หลักการมีส่วนร่วมในการบริหารเพื่อส่งเสริมจิตสาธารณะแก่บุคลากรในองค์กร
Main Article Content
บทคัดย่อ
การพัฒนาองค์กรให้มีคุณภาพ อำนาจการตัดสินใจไม่ควรขึ้นอยู่กับใครเพียงคนใดคนหนึ่ง แต่ควรขึ้นอยู่กับความเห็นพร่องต้องกันของคนในองค์กร และคนในองค์กรต่างเข้ามามีส่วนร่วมในการตัดสินใจหรือมีส่วนร่วมในการเสนอแนะความคิดเห็น เป็นองค์กรแห่งประชาธิปไตย เพราะว่าหากองค์กรใดมีผู้นำที่ไร้คุณภาพ การบริหารงานก็ย่อมจะไร้คุณภาพไปด้วย ดังนั้นคุณลักษณะพื้นฐานของผู้นำที่ดีจึงต้องมีวิสัยทัศน์กว้างไกล มีความสามารถในการบริหารจัดการองค์กรที่ดี มีความสามารถในด้านการพัฒนางานบุคคล มีความเป็นผู้นำและกำกับดูแลควบคุมคุณภาพของการปฏิบัติงาน รวมถึงการแก้ปัญหาภายในองค์กรได้ดีอีกด้วย อีกทั้งการบริหารงานให้ประสบความสำเร็จจำเป็นต้องอาศัยทรัพยากรที่จำเป็น 4 ประการ ได้แก่ คน เงิน วัสดุ และการจัดการ คนเป็นทรัพยากรที่สำคัญที่สุดเพราะเป็นผู้ใช้ปัจจัยในการบริหารอื่น ๆ การพัฒนาคนให้มีคุณภาพจึงเป็นสิ่งสำคัญที่ทุกองค์กรต้องให้ความสำคัญ การบริหารงานบุคคลเป็นหัวใจของการบริหารองค์กรเป็นปัจจัยสำคัญอันจะนำไปสู่ความสำเร็จตามวัตถุประสงค์ การบริหารงานบุคคลเป็นการพัฒนาบุคคลให้มีความสามารถ มีทักษะในการทำงาน เพื่อให้เกิดการทำงานที่มีประสิทธิภาพสูงสุด คุณลักษณะที่สำคัญที่หลาย ๆ องค์กรพยายามปลูกฝังนั้นก็คือ การมีจิตสำนึกหรือจิตสาธารณะ จิตสำนึกหรือจิตสาธารณะ หมายถึง ความรู้สึกตระหนักของบุคคลถึงปัญหาที่เกิดขึ้นในองค์กรรวมถึงในสังคม ทำให้เกิดความรู้สึกที่ปรารถนาจะร่วมและมีส่วนช่วยเหลือ โดยรับรู้ถึงสิทธิควบคู่ไปกับหน้าที่และความรับผิดชอบ โดยแบ่งเป็น 3 รูปแบบ คือ 1) จิตสำนึกเกี่ยวกับตนเอง 2) จิตสำนึกเกี่ยวกับผู้อื่น 3) จิตสำนึกเกี่ยวกับสังคม
Article Details
เอกสารอ้างอิง
ชาย โพธิสิตา และคณะ. (2540). จิตสำนึกต่อสาธารณะสมบัติศึกษา. ใน รายงานการวิจัย. สถาบันวิจัยประชากรและสังคม.
ประเวศน์ มหารัตน์สกุล. (2545). การบริหารทรัพยากรมนุษย์แนวทางใหม่ . กรุงเทพมหานคร: สมาคมส่งเสริมเทคโนโลยีไทย-ญี่ปุ่น.
พระธรรมโกศาจรย์ (ประยูร ธมฺมจิตฺโต). (2549). พุทธวิธีในการบริหาร. (พิมพ์ครั้งที่ 4). กรุงเทพมหานคร: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระนรินทร์ คำเรือง. (2555). จิตสาธารณะในพระพุทธศาสนาเถรวาท. เชียงใหม่: มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
พะยอม วงศ์สารศรี. (2540). การบริหารทรัพยากรมนุษย์. (พิมพ์ครั้งที 2). กรุงเทพมหานคร: สถาบันราชภัฎสวนดุสิต.
พิเชษฐ์ ศรีสุข. (2558). จิตสาธารณะ: คืนความยั่งยืนสู่มนุษยชาติ. วารสารวิชาการแพรวาการฬสินธุ์ มหาวิทยาลัยราชภัฏกาฬสินธุ์, 2(2), 64-83.
เมตต์ เมตต์การุณ์จิต. (2553). การบริหารจัดการศึกษาแบบมีส่วนร่วม: ประชาชน องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น และราชการ. (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพมหานคร: สถาบันพัฒนาองค์กรชุมชน.
ยุทธนา วรุณปิติกุล. (2552). สำนึกพลเมือง: ความเรียงว่าด้วยประชาชนบนเส้นทางประชาคม. กรุงเทพมหานคร: มหาวิทยาลัยมหิดล.
รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช 2560. (2560). ราชกิจจานุเบกษา เล่มที่ 134 ตอนที่ 40 ก หน้าที่ 1 (6 เมษายน 2560).
วิรัช สงวนวงศ์วาน. (2554). การจัดการและพฤติกรรมองค์การ. กรุงเทพมหานคร: เพียร์สันเอ็ดดูเคชั่น อินโดไซน่า.
วิโรจน์ สารรัตนะ. (2555). แนวคิดทฤษฎี และประเด็นเพื่อการบริหารทางการศึกษา. กรุงเทพมหานคร: ทิพย์วิสุทธิ์.
ศิริกาญจน์ โกสุมภ์. (2542). การมีส่วนร่วมของชุมชนและโรงเรียนเพื่อการจัดการศึกษาขั้นพื้นฐาน. ใน ดุษฎีนิพนธ์การศึกษาศาสตร์ดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาพัฒนศึกษาศาสตร์. มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ ประสานมิตร.
สมคิด บางโม. (2562). องค์การและการจัดการ. กรุงเทพมหานคร: ซีเอ็ดยูเคชั่น.
สมบัติ นามบุรี, 2562. (2562). ทฤษฎีการมีส่วนร่วมในงานรัฐประศาสนศาสตร์. วารสารวิจัยวิชาการ, 2(1), 183-195.
สมยศ นาวีการ. (2545). การบริหาร. กรุงเทพมหานคร: ชาญวิทย์เซ็นเตอร์.
เสถียรภาพ พันธุ์ไพโรจน์. (2543). ปรัชญาและแนวคิดในการจัดการทรัพยากรมนุษย์. นนทบุรี: มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
อนุศักดิ์ ฉิ่นไพศาล. (2557). การบริหารงานคุณภาพในองค์การ. กรุงเทพมหานคร: ซีเอ็ดยูเคชั่น.
Vroom, V. H. & Yetton, P. (1973). Leadership and Decision Making. Pittsburgh: University of Pittsburgh Press.