องค์ความรู้เกี่ยวกับสังคมและวัฒนธรรมใหม่ของรัฐบาลลาว ในยุคจินตนาการใหม่ผ่านเอกสารสื่อสิ่งพิมพ์

Main Article Content

วศิน ปัญญาวุธตระกูล

บทคัดย่อ

งานวิจัยศึกษาด้วยวิธีการทางประวัติศาสตร์ ในเรื่องการสร้างสังคมลาวและวัฒนธรรมแบบใหม่ของรัฐบาล สปป.ลาว ภายหลังนโยบายจินตนาการใหม่ ซึ่งค่อนข้างมีแนวทางที่ทั้งสอดคล้องและขัดแย้งกับแนวทางเก่าที่พรรคและรัฐบาล สปป.ลาว ได้ดำเนินการในช่วงปี ค.ศ. 1975 - 1985 ที่ผ่านมา ซึ่งสิ่งเหล่านี้อาจจะสะท้อนให้เห็นถึงการสร้างคนสังคมนิยมใหม่ ในสังคมและวัฒนธรรมใหม่ของประเทศลาวที่อยู่ภายใต้แนวทางของความเป็นรัฐสังคมนิยมลาวที่แท้จริง และไม่ได้อยู่ภายใต้ร่มเงาของประเทศต้นแบบสังคมนิยมอย่างสหภาพโซเวียด หรือประเทศเพื่อนบ้านอย่างจีนและเวียดนาม แต่หากเป็นรัฐสังคมนิยมลาวที่วางอยู่บนพื้นฐานของบริบทสังคมลาวอย่างแท้จริง โดยผู้วิจัยจะมองผ่านสื่อสิ่งพิมพ์ต่าง ๆ ของพรรคประชาชนปฏิวัติลาว และองค์กรแนวโฮม (แนวร่วม) อันเป็นกระบอกเสียงสำคัญในการสร้างสังคมและวัฒนธรรมใหม่ของรัฐบาล สปป.ลาว เช่น หนังสือพิมพ์ และเอกสารต่าง ๆ จากพรรคประชาชนปฏิวัติลาวและรัฐบาล สปป.ลาว สนับสนุนให้จัดทำและจัดพิมพ์เพื่อเป็นอีกหนึ่งแนวทางสำคัญในการเผยแพร่แนวทางการสร้างสังคมลาวและวัฒนธรรมแบบใหม่จากภาครัฐไปสู่ภาคประชาชน ผลการศึกษาพบว่า การสร้างองค์ความรู้เกี่ยวกับสังคมและวัฒนธรรมใหม่ของรัฐบาลลาวในยุคจินตนาการใหม่ผ่านเอกสารสื่อสิ่งพิมพ์ ในช่วงก่อนการประกาศใช้นโยบายจินตนาการใหม่นั้น จำแนกออกเป็น 2 ระยะด้วยกัน คือ ระยะที่ 1 เป็นช่วงก่อนปี ค.ศ. 1986 เป็นการสร้างชุดความรู้ที่เกี่ยวข้องกับสังคมวัฒนธรรมใหม่ของ สปป.ลาว ในยุคก่อนจินตนาการใหม่จากสื่อสิ่งพิมพ์ของรัฐบาลลาว ระยะที่ 2 เป็นช่วงหลังปี ค.ศ. 1986 เป็นการสร้างชุดความรู้ที่เกี่ยวข้องกับสังคมวัฒนธรรมใหม่ของ สปป.ลาว ในยุคหลังจินตนาการใหม่จากสื่อสิ่งพิมพ์ของรัฐบาลลาว

Article Details

รูปแบบการอ้างอิง
ปัญญาวุธตระกูล ว. (2023). องค์ความรู้เกี่ยวกับสังคมและวัฒนธรรมใหม่ของรัฐบาลลาว ในยุคจินตนาการใหม่ผ่านเอกสารสื่อสิ่งพิมพ์. วารสารสังคมศาสตร์และวัฒนธรรม, 7(8), 211–219. สืบค้น จาก https://so06.tci-thaijo.org/index.php/JSC/article/view/266898
ประเภทบทความ
บทความวิจัย

เอกสารอ้างอิง

กิตยุตม์ กิตติธรสกุล. (2551). การสร้างสำนึกความเป็นชาติผ่านเพลงปฏิวัติลาวตั้งแต่หลังสงครามโลกครั้งที่ 2 ถึงปัจจุบัน. ใน วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาภูมิภาคศึกษา. มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.

กิติรัตน์ สีหบัณท์. (2549). การศึกษาเรื่องประวัติศาสตร์นิพนธ์ลาวสมัยใหม่ (ค.ศ. 1975 - ปัจจุบัน). ใน ดุษฎีนิพนธ์ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาไทศึกษา. มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.

ณรงค์ศักดิ์ ชัยราช. (2551). เพศภาวะและแรงงานอพยพหญิงชนบทในกลไกเศรษฐกิจใหม่ของลาว. เชียงใหม่: ศูนย์สตรีศึกษา.

ณัฐชัย อ่ำทอง. (2563). นโยบายรัฐบาล สปป.ลาวในการส่งเสริมบทบาทผู้หญิงผ่านสหพันธ์แม่หญิงลาว. วารสารศรีปทุมปริทัศน์ ฉบับมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์, 21(1), 51-63.

ดารารัตน์ เมตตาริกานนท์. (2555). ประวัติศาสตร์ลาวหลายมิติ. กรุงเทพมหานคร: เมืองโบราณ.

ปาริชาติ ทองใบ. (2559). พัฒนาการวรรณกรรมร่วมสมัยสาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนลาว กรณีศึกษา: ดวงไซ หลวงพะสี. ใน การประชุมวิชาการ Life, power and ethnics เมื่อวันที่ 20-21 ส.ค. 58 ณ สถานอารยธรรมศึกษาโขง-สาละวิน. มหาวิทยาลัยนเรศวร.

พิพัฒน์ กระแจจันทร์. (2559). พลังผู้หญิง แม่ เมีย และเทพสตรี: ความจริง และภาพแทน. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.

ลำพอง คัญทะลีวัน. (2551). ภาพตัวแทนผู้หญิงในนิตยสารของสาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนลาว ช่วงปี ค.ศ. 2002-2007. ใน วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาสตรีศึกษา. มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.

สุธิดา ตันเลิศ. (2558). ไกสอน พมวิหานกับการปฏิวัติลาว ระหว่างปี ค.ศ. 1955-1975. Journal of Mekong Societies, 11(1), 175-203.

สุรชัย ศิริไกร. (2548). การพัฒนาเศรษฐกิจและการเมืองลาว. กรุงเทพมหานคร: โครงการจัดพิมพ์คบไฟ.

Martin Stuart Fox. (2556). ประวัติศาสตร์ลาว (จิราภรณ์ วิญญรัตน์, ผู้แปล). กรุงเทพมหานคร: มูลนิธิโครงการตำราสังคมศาสตร์และมนุษยศาสตร์.

Puttichot, A. (2014). Book Review: Niphonlueakfen 1-4. Journal of Mekong Societies (JMS), 10(2), 239-251.