การพัฒนารูปแบบชุมชนแห่งการเรียนรู้ทางวิชาชีพ (PLC) เพื่อเสริมสร้างสมรรถนะการจัดการเรียนรู้เชิงรุกของครูในสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาพะเยา
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยมีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาสภาพปัจจุบันและความต้องการ สร้างและตรวจสอบรูปแบบ ทดลองใช้รูปแบบ และเพื่อประเมินความเหมาะสมและความเป็นประโยชน์ในการนำไปปฏิบัติของรูปแบบชุมชนแห่งการเรียนรู้ทางวิชาชีพ (PLC) เพื่อเสริมสร้างสมรรถนะการจัดการเรียนรู้เชิงรุกของครูในสถานศึกษาสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาพะเยา การวิจัย 4 ขั้นตอน ได้แก่ 1 ศึกษาสภาพปัจจุบันและความต้องการ โดยครูผู้สอนจำนวน 128 คน 2) สร้างและตรวจสอบรูปแบบ โดยผู้ทรงคุณวุฒิจำนวน 12 คน 3) ทดลองใช้รูปแบบและ 4) ประเมินความเหมาะสมและความเป็นประโยชน์ของรูปแบบชุมชนแห่งการเรียนรู้ทางวิชาชีพ (PLC) เพื่อเสริมสร้างสมรรถนะการจัดการเรียนรู้เชิงรุกของครูในสถานศึกษาสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาพะเยา โดยครูผู้สอนจำนวน 36 คน เครื่องมือที่ใช้ได้แก่ แบบสอบถาม สถิติที่ใช้ได้แก่ สถิติพื้นฐาน ผลการวิจัยพบว่า สภาพปัจจุบันของชุมชนแห่งการเรียนรู้ทางวิชาชีพ (PLC อยู่ในระดับปานกลาง ( = 3.49) และความต้องการอยู่ในระดับมาก (
= 4.19) ส่วนสภาพปัจจุบันเกี่ยวกับการเสริมสร้างสมรรถนะการจัดการเรียนรู้เชิงรุกอยู่ในระดับปานกลาง (
= 3.46) และความต้องการอยู่ในระดับมาก (
= 4.22) รูปแบบชุมชนแห่งการเรียนรู้ทางวิชาชีพ (PLC) มี 5 องค์ประกอบและการตรวจสอบรูปแบบอยู่ในระดับมาก (µ = 4.36) และความเป็นไปได้อยู่ในระดับมากที่สุด (µ = 4.63) ส่วนความถูกต้องและความเป็นไปได้ของคู่มือการใช้รูปแบบอยู่ในระดับมากที่สุด (µ = 4.53) ผลการทดลองใช้รูปแบบก่อนการอบรมอยู่ในระดับมาก (
= 3.53) และหลังการอบรมอยู่ในระดับมากที่สุด (
= 4.67) ผลการประเมินความเหมาะสมของรูปแบบอยู่ในระดับมาก (
= 4.35) และความเป็นประโยชน์ของรูปแบบอยู่ในระดับมากที่สุด (
= 4.65)
Article Details
เอกสารอ้างอิง
กชภัทร์ สงวนเครือ. (2562). โปรแกรมเสริมสร้างสมรรถนะครูในการจัดการเรียนรู้เชิงรุกตามแนวทางสะเต็มศึกษาสังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. ใน ดุษฎีนิพนธ์การศึกษาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารและพัฒนาการศึกษามหาวิทยาลัย. มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.
กระทรวงศึกษาธิการ. (2553). พระราชบัญญัติการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ. 2542 และที่แก้ไข เพิ่มเติม (ฉบับที่ 2) พ.ศ. 2545 และ (ฉบับที่ 3) พ.ศ. 2553. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์องค์การรับส่งสินค้าและพัสดุภัณฑ์.
กระทรวงศึกษาธิการ. (2561). แผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ ฉบับที่สิบสอง (2560 - 2564). กรุงเทพมหานคร: ชุมนุมสหกรณ์การเกษตรแห่งประเทศไทยจำกัด.
ทวีวัฒน์ วัฒนกุลเจริญ. (2552). การเรียนเชิงรุก (Active Learning). เรียกใช้เมื่อ 2 ตุลาคม 2560 จาก http://pirun.ku.ac.th.
บุญชม ศรีสะอาด. (2553). การวิจัยเบื้องต้น. (พิมพ์ครั้งที่ 8). กรุงเทพมหานคร: สุวีริยาสาส์น.
มนสิช สิทธิสมบูรณ์. (2564). กลยุทธ์การจัดการเรียนรู้เชิงรุก. พิษณุโลก: มหาวิทยาลัยนเรศวร.
รสิตา รักสกุล. (2557). สัมฤทธิผลของการเรียนการสอนแบบบูรณาการโดยใช้ Active Learning. ใน วิทยานิพนธ์ครุศาสตร์อุตสาหกรรมมหาบัณฑิต สาขาคอมพิวเตอร์และเทคโนโลยีสารสนเทศ. มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีพระจอมเกล้าธนบุรี.
วัชรา เล่าเรียนดี และคณะ. (2560). กลยุทธ์การจัดการเรียนรู้เชิงรุกเพื่อพัฒนาทักษะการคิดและยกระดับคุณภาพการศึกษา. นครปฐม: เพชรเกษมการพิมพ์.
วัชรี เกษพิชัยณรงค์ และคณะ. (2555). การเรียนเชิงรุกและเทคนิควิธีการจัดการเรียนการสอนที่เน้นการเรียนเชิงรุก. กรุงเทพมหานคร: สถาบันนวัตกรรมการเรียนรู้ มหาวิทยาลัยมหิดล.
วิชัย วงษ์ใหญ่ และมารุต พัฒผล. (2562). การพัฒนาคุณภาพการจัดการเรียนรู้ ตามแนวคิดชุมชนแห่งการเรียนรู้ทางวิชาชีพ. กรุงเทพมหานคร: ศูนย์ผู้นำนวัตกรรมหลักสูตรและการเรียนรู้.
วิโรจน์ สารรัตนะ. (2558). การวิจัยทางการบริหารการศึกษา: แนวคิด แนวปฏิบัติ และกรณีศึกษา. (พิมพ์ครั้งที่ 4). กรุงเทพมหานคร: ทิพยวิสุทธิ์.
วิหาร พละพร. (2558). การวิจัยและพัฒนารูปแบบการพัฒนาสมรรถนะด้านการวัด และประเมินการคิด สำหรับครูระดับประถมศึกษา สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. ใน ดุษฎีนิพนธ์ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาวิจัยและประเมินผลการศึกษา. มหาวิทยาลัยอุบลราชธานี.
สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. (2560). คู่มือประกอบการอบรมการขับเคลื่อนกระบวนการ PLC (Professional Learning Community) ชุมชนการเรียนรู้ทางวิชาชีพสู่สถานศึกษา. กรุงเทพมหานคร: สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน.
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2560). แผนการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ. 2560 - 2579. กรุงเทพมหานคร: พริกหวานกราฟฟิค.
หทัยชนก พรรคเจริญ และคณะ. (2561). เทคนิคการสุ่มตัวอย่างและการประมาณค่า. กรุงเทพมหานคร: กลุ่มระเบียบวิธีสถิติ สำนักนโยบายและวิชาสถิติ สำนักงานสถิติแห่งชาติ.
อำนาท เหลือน้อย. (2561). รูปแบบการบริหารจัดการชุมชนแห่งการเรียนรู้ทางวิชาชีพของโรงเรียนมาตรฐานสากล. ใน ดุษฎีนิพนธ์ครุศาสตรดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารการศึกษา. มหาวิทยาลัยราชภัฏนครสวรรค์.
อุทุมพร จามรมาน. (2549). โมเดล. วารสารวิชาการ, 1(2), 22-26.
Bonwell, C. C. & Eison, J. A. (1991). Active Learning: Creative Excitement in the Classroom. Washington, D.C.: ASHE-ERIC Higher Education Reports No. 1.
Cronbach, L. J. (1990). Essentials of psychological testing. (5th ed.). New York: Harper & Row.
Darling-Hammond, L. (1999). Teacher quality and student achievement: A review of statepolicy evidence. Seattle, WA: Center for the Study of Teaching and Policy, University of Washington.
Ivancevich et al. (1989). Organizational behavior and management. (6th ed.). New York: McGraw - Hill.
Rivinelli, R. J. & Hambleton, R. K. (1977). On the use of content specialists in theassessment of criterion-referenced test item validity. Dutch Journal of Educational Research, 2(2), 49-60.
