การจัดการตนเองของชุมชนท้องถิ่นเพื่อสร้างเสริมความมั่นคง ทางอาหารของชุมชนสู่ความยั่งยืน
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความฉบับนี้นำเสนอเรื่องการจัดการตนเองของชุมชนท้องถิ่นเพื่อสร้างเสริมความมั่นคงทางอาหารของชุมชนสู่ความยั่งยืน จากอดีตที่ผ่านมาได้เผชิญปัญหาความมั่นคงทางอาหาร และการสร้างมาตรการรับมือเพื่อความอยู่รอดของประชากรในประเทศ และประชากรโลก สาเหตุความรุนแรงจากวิกฤต เช่น ภูมิอากาศ สภาพแวดล้อม ดังเช่น ประเทศไทยที่กำลังประสบปัญหาด้านอาหารจากราคาสินค้าเกษตร ราคาอาหารสูงขึ้นอย่างต่อเนื่อง และผลผลิตทางการเกษตรเข้าถึงได้ยากขึ้น รวมทั้งชุมชนที่ผลิตแหล่งอาหารมีการเปลี่ยนแปลงไปจากสังคมแห่งการพึ่งตนเองภายใต้สังคมเกษตรกรรมที่ผลิตเพื่ออยู่ เพื่อกินเป็นหลัก กลายเป็นสังคมแห่งการผลิตภายใต้ระบบทุนนิยมที่ผลิตเพื่อการค้าในเชิงพาณิชย์ สนองความต้องการของตลาดภายในประเทศและตลาดโลก ทำให้เกิดการเปลี่ยนผลผลิตของอาหารจากความต้องการขั้นพื้นฐานของมนุษย์มาเป็นสินค้า ส่งผลให้การผลิตที่อยู่บนฐานความหลากหลายทางชีวภาพของชุมชนค่อย ๆ เปลี่ยนมาสู่การผลิตเฉพาะ ก่อให้เกิดวิกฤติด้านความมั่นคงทางอาหาร ส่วนภาครัฐก็รวมอำนาจการบริหารเบ็ดเสร็จในการจัดการประเทศที่ส่วนกลาง ดังนั้น เพื่อสร้างอธิปไตยทางอาหารและการจัดการทรัพยากรให้เกิดความสมดุลยั่งยืน เห็นควรมีการจัดการผลผลิตที่เกื้อกูลและเหมาะสมกับบริบทพื้นที่ ให้มีปริมาณอาหารเพียงพอ มีคุณภาพปลอดภัย และสร้างความมั่นคงทางเศรษฐกิจ ได้แก่ 1) มิติการเข้าถึงอาหารได้ง่าย การปลูกพืชผักผลไม้รอบบริเวณบ้าน 2) มิติความพอเพียงและนำอาหารไปใช้ประโยชน์ เช่น การเก็บอาหาร การปลูกพืชหลากหลาย และแปรรูปอาหารเพื่อรักษาคุณค่าและเพิ่มมูลค่า 3) มิติการรักษาสิ่งแวดล้อม การไม่ใช้สารเคมี และ 4) มิติการจัดการความรู้ การถอดบทเรียนความสำเร็จ
Article Details
เอกสารอ้างอิง
โกวิทย์ พวงงาม. (2562). การจัดการตนเองของชุมชนและท้องถิ่น. (พิมพ์ครั้งที่ 2). นนทบุรี: ธรรมสาร.
คณะกรรมการอาหารแห่งชาติ. (2560). กรอบยุทธศาสตร์การจัดการด้านอาหารของประเทศไทย ฉบับที่สอง พ.ศ. 2560 - 2579. กรุงเทพมหานคร: สำนักงานคณะกรรมการอาหารแห่งชาติ.
ทวีวัตร เครือสาย และคณะ. (2562). สานพลังก้าวข้ามขีดจำกัดสู่ความมั่นคงทางอาหาร. สงขลา: สถาบันการจัดการระบบสุขภาพ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์.
นนทกานต์ จันทร์อ่อน. (2557). ความมั่นคงทางอาหารของประเทศไทย. กรุงเทพมหานคร: สำนักวิชาการ สำนักงานเลขาธิการ.
นภาภรณ์ หะวานนท์ และคณะ. (2550). ทฤษฎีฐานรากในเรื่องความเข็มแข็งของชุมชน. กรุงเทพมหานคร: สำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย.
ประสงค์ ตันพิชัย และคณะ. (2564). รายงานวิจัยฉบับสมบูรณ์ โครงการการพัฒนาเศรษฐกิจฐานรากภายใต้ความร่วมมือของภาคีภาครัฐ ภาคเอกชน และภาคประชาสังคมในการขับเคลื่อนการพัฒนาโซ่ แห่งคุณค่าของอาหารปลอดภัยในจังหวัดกาญจนบุรี. กรุงเทพมหานคร: สำนักงานคณะกรรมการส่งเสริมวิทยาศาสตร์ วิจัยและนวัตกรรม.
ปิยนาถ อิ่มดี. (2547). ความมั่นคงทางอาหารของชุมชนชนบท: ศึกษาเฉพาะกรณีบ้านป่าคา หมู่ที่ 2 ตำบลสวก อำเภอเมืองน่าน จังหวัดน่าน. ใน วิทยานิพนธ์พัฒนาชุมชนมหาบัณฑิต สาขาวิชาสังคมสงเคราะห์ศาสตร์. มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
ปิยาพร อรุณพงษ์. (2556). นัยยะความมั่นคงทางอาหารในกระแสความเปราะบางของสังคมผู้ผลิต. ใน เอกสารประกอบเวทีสัมมนาวิชาการเรื่อง “คุณค่า ความหมายของชาวนาและชุมชนในยุคโลกาภิวัตน์ (หน้า 8). กรุงเทพมหานคร: คณะเศรษฐศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
เพ็ญ สุขมาก. (2564). แนวทางการจัดทำแผนและโครงการระบบอาหารในระดับชุมชนท้องถิ่น การจัดการระบบอาหาร เพื่อลดความเหลื่อมล้ำระดับท้องถิ่น. สงขลา: สถาบันนโยบายสาธารณะ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์.
ยศ สันตสมบัติ. (2548). มนุษย์กับวัฒนธรรม. (พิมพ์ครั้งที่ 3). กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
วงศ์ตระกูล มาเกตุ. (2559). การสร้างการประกันความมั่นคงทางอาหารในระดับชุมชน: กรณีศึกษาชุมชนป่าตรง อำเภอเมืองปราจีนบุรี จังหวัดปราจีนบุรี. วารสารวิจัยและพัฒนา มหาวิทยาลัยราชภัฏเลย, 11(28), 67-76.
วันชัย ธรรมสัจการ และคณะ. (2565). ทุนชุมชนและศักยภาพในการจัดการตนเอง เพื่อการพัฒนาที่ยั่งยืนของชุมชนท้องถิ่น. วารสารนาคบุตรปริทรรศน์ มหาวิทยาลัยราชภัฏนครศรีธรรมราช, 14(1), 22-32.
วิรัลพัชร ประเสริฐศักดิ์. (2558). ความมั่นคงทางอาหาร: จากพัฒนาการเกษตรสู่เศรษฐกิจพอเพียง. วารสารการเมืองการปกครอง, 5(2), 144-160.
ศรายุทธ คชพงศ์ และคณะ. (2563). การจัดการตนเองของชุมชนและท้องถิ่นในภาวการณ์เปลี่ยนแปลงในปัจจุบัน. วารสาร มจร พุทธปัญญาปริทรรศน์, 5(3), 191-202.
สำนักงานพัฒนาวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีแห่งชาติ (สวทช.). (2566). BCG Economy Model. เรียกใช้เมื่อ 24 พฤษภาคม 2566 จาก https://www.nstda.o r.th/home/knowledgepost/what-is-bcg-economy-model
สุธานี มะลิพันธ์. (2552). ความมั่นคงทางอาหารของชาวลัวะบ้านป่ากา อำเภอบ่อเกลือ จังหวัดน่าน. ใน วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการจัดการทรัพยากรชีวภาพ. มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีพระจอมเกล้าธนบุรี.
สุพรรณี ไชยอำพร. (2560). ความมั่นคงทางอาหาร: สิ่งบ่งชี้ต่างวัฒนธรรมในสังคมไทย. วารสารพัฒนบริหารศาสตร์, 57(1), 200-223.
อภิญญา ตันทวีวงศ์. (2556). บนเส้นทางการจัดการด้านอาหารเพื่อคนไทยทั้งมวล. (พิมพ์ครั้งที่ 3). กรุงเทพมหานคร: สำนักงานเลขานุการคณะกรรมการอาหารแห่งชาติ.
Akkaraseranee, N. (2012). Threats of creative economy. (3 nd ed.). Bangkok: Knowledge Management and Development Office.
Cohen, D. & Prusak, L. (2001). In good company: How social capital makes organizations work. Boston, Mass: Harvard Business School Press.
Food and Agriculture Organization of the United Nations. (2018). The 45 th session of the Committee on World Food Security report. Italy: Rome.
Puang-ngam, K. (2010). Community and local self-governance. Bangkok: Publishing House Porpit printing.