นวัตกรรมการบริการสาธารณะและการพัฒนาท้องถิ่นด้านสังคม และวัฒนธรรม ตามหลักธรรมาภิบาลขององค์การบริหารส่วนตำบล ในเขตอำเภอบ้านแพ้ว จังหวัดสมุทรสาคร
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อสังเคราะห์นวัตกรรมการบริการสาธารณะด้านสังคมและวัฒนธรรมตามหลักธรรมาภิบาลขององค์การบริหารส่วนตำบลในเขตอำเภอบ้านแพ้ว จังหวัดสมุทรสาคร และนำข้อค้นพบพัฒนาเป็นชุดความรู้ เป็นวิธีวิจัยแบบผสม (Mixed Method Research) เริ่มจากวิจัยเอกสาร (Documentary Research) จากนั้นเก็บข้อมูลเชิงปริมาณด้วยแบบสอบถามสำรวจความคิดเห็นของกลุ่มตัวอย่าง (Survey Research) ประชาชนในพื้นที่ที่มีสิทธิเลือกตั้ง เลือกตัวอย่างแบบตามสะดวก (Convenience Sampling) จำนวน 444 ตัวอย่าง วิเคราะห์ข้อมูลด้วยโปรแกรมคอมพิวเตอร์สำเร็จรูป และเก็บข้อมูลเชิงคุณภาพด้วยการสัมภาษณ์เชิงลึก (In-depth Interview) กับกลุ่มบุคคลสำคัญในท้องถิ่น จำนวน 30 คน และสนทนากลุ่ม (Focus Group Discussion) กับกลุ่มประชาชนผู้มีส่วนได้ส่วนเสียกับบริการสาธารณะของท้องถิ่น จำนวน 2 ครั้ง ครั้งละ 10-12 คน การวิเคราะห์ข้อมูลใช้การวิเคราะห์เนื้อหา (Content Analysis) ผลการวิจัย พบว่า กลุ่มตัวอย่างมีความคิดเห็นต่อนวัตกรรมการบริการสาธารณะด้านสังคมวัฒนธรรมขององค์การบริหารส่วนตำบลอยู่ในระดับมาก ( = 3.62, S.D. = .773) และมีความคิดเห็นต่อการดำเนินงานตามหลักธรรมาภิบาลในการบริการสาธารณะด้านสังคมวัฒนธรรมในระดับมาก (
= 3.71, S.D. = .702) องค์การบริหารส่วนตำบลบางแห่งไม่พบโครงการนวัตกรรมการบริการสาธารณะด้านสังคม
และวัฒนธรรมและพบว่าองค์การบริหารส่วนตำบลจำนวนหนึ่งมีนวัตกรรมการบริการสาธารณะตามหลักธรรมาภิบาลและประชาชนในพื้นที่ยอมรับ อาทิ โครงการซ่อมแซมบ้านผู้ยากไร้ โครงการพัฒนาผู้สูงอายุและอนุรักษ์ภูมิปัญญาชาวรามัญ โครงการพัฒนาอาชีพกลุ่มแม่บ้าน ผลการวิจัยกับข้อค้นพบนำมาพัฒนาเป็นชุดความรู้มีเนื้อหาประกอบด้วย สภาพทั่วไปของพื้นที่ บริบทและศักยภาพขององค์การบริหารส่วนตำบล นวัตกรรมการบริการสาธารณะตามหลักธรรมาภิบาล
Article Details
เอกสารอ้างอิง
โกวิทย์ พวงงาม. (2553). การสังเคราะห์และถอดบทเรียนนวัตกรรมท้องถิ่นและบริการสาธารณะขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น. กรุงเทพมหานคร: สำนักงานคณะกรรมการการกระจายอำนาจให้แก่องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น สำนักงานปลัดสำนักนายกรัฐมนตรี.
คณะนักวิจัย สาขาวิชาวิทยาการจัดการ มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช. (2562). ต้นแบบแห่งความสำเร็จขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นที่มีการบริหารจัดการที่ดี ปี 2561. กรุงเทพมหานคร: เกรท มีเดีย เอเจนซี จำกัด.
จรัส สุวรรณมาลา และคณะ. (2549). ข้อเสนอเชิงนโยบายเพื่อส่งเสริมนวัตกรรมท้องถิ่นในประเทศไทย. กรุงเทพมหานคร: สำนักงานกองทุนสนับสนุนงานวิจัย(สกว.).
ชลิดา ศรมณี และคณะ. (2556). การสร้างสรรค์นวัตกรรมการบริการสาธารณะโดยองค์การบริหารส่วนตำบล. ใน รายงานการวิจัย. มหาวิทยาลัยรามคำแหง.
บัญชร ส่งสัมพันธ์ และคณะ. (2561). โครงการการจัดบริการสาธารณะขั้นพื้นฐานขององค์การปกครองส่วนท้องถิ่นขนาดเล็ก. ใน รายงานการวิจัย. สนับสนุนโดยสำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย (สกว.).
ผู้แทนภาคประชาชน 1. (21 สิงหาคม 2563). นวัตกรรมการบริการสาธารณะและการพัฒนาท้องถิ่นด้านสังคมและวัฒนธรรมตามหลักธรรมาภิบาลขององค์การบริหารส่วนตำบลในเขตอำเภอบ้านแพ้ว จังหวัดสมุทรสาคร. (ศรันย์ดิษฐ์ เบญจพงศ์, ผู้สัมภาษณ์)
ผู้แทนภาคประชาชน 2. (8 กันยายน 2563). นวัตกรรมการบริการสาธารณะและการพัฒนาท้องถิ่นด้านสังคมและวัฒนธรรมตามหลักธรรมาภิบาลขององค์การบริหารส่วนตำบลในเขตอำเภอบ้านแพ้ว จังหวัดสมุทรสาคร. (ศรันย์ดิษฐ์ เบญจพงศ์, ผู้สัมภาษณ์)
ผู้นำชุมชน 1. (15 สิงหาคม 2563). นวัตกรรมการบริการสาธารณะและการพัฒนาท้องถิ่นด้านสังคมและวัฒนธรรมตามหลักธรรมาภิบาลขององค์การบริหารส่วนตำบลในเขตอำเภอบ้านแพ้ว จังหวัดสมุทรสาคร. (ศรันย์ดิษฐ์ เบญจพงศ์, ผู้สัมภาษณ์)
ผู้นำชุมชน 2. (28 สิงหาคม 2563). นวัตกรรมการบริการสาธารณะและการพัฒนาท้องถิ่นด้านสังคมและวัฒนธรรมตามหลักธรรมาภิบาลขององค์การบริหารส่วนตำบลในเขตอำเภอบ้านแพ้ว จังหวัดสมุทรสาคร. (ศรันย์ดิษฐ์ เบญจพงศ์, ผู้สัมภาษณ์)
ผู้นำทางความคิด 1. (22 สิงหาคม 2563). นวัตกรรมการบริการสาธารณะและการพัฒนาท้องถิ่นด้านสังคมและวัฒนธรรมตามหลักธรรมาภิบาลขององค์การบริหารส่วนตำบลในเขตอำเภอบ้านแพ้ว จังหวัดสมุทรสาคร. (ศรันย์ดิษฐ์ เบญจพงศ์, ผู้สัมภาษณ์)
ผู้บริหารท้องถิ่น 2. (6 กันยายน 2563). นวัตกรรมการบริการสาธารณะและการพัฒนาท้องถิ่นด้านสังคมและวัฒนธรรมตามหลักธรรมาภิบาลขององค์การบริหารส่วนตำบลในเขตอำเภอบ้านแพ้ว จังหวัดสมุทรสาคร. (ศรันย์ดิษฐ์ เบญจพงศ์, ผู้สัมภาษณ์)
ภาวิณี ลักขษร และกฤชวรรธน์ โล่ห์วัชรินทร์. (2562). เงื่อนไขการเกิดนวัตกรรมขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น. วารสารรัฐศาสตร์และรัฐประศาสนศาสตร์, 10(2), 109-126.
มยุรี ทรัพย์เที่ยง และวาสิตา เกิดผล ประสพศักดิ์. (2559). การค้นหานวัตกรรมท้องถิ่นในจังหวัดภาคกลางตามภารกิจการกระจายอำนาจของไทย. วารสาร มจร สังคมศาสตร์ปริทรรศน์, 5(1), 137-148.
รณรงค์ จันใด. (2562). รายงานฉบับสมบูรณ์การประเมินองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นเพื่อรับรางวัลพระปกเกล้า ประจำปี 2562. เรียกใช้เมื่อ 20 ธันวาคม 2563 จาก https://bit.ly/3ZsvkKB
วรรณา ประยุกต์วงศ์ และคณะ. (2562). โครงการนวัตกรรมเพื่อพัฒนาท้องถิ่นตามปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียง: กรณีศึกษาองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นในจังหวัดนครสวรรค์และอุทัยธานี. ใน รายงานการวิจัย . สนับสนุนโดยสำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย (สกว.) .
วิทยาลัยพัฒนาการปกครองท้องถิ่น สถาบันพระปกเกล้า. (2562). รายงานสถานการณ์ การกระจายอำนาจ ประจำปี พ.ศ. 2561: บทสำรวจความเป็นประชาธิปไตยท้องถิ่น. กรุงเทพมหานคร: สถาบันพระปกเกล้า.
วีระศักดิ์ เครือเทพ. (2548). นวัตกรรมสร้างสรรค์ขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น. กรุงเทพมหานคร: คณะรัฐศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
วีระศักดิ์ เครือเทพ และคณะ. (2557). โครงการศึกษาวิจัยเพื่อติดตามและประเมินผลการกระจายอำนาจของไทย. ใน รายงานการศึกษาฉบับสมบูรณ์ (Final Report). คณะรัฐศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ศุภสวัสดิ์ ชัชวาล. (2563). การปกครองท้องถิ่น มุมมองจากประเทศฝรั่งเศส ญี่ปุ่น สหราชอาณาจักร สหรัฐอเมริกา และไทย. กรุงเทพมหานคร: สำนักงานสัญญาธรรมศักดิ์เพื่อประชาธิปไตย มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
สถาบันพระปกเกล้า. (2562). รางวัลพระปกเกล้า’ 62. กรุงเทพมหานคร: เอ.พี. กราฟิค ดีไซน์และการพิมพ์ จำกัด.
สุริยานนท์ พลสิม. (2563). ทฤษฎีรัฐประศาสนศาสตร์กับการจัดการปกครองส่วนท้องถิ่น. ขอนแก่น: โรงพิมพ์มหาวิทยาลัยขอนแก่น.
อรพินท์ สพโชคชัย. (2562). ชนะสิบทิศ การบริหารท้องถิ่นสู่ความเป็นเลิศ. พิมพ์ครั้งที่ 2. กรุงเทพมหานคร: สถาบันพระปกเกล้า.
Cochran, W.G. (1953). Sampling Techniques. New York: John Wiley & Sons. Inc.