ปัจจัยที่มีผลต่อการพัฒนาคุณภาพชีวิตผู้สูงอายุ ในตำบลกำแพงเซา อำเภอเมือง จังหวัดนครศรีธรรมราช
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความฉบับนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาการพัฒนาคุณภาพผู้สูงอายุ 2) เปรียบเทียบการพัฒนาคุณภาพชีวิตผู้สูงอายุ และ 3) หาข้อเสนอแนะแนวทางการพัฒนาคุณภาพชีวิตผู้สูงอายุ เป็นใช้วิธีวิจัยเชิงเชิงปริมาณใช้แบบสอบถามเลือกกลุ่มตัวอย่างแบบเจาะจง ซึ่งเป็นตัวแทนกลุ่มผู้สูงอายุที่อาศัยอยู่ในตำบลกำแพงเซา อำเภอเมือง จังหวัดนครศรีธรรมราช ที่มีอายุระหว่าง 55-65 ปี และพักอาศัยในพื้นที่ 10 ปีขึ้นไป จำนวนทั้งหมด 317 คน วิเคราะห์ค่าสถิติ ร้อยละ ความถี่ ค่าเฉลี่ย ค่าเบี่ยงเบนมาตรฐาน t - test และ F - test นำเสนอข้อมูลแบบพรรณนาสรุปในภาพรวม ผลการวิจัยพบว่า 1) คุณภาพชีวิตผู้สูงอายุ โดยรวมอยู่ในระดับปานกลาง ( = 3.29) แบ่งออกเป็น 5 ด้าน ได้แก่ 1.1) ด้านสวัสดิการสังคม 1.2) ด้านทางร่างกาย 1.3) ด้านสิ่งแวดล้อม 1.4) ด้านทางจิตใจ และ 1.5) ด้านความสัมพันธ์ทางสังคม 2) การเปรียบเทียบการพัฒนาคุณภาพชีวิตผู้สูงอายุ มีความแตกต่างกันตามเพศ อายุ ระดับการศึกษา อาชีพ และรายได้ต่างกัน และในด้านการพัฒนาคุณภาพชีวิตไม่แตกต่างกัน และมีความสัมพันธ์อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .001 และ 3) ข้อเสนอแนะและแนวทางการพัฒนาคุณภาพชีวิตผู้สูงอายุ ได้แก่ 3.1) ควรบริโภคอาหารแต่พอประมาณเป็นประโยชน์ต่อร่างกาย และหมั่นออกกำลังกาย 3.2) อบต. ควรจัดกิจกรรมนันทนาการอย่างเป็นระบบ 3.3) ควรทำกิจกรรมร่วมกันในการบำเพ็ญประโยชน์เพื่อสังคมด้วยจิตอาสา และฝึกทักษะทางอาชีพ 3.4) อบต. ควรจัดให้มีพื้นที่สีเขียวสำหรับผู้สูงอายุได้ออกกำลังกายและมุมพักผ่อน เพื่อรองรับกิจกรรมกลุ่มร่วมกับคนในชุมชนได้มากขึ้น และ 3.5) ภาครัฐควรมีการสำรวจและส่งเสริมผู้สูงอายุในชุมชนอย่างจริงจังและทั่วถึง โดยการสนับสนุนอุปกรณ์ต่าง ๆ ที่จำเป็นแก่ผู้สูงอายุตามความต้องการโดยไม่ต้องเสียค่าใช้จ่าย
Article Details
เอกสารอ้างอิง
กรมกิจการผู้สูงอายุ. (2563). แนวโน้มสาเหตุและผลที่ตามมาของการมีอายุสูงขึ้นของประชากร. เรียกใช้เมื่อ 21 พฤศจิกายน 2563 จาก http://www.dop.go.th/th
กรมกิจการผู้สูงอายุ. (2563). ยุทธศาสตร์แผนผู้สูงอายุแห่งชาติ. เรียกใช้เมื่อ 21 พฤศจิกายน 2563 จาก http://www.dop.go.th/th
ชมพูนุท พรหมภักดิ์. (2556). การเข้าสู่สังคมผู้สูงอายุของประเทศไทย. กรุงเทพมหานคร: สํานักงานเลขาธิการวุฒิสภา.
ธนาคารแห่งประเทศไทย. (2563). ความท้าทายของภาวะสังคมผู้สูงอายุของประเทศไทย. เรียกใช้เมื่อ 21 พฤศจิกายน 2563 จาก https://www.bot.or.th/Thai/Pages/ default.aspx
บุญชม ศรีสะอาด. (2556). วิธีการทางสถิติสำหรับการวิจัย เล่ม 1. (พิมพ์ครั้งที่ 5). กรุงเทพมหานคร: สุวีริยาการพิมพ์.
ราชวิทยาลัยทันตแพทย์แห่งประเทศไทย. (2563). ประเทศไทยก้าวสู่สังคมผู้สูงอายุเกือบเต็มตัว. เรียกใช้เมื่อ 5 มกราคม 2563 จาก https://www.royalthaident.org/home/
สมคิด แทวกระโทก. (2560). แนวทางการพัฒนาคุณภาพชีวิตของผู้สูงอายุพื้นที่องค์การบริหารส่วนตำบลในเขตอำเภอจักราช จังหวัดนครราชสีมา. วารสารชุมชนวิจัย, 11(1), 158-170.
สํานักส่งเสริมและพิทักษ์ผู้สูงอายุ (สทส.) กระทรวงการพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์. (2563). นโยบายรัฐบาลด้านผู้สูงอายุ. เรียกใช้เมื่อ 5 มกราคม 2563 จาก http://www.oppo.opp.go.th /pages/law/law_06.html
สำนักงานสถิติจังหวัดนครศรีธรรมราช. (2563). ข้อมูลประชากรคนพิการ. เรียกใช้เมื่อ 5 มิถุนายน 2563 จาก http://nksitham.nso.go.th/index.php?option=com_ content&view=article&id=397:mindmap-older&catid=100:2012-01-09-07-04-24
สุทธิพงศ์ บุญผดุง. (2554). การพัฒนาคุณภาพชีวิตผู้สูงอายุในท้องถิ่นโดยใช้โรงเรียนเป็นฐาน ตามหลักเศรษฐกิจพอเพียง (ระยะที่ 1). กรุงเทพมหานคร: มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา.
อารดา ธีระเกียรติกำจร. (2554). คุณภาพชีวิตผู้สูงอายุในเขตเทศบาลตำบลสุเทพ อำเภอเมือง จังหวัดเชียงใหม่. ใน วิทยานิพนธ์เศรษฐศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาเศรษฐศาสตร์. มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
Cronbach, L. J. (1990). Essentials of psychological testing. (5th ed.). New York: Harper Collins Publishers.
Krejcie, R. V. & Morgan, D. W. (1970). Determining Sample Size for Research Activities. Educational and Psychological Measurement, 30(3). 607-610.
Likert, R. (1967). The Method of Constructing and Attitude Scale. In Fishbeic, M (Ed.), Attitude Theory and Measurement (pp. 90-95). New York: Wiley & Son.
Schalock, L. R. (2004). The concept of quality of life: what we know and do not know. Journal of Intellectual Disability Research, 48(3), 203-390.
