological Measurement, 30(3), 607-610.
Taguma, M. et al. (2023). OECD Learning Compass 2030: Implications for Mathematics Curricula. SPRINGER NATURE Link, 479-509. https://doi.org/10.1007/978-3-031-13548-4_32.
UNESCO. (2015). Rethinking education: towards a global common good? Paris: UNESCO.
