บทบาทการพัฒนาสังคมของพระพรหมจริยาจารย์ (สงัด ปญฺญาวุโธ)
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความฉบับนี้ มีวัตถุประสงค์ ดังนี้ 1) เพื่อศึกษาบทบาทของพระสงฆ์ในการพัฒนาสังคม 2) เพื่อศึกษาบทบาทการพัฒนาสังคมของพระพรหมจริยาจารย์ (สงัด ปญฺญาวุโธ) และ 3) เพื่อศึกษาแนวทางหลักการและวิธีการในการพัฒนาสังคมของพระพรหมจริยาจารย์ (สงัด ปญฺญาวุโธ) เป็นวิธีวิจัยเชิงคุณภาพใช้แบบสัมภาษณ์เชิงลึก เลือกกลุ่มตัวอย่างแบบเจาะจง ซึ่งเป็นตัวแทนผู้ที่เกี่ยวข้องกับพระพรหมจริยาจารย์ (สงัด ปญฺญาวุโธ) แบ่งออกเป็น 3 กลุ่ม ได้แก่ 1) พระสงฆ์ 2) ศิษย์ยานุศิษย์ผู้ที่เคยบวชเรียนในวัด และ 3) ประชาชน จำนวนทั้งหมด 15 รูป/คน โดยนำมาวิเคราะห์เชิงเนื้อหาและสรุปภาพรวม ผลการวิจัยพบว่า 1) บทบาทของพระสงฆ์ในการพัฒนาสังคม มี 4 ด้าน คือ 1.1) สร้างสาธารณะประโยชน์ 1.2) อบรมศีลธรรมแก่ประชาชน 1.3) ศึกษาสงเคราะห์ และ 1.4) ทำนุบำรุงศิลปวัฒนธรรมประเพณี 2) บทบาทของพระพรหมจริยาจารย์ (สงัด ปญฺญาวุโธ) คือ การพัฒนาสังคมที่มีประโยชน์ทั้งด้านบุคคล สังคม และพระพุทธศาสนา เป็นการนำพุทธวิธีที่หลากหลาย โดยการใช้ความรู้ ความสามารถ สติปัญญา และความรอบคอบพัฒนาสังคมเพื่อสร้างความรู้ ความเข้าใจ เข้าถึง ที่ถูกต้องต่อหลักคำสั่งสอนทางพระพุทธศาสนา และสืบทอดพระพุทธศาสนาให้มั่นคงถาวรสืบไป 3) แนวทางหลักการและวิธีการในการพัฒนาสังคมของพระพรหมจริยาจารย์ (สงัด ปญฺญาวุโธ) คือ การนำบทบาทและวิธีการพัฒนาสังคมของพระพุทธศาสนามาประยุกต์ใช้ โดยใช้กลยุทธ์ที่มีการวิเคราะห์สถานการณ์และกลุ่มเป้าหมาย โดยการนำหลักธรรม สัปปุริสธรรม 7 ได้แก่ รู้จักเหตุ รู้จักผล รู้จักตน รู้จักประมาณ รู้จักกาล รู้จักชุมชน และรู้จักบุคคล มาประยุกต์ใช้ในการแก้ไขปัญหาของสังคม เพื่อแก้ปัญหาเศรษฐกิจบนพื้นฐานของความพอเพียง และการเสริมสร้างความสามัคคีในสังคม
Article Details
เอกสารอ้างอิง
เจียมพงษ์ วงธรรม. (2518). บทบาทของพระสงฆ์ในการพัฒนาสังคม. ใน วิทยานิพนธ์สังคมสงเคราะห์ศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารและนโยบายสวัสดิการสังคม. มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
ญาฎา เพ็งนาเลน. (2553). บทบาทของพระสงฆ์ในการพัฒนาชุมชนในทัศนะของประชาชนในเขตอำเภอสามพราน จังหวัดนครปฐม. ใน วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาสังคมศาสตร์เพื่อการพัฒนา. มหาวิทยาลัยราชภัฏนครปฐม.
บุญชม ศรีสะอาด. (2556). วิธีการทางสถิติสำหรับการวิจัย เล่ม 2. กรุงเทพมหานคร: สุวีริยาการพิมพ์.
พระครูนนทมงคลวิศิษฐ์. (2559). พระสงฆ์กับบทบาทการพัฒนาสังคมที่เปลี่ยนแปลงไปตามยุคสมัย. วารสาร มจร การพัฒนาสังคม, 1(2), 20-31.
พระครูสังฆรักษ์ประจวบ วุฑฺฒิจารี และคณะ. (2563). บทบาทของพระสงฆ์ในการพัฒนาสังคมจังหวัดเชียงใหม่. วารสารพุทธศาสตร์ศึกษา, 10(1), 101-119.
พระพชรพล วิถีธรรม. (2560). บทบาทของพระสงฆ์ในการพัฒนาสังคม ตำบลเชียงกลม อำเภอปากชม จังหวัดเลย. ใน วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาพัฒนาสังคม. มหาวิทยาลัยราชภัฏเลย.
พระมหากิตติสุจิตฺโต (สร้อยมาลา). (2555). บทบาทของพระสงฆ์ในการพัฒนาชุมชนในทัศนะของประชาชนในเขตอำเภอมะขาม จังหวัดจันทบุรี. ใน วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต สาขาสังคมศาสตร์เพื่อการพัฒนา. มหาวิทยาลัยราชภัฏรำไพพรรณี.
พระมหาไพสิทธิ์ สัตยาวุธ. (2542). บทบาทพระสงฆ์ในการพัฒนาชนบท ศึกษากรณีพระเทพสีมาภรณ์กับการพัฒนาชนบทในจังหวัดนครราชสีมา. ใน วิทยานิพนธ์ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการจัดการการศึกษา. มหาวิทยาลัยมหิดล.
พระสุภาพ สุภาโว (บัวบรรจง). (2561). บทบาทของพระสงฆ์ในการพัฒนาชุมชนในเขตพื้นที่ตำบลยางค้อม อำเภอพิปูน จังหวัดนครศรีธรรมราช. ใน วิทยานิพนธ์พุทธศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการพัฒนาสังคม. มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2558). ทิศทางของแผนพัฒนา เศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ ฉบับที่ 12. ใน เอกสารประกอบการระดมความคิดเห็น ทิศทางของแผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคม แห่งชาติฉบับที่ 12. สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ.
Cronbach, L. J. (1990). Essentials of psychological testing. (5th ed.). New York: Harper Collins Publishers.
