ปัจจัยที่มีผลต่อการพัฒนาคุณภาพชีวิตของคนพิการ ในเขตองค์การบริหารส่วนตำบลกำแพงเซา อำเภอเมือง จังหวัดนครศรีธรรมราช
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความฉบับนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาการพัฒนาคุณภาพชีวิตของคนพิการ 2) เปรียบเทียบการพัฒนาคุณภาพชีวิตของคนพิการ และ 3) หาข้อเสนอแนะและแนวทางในการพัฒนาคุณภาพชีวิตของคนพิการ เป็นใช้วิธีวิจัยเชิงเชิงปริมาณใช้แบบสอบถามเลือกกลุ่มตัวอย่างแบบเจาะจง ซึ่งเป็นตัวแทนกลุ่มคนพิการที่อาศัยอยู่ในตำบลกำแพงเซา อำเภอเมือง จังหวัดนครศรีธรรมราช ที่อยู่ในวัยทำงานมีอายุระหว่าง 25 - 50 ปี และพักอาศัยในพื้นที่ 10 ปีขึ้นไป จำนวนทั้งหมด 183 คน วิเคราะห์ขค่าสถิติ ร้อยละ ความถี่ ค่าเฉลี่ย ค่าเบี่ยงเบนมาตรฐาน t - test และ F - test นำเสนอข้อมูลแบบพรรณนาสรุปในภาพรวม ผลการวิจัยพบว่า 1) คุณภาพชีวิตของคนพิการ โดยรวมอยู่ในระดับปานกลาง แบ่งออกเป็น 4 ด้าน ได้แก่ 1.1) ด้านจิตใจ 1.2) ด้านสุขภาพทางกาย 1.3) ด้านสิ่งแวดล้อม และ 1.4) ด้านความสัมพันธภาพทางสังคม 2) เปรียบเทียบการพัฒนาคุณภาพชีวิตคนพิการ มีความแตกต่างกัน ตามเพศ อายุ ลักษณะความพิการ และอาชีพต่างกัน และในด้านการพัฒนาคุณภาพชีวิตคนการ ไม่แตกต่างกัน และมีความสัมพันธ์อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .001 3) ข้อเสนอแนะและแนวทางการพัฒนาคุณภาพชีวิตคนพิการ ได้แก่ 3.1) ควรให้บริการโดยให้เจ้าหน้าที่ไปตรวจสุขภาพที่บ้านตามสิทธิขั้นพื้นฐาน 3.2) ควรส่งเสริมการประชาสัมพันธ์ ข้อมูลข่าวสารที่เป็นประโยชน์ให้ได้รับรู้รับทราบอย่างถั่วถึง 3.3) ควรส่งเสริมอาชีพหลัก อาชีพเสริมให้กับคนพิการ 3.4) ควรช่วยเหลือเกี่ยวกับการฟื้นฟูสมรรถภาพคนพิการในการดำรงชีวิตให้มีปัจจัยขั้นพื้นฐานที่เพียงพอและมีคุณภาพ และ 3.5) ควรอบรมเจ้าหน้าที่ ที่ทำหน้าที่ดูแลคนพิการหรืออาสาสมัครที่มีอยู่ให้มีความรู้ ความชำนาญในการดูแลคนพิการ
Article Details
เอกสารอ้างอิง
เฉลิมขวัญ สิงห์วี. (2548). ปัจจัยที่ส่งผลต่อคุณภาพชีวิตของคนพิการทางกายในศูนย์ฟื้นฟูอาชีพคนพิการในเขตกรุงเทพมหานครและปริมณฑล. ใน วิทยานืพนธ์วิทยาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาจิตวิทยาชุมชน. มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.
ธิดารัตน์ นงค์ทอง และพิมพา ขจรธรรม. (2560). การศึกษาคุณภาพชีวิตของคนพิการรุนแรงทางร่างกายและการเคลื่อนไหว. วารสารพัฒนาสังคม, 19(2), 113-131.
บุญชม ศรีสะอาด. (2556). วิธีการทางสถิติสำหรับการวิจัย เล่ม 1. (พิมพ์ครั้งที่ 5). กรุงเทพมหานคร: สุวีริยาการพิมพ์.
วิชุพรรณ ทินนบุตรา. (2559). แนวทางการพัฒนาคุณภาพชีวิตของคนพิการที่ใช้รถเข็น ในเขตกรุงเทพมหานครและปริมณฑล. วารสารมหาวิทยาลัยพายัพ, 26(1), 207-232.
ศศินันท์ วาสิน. (2556). ปัจจัยที่มีผลต่อคุณภาพชีวิตคนพิการในจังหวัดนนทบุรี. วารสารบัณฑิตศึกษา มหาวิทยาลัยราชภัฏวไลยอลงกรณ์ในพระบรมราชูปถัมภ์, 7(2), 83-96.
สำนักงานพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์จังหวัดนครศรีธรรมราช. (2559). ข้อมูลคนพิการในเขตองค์การบริหารส่วนตำบลกำแพงเซา อำเภอเมือง จังหวัดนครศรีธรรมราช. นครศรีธรรมราช: องค์การบริหารส่วนตำบลกำแพงเซา.
สำนักงานสถิติจังหวัดนครศรีธรรมราช. (2558). ข้อมูลประชากรคนพิการ. เรียกใช้เมื่อ 25 มิถุนายน 2559 จาก http://nksitham.nso.go.th/index.php? option=com _content&view=article&id=397:mindmap-older&catid=100 :2012-01-09-07-04-24
สุจินต์ สว่างศรี. (2550). การส่งเสริมอาชีพคนพิการทางสติปัญญาของโรงเรียนลพบุรีปัญญานุกูล จังหวัดลพบุรี. ใน โครงการวิจัยตามแผนงานสร้างเสริมสุขภาพคนพิการในสังคมไทย. สถาบันวิจัยระบบสาธารณสุข.
Cronbach, L. J. (1990). Essentials of psychological testing. (5th ed.). New York: Harper Collins Publishers.
Krejcie, R. V. & Morgan, D. W. (1970). Determining Sample Size for Research Activities. Educational and Psychological Measurement, 30(3). 607-610.
Likert, R. (1967). The Method of Constructing and Attitude Scale. In Fishbeic, M (Ed.), Attitude Theory and Measurement (pp. 90-95). New York: Wiley & Son.
