ENHANCING ACCOUNTABILITY FOR OUTCOMES IN EXTERNAL QUALITY ASSURANCE OF SCHOOLS
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
External quality assurance is a significant mechanism for building confidence in the quality of educational management in schools. However, in practice, the utilization of evaluation results has not genuinely reflected accountability for outcomes. This article aims to synthesize concepts related to accountability for outcomes and to develop a conceptual framework for enhancing such accountability within the context of external quality assurance. The study emphasizes the systematic linkage between evaluation results and the improvement of student quality, school administration, and teachers’ instructional management. The synthesis revealed that accountability for outcomes should be grounded in information disclosure, transparency, auditability, and the acceptance of both successful and deficient performance, with the primary goal of continuously improving educational quality rather than merely complying with documentary requirements. The key components of enhancing accountability for outcomes consist of four dimensions: 1) Outcome-oriented policies and principles, 2) Evidence-based management systems, 3) Monitoring and evaluation systems that promote learning and development, and 4) Qualitative outcomes reflecting changes in students, teachers, and organizations. In addition, enhancing accountability for outcomes requires several supporting factors, including developmental leadership, stakeholder participation, personnel competency development, and an organizational culture characterized by transparency and a focus on outcomes. External quality assurance should therefore shift its role from a control mechanism to a developmental mechanism that enables schools to learn from evaluation results and utilize information for policy decision-making and continuous operational improvement. Accountability for outcomes in external quality assurance is therefore considered a crucial foundation for improving educational quality sustainably.
Article Details
References
กรมวิชาการ. (2542). คู่มือการสร้างเสริมค่านิยมคุณธรรม จริยธรรม และวินัยระดับประถมศึกษา. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์คุรุสภาลาดพร้าว.
ชโลธร โสมหิรัญ. (2563). การเสริมสร้างความรับผิดชอบต่อสังคมของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 โดยการให้คำปรึกษากลุ่ม. กรุงเทพมหานคร: มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
พฤทธิสาณ ชุมพล, ม.ร.ว. (2554). Accountability: ความตรวจสอบได้ ความรับผิดชอบขึ้นต่อการถูก “คิดบัญชี” ได้. (พิมพ์ครั้งที่ 3). กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ราชบัณฑิตยสถาน. (2554). พจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถาน. (พิมพ์ครั้งที่ 23). กรุงเทพมหานคร: ราชบัณฑิตยสถาน.
สำนักงานรับรองมาตรฐานและประเมินคุณภาพการศึกษา (องค์การมหาชน). (2550). แนวทางการประกันคุณภาพภายนอกระดับการศึกษาขั้นพื้นฐาน. กรุงเทพมหานคร: สำนักงานรับรองมาตรฐานและประเมินคุณภาพการศึกษา (องค์การมหาชน).
สำนักงานรับรองมาตรฐานและประเมินคุณภาพการศึกษา (องค์การมหาชน). (2567). การประกันคุณภาพภายนอก (พ.ศ. 2567-2571). กรุงเทพมหานคร: สำนักงานรับรองมาตรฐานและประเมินคุณภาพการศึกษา (องค์การมหาชน).
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2561). การวิจัยและพัฒนารูปแบบกลไกการเสริมสร้างวินัยในสถานศึกษาระดับการศึกษาขั้นพื้นฐาน ด้านความรับผิดชอบและการตรงต่อเวลา. กรุงเทพมหานคร: สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา.
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2562). รูปแบบและกลไกการพัฒนาครูในลักษณะเครือข่ายเชิงพื้นที่ 5 พื้นที่. กรุงเทพมหานคร: สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา.
อัณศยา จิตใจ. (2568). การพัฒนารูปแบบการส่งเสริมความรับผิดชอบต่อผลลัพธ์การประกันคุณภาพการศึกษาในการบริหารของโรงเรียนสังกัดเทศบาลนครเชียงราย. วารสารสมาคมพัฒนาวิชาชีพการบริหารการศึกษาแห่งประเทศไทย, 7(1), 237-244.
Bowen, H. R. (1953). Social responsibilities of the businessman. New York: Harper & Brothers.
Carroll, A. B. (1991). The pyramid of corporate social responsibility: Toward the moral management of organizational stakeholders. Business Horizons, 34(4), 39-48.
Dahlsrud, A. (2008). How corporate social responsibility is defined: An analysis of 37 definitions. Corporate Social Responsibility and Environmental Management, 15(1), 1-13.
Erdag, C. (2017). Accountability policies at schools: A study of path analysis. Educational Sciences: Theory & Practice, 17(4), 1405-1432.
Freeman, R. E. & Reed, D. L. (1983). Stockholders and stakeholders: A new perspective on corporate governance. California Management Review, 25(3), 88-106.
Friedman, M. (2005). Results-based accountability guide. Retrieved April 2, 2024, from http://www.raguide.org
Good, C. V. (1973). Dictionary of education. (3rd ed.). New York: McGraw-Hill.
International Organization for Standardization. (2010). ISO 26000: Guidance on social responsibility. Geneva: ISO.
Joyce, B. & Weil, M. (2000). Models of teaching. (6th ed.). Boston, MA: Allyn & Bacon.
Loeb, S. & Byun, E. (2019). Testing, accountability, and school improvement. The Annals of the American Academy of Political and Social Science, 683(1), 94-109.
Maulid, M. J. (2017). Accountability in education management: The efficient use of fiscal resources in Tanzania. In Doctoral dissertation. University of York.
Miller, W. R. & Rollnick, S. (2012). Motivational interviewing: Helping people change. (3rd ed.). New York: Guilford Press.
OECD. (2010). Accountability and transparency: Principles for good governance in the public sector. Paris: OECD Publishing.
OECD. (2019). Education policy outlook 2019: School evaluation and quality assurance mechanisms. Paris: OECD Publishing.
Patton, M. Q. (2011). Developmental evaluation: Applying complexity concepts to enhance innovation and use. New York: Guilford Press.
Perryman, J. (2009). Inspection and performativity. Journal of Education Policy, 24(5), 611-631.
