ปัญหาเกี่ยวกับระยะเวลาการควบคุมผู้ต้องหาในคดียาเสพติด: ศึกษาเปรียบเทียบประเทศไทยและประเทศสาธารณรัฐฝรั่งเศส
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิจัยมีวัตถุประสงค์ ดังนี้ 1) ศึกษาแนวทางในการกำหนดระยะเวลาการควบคุมตัวผู้ต้องหาคดียาเสพติดศึกษาเปรียบเทียบประเทศไทยและประเทศสาธารณรัฐฝรั่งเศส 2) เพื่อศึกษาแนวทางการเสนอแนะปัญหาการควบคุมผู้ต้องหาคดียาเสพติดในการกำหนดระยะเวลาการควบคุมตัวผู้ต้องหา บทความวิจัยนี้เป็นวิจัยเชิงคุณภาพ โดยการวิเคราะห์เอกสาร หนังสือ งานวิจัย กฎหมาย ตลอดถึงข้อมูลอินเตอร์เน็ตในประเด็นที่เกี่ยวกับปัญหาการควบคุมผู้ต้องหาในคดียาเสพติดและทำการเปรียบเทียบกับต่างประเทศ ผลการศึกษาพบว่า 1) พ.ร.บ.วิธีพิจารณาคดียาเสพติด (ฉบับที่ 2) พ.ศ.2564 มาตรา 11/6 เป็นช่องทางหนึ่งที่ทำให้เกิดการใช้อำนาจโดยมิชอบของเจ้าหน้าที่ คือการที่ให้เจ้าหน้าที่ควบคุมตัวผู้ต้องหา 3 วันในสถานที่ใด ๆ ก็ตามก่อนที่จะไปส่งพนักงานสอบสวนขัดต่อ ICCPR Article 9 Paragraph 3 ซึ่งบัญญัติว่า สิทธิของผู้ถูกจับกุมในคดีอาญาผู้ถูกควบคุมตัวจะต้องมีสิทธิที่จะเจอศาลในทันทีเพื่อที่ให้ศาลตรวจสอบการจับกุมว่ามีการจับกุมโดยชอบหรือไม่ แต่คดียาเสพติดในกฎหมายวิธีพิจารณาคดียาเสพติด (ฉบับที่ 2) พ.ศ.2564 กลับให้อำนาจเจ้าหน้าที่ป.ป.ส.ควบคุมตัวผู้ต้องหาได้ 3 วัน และต้องอยู่ในอำนาจของพนักงานสอบสวนอีก 2 วัน รวมเป็นผู้ต้องหาจะต้องอยู่ในความควบคุมของเจ้าหน้าที่รัฐทั้งสิ้นเป็นเวลา 5 วัน จึงมีปัญหาในเรื่องของการขัด ICCPR และขัดต่อรัฐธรรมนูญปี 2560 ที่กล่าวถึงเรื่องสิทธิเสรีภาพของประชาชน 2) ควรแก้ไข พ.ร.บ.วิธีพิจารณาคดียาเสพติด (ฉบับที่ 2) พ.ศ.2564 มาตรา 11/6 โดยการกำหนดให้เจ้าหน้าที่ที่มีอำนาจจับกุมผู้กระทำความผิดร้ายแรงเกี่ยวกับยาเสพติดมีอำนาจควบคุมตัวผู้ต้องหาได้ 48 ชั่วโมง นับแต่เวลาถูกจับกุม
Article Details
เอกสารอ้างอิง
เชิดชู รักตะบุตร. (2561). การคุ้มครองและจำกัดสิทธิเสรีภาพของปัจเจกบุคคลในประเทศไทยในสถานการณ์ฉุกเฉินข้อ 4 แห่งกติการะหว่างประเทศว่าด้วยสิทธิพลเมืองและสิทธิทางการเมือง ค.ศ. 1966. วารสารศาลรัฐธรรมนูญ, ปีที่ 20 (ฉบับที่ 59), 47-57.
ณรงค์ ใจหาญ. (2563). หลักกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา เล่ม 1. (พิมพ์ครั้งที่ 13). กรุงเทพมหานคร: วิญญูชน.
ปกป้อง ศรีสนิท. (2564). สิทธิของผู้ต้องขังในกระบวนการยุติธรรม. วารสารกฎหมายสิทธิมนุษยชน สำนักงานคณะกรรมการสิทธิมนุษยชนแห่งชาติ, ปีที่ 2 (ฉบับที่ 1), 11-23.
พระราชบัญญัติวิธีพิจารณาคดียาเสพติด (ฉบับที่ 2). (2564). ราชกิจจานุเบกษา เล่ม 138 ตอนที่ 73 ก หน้า 87 (8 พฤศจิกายน 2564).
มานิตย์ จุมปา. (2564). หลักกฎหมายรัฐธรรมนูญ Principles of Constitutional Law. (พิมพ์ครั้งที่ 5). กรุงเทพมหานคร: นิติธรรม.
เมธาพร กาญจนเตชะและคณะ. (2565). ปัญหาการควบคุมตัวผู้ถูกจับในคดียาเสพติด. วารสารวิชาการมหาวิทยาลัยปทุมธานี, ปีที่14 (ฉบับที่ 1), 86-98.
ระเบียบคณะกรรมการป้องกันและปราบปรามยาเสพติดว่าด้วยการแต่งตั้ง การปฏิบัติหน้าที่ และการกำกับดูแลการปฏิบัติหน้าที่ของเจ้าพนักงาน ป.ป.ส. พ.ศ. 2565. (2565). ราชกิจจานุเบกษา เล่ม 139 ตอนพิเศษ 94 ง หน้า 12 (25 เมษายน 2565).
ศูนย์กฎหมายอาญาและอาชญาวิทยาคณะนิติศาสตร์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์. (2565). สรุปสาระสำคัญจากเสวนาวิชาการ เรื่อง “กระบวนการยุติธรรมบิดเบี้ยวกับโศกนาฏกรรมการสอบสวน: ปัญหาและทางออก”. เรียกใช้เมื่อ 5 มกราคม 2565 จาก https://www.law.tu.ac.th/seminar-summary-judicial-procedure/
สันติ ผิวทองคํา. (2564). การพัฒนาระบบสอบสวนคดีอาญาในบทบาทพนักงานสอบสวน. ใน ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารกระบวนการยุติธรรมคณะนิติศาสตร์. มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
สุรศักดิ์ ลิขสิทธิ์วัฒนกุล. (2563). ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา ฉบับอ้างอิง. (พิมพ์ครั้งที่21). กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์เดือนตุลา สำนักพิมพ์วิญญูชนจำกัด.
อรพิมล พงษ์สถิต. (2559). ปัญหาการตรวจสอบถ่วงดุลมาตรการในการควบคุมตัวบุคคลในคดียาเสพติด. ใน วิทยานิพนธ์หลักสูตรนิติศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชานิติศาสตร์คณะนิติศาสตร์ปรีดี พนมยงค์. มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์.
