การพัฒนารูปแบบกิจกรรมส่งเสริมคุณค่าทุนมนุษย์ของตัวแทนประกันชีวิตในยุคดิจิทัล
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อศึกษาสภาพปัจจุบัน สภาพปัญหา และความต้องการพัฒนารูปแบบกิจกรรมส่งเสริมคุณค่าทุนมนุษย์ของตัวแทนประกันชีวิตในยุคดิจิทัล 2) เพื่อพัฒนารูปแบบกิจกรรมฯ 3) เพื่อนำรูปแบบกิจกรรมฯ ไปสู่การปฏิบัติ และ 4) เพื่อประเมินผลการใช้รูปแบบกิจกรรมฯ การวิจัยนี้เป็นการวิจัยแบบผสมผสานทั้งเชิงปริมาณและเชิงคุณภาพ ประชากร คือ ตัวแทนประกันชีวิตที่สังกัดบริษัทประกันชีวิตที่มีส่วนแบ่งการตลาดปี 2564 สูงสุด 5 อันดับ จำนวน 162,870 คน ทำการสุ่มตัวอย่างแบบง่ายตามสัดส่วนแต่ละบริษัทได้กลุ่มตัวอย่างจำนวน 400 คน และกลุ่มเป้าหมายจำนวน 30 คน เชิงปริมาณการเก็บรวบรวมข้อมูลโดยใช้แบบสอบถาม วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติพื้นฐาน และเชิงคุณภาพเก็บรวบรวมข้อมูลจากการสัมภาษณ์เจาะลึก สนทนากลุ่ม ระดมความคิดเห็น ใช้รูปแบบกิจกรรมฯ และประเมินผล วิเคราะห์ข้อมูลโดยวิธีการวิเคราะห์เนื้อหาและพรรณนาเชิงวิเคราะห์ ผลการวิจัยครั้งนี้พบว่า 1) สภาพการจัดกิจกรรมส่งเสริมคุณค่าทุนมนุษย์ของตัวแทนประกันชีวิตในยุคดิจิทัล 1.1) ภาพรวมมีการจัดกิจกรรมในระดับปานกลาง 1.2) ปัญหาที่พบ ได้แก่ ตัวแทนประกันชีวิตไม่เห็นความสำคัญของการเข้าร่วมกิจกรรม ขาดงบประมาณสนับสนุนการเชิญวิทยากร กิจกรรมไม่สอดคล้องกับความต้องการ ไม่มีการจัดกิจกรรมอย่างเป็นระบบ 1.3) ตัวแทนประกันชีวิตต้องการกิจกรรมทั้ง 3 ด้าน ได้แก่ ด้านการสร้างคุณค่าเพิ่ม ด้านการสร้างคุณค่าความหลากหลาย และด้านการสร้างคุณค่าความคิดสร้างสรรค์ 2) หลังการพัฒนาและวิพากษ์ได้กิจกรรมทั้งหมด 10 กิจกรรม 3) ระยะเวลาใช้รูปแบบกิจกรรมฯ 4 เดือน ตั้งแต่มีนาคม - มิถุนายน 2566 และ 4) การประเมินผลผู้ที่เกี่ยวข้องพึงพอใจมาก ยอดขายและจำนวนกรมธรรม์เพิ่มสูงขึ้น
Article Details
เอกสารอ้างอิง
กนกกาญจน์ สุประดิษฐ์. (2557). ปัจจัยที่มีความสัมพันธ์กับความสำเร็จของตัวแทนประกันชีวิตของบริษัทกรุงไทย-แอกซ่า ประกันชีวิต (มหาชน). ใน วิทยานิพนธ์บริหารธุรกิจมหาบัณฑิต สาขาวิชาการจัดการ. มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
ฐิตพัฒน์ สตางค์จันทร์ และภัทรธิรา ผลงาม. (2560). การพัฒนากิจกรรมส่งเสริมการเรียนรู้ในศตวรรษที่ 21 ของนักเรียนโรงเรียนในสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาเลย เขต 2. วารสารมหาวิทยาลัยศิลปากร สาขามนุษยศาสตร์ สังคมศาสตร์ และศิลปะ, 11(1), 343-365.
ณัฐนรี ดำรงเลาหพันธ์ และกรวรรณ กฤตวรกาญจน์. (2565). ปัจจัยด้านการสื่อสารเพื่อโน้มน้าวใจของตัวแทนขายประกันที่มีผลต่อการตัดสินใจซื้อประกันชีวิตของประชาชนในจังหวัดเชียงใหม่. วารสารการสื่อสารมวลชน คณะการสื่อสารมวลชน มหาวิทยาลัยเชียงใหม่, 10(2), 151-171.
ธิดารัตน์ เวชประสิทธิ์ และคณะ. (2565). แนวทางการพัฒนาทีมงานประกันชีวิต : กรณีศึกษาบริษัท XXX. วารสารวิทยาลัยสงฆ์นครลำปาง, 11(3), 18-26.
ปรียาภัทร์ สมใจ และคณะ. (2562). การพัฒนาสมรรถนะพนักงานขายโดยใช้โปรแกรมการฝึกอบรมผ่านทางสื่ออิเล็กทรอนิกส์บริษัทกลุ่มอุตสาหกรรมนมพาสเจอร์ไรส์. วารสารดุษฎีบัณฑิตทางสังคมศาสตร์, 9(1), 88-102.
พชร อารยะการกุล. (2563). Bluebik แนะธุรกิจประกันเร่งสร้างสรรค์นวัตกรรมในยุคดิจิทัลและสร้างระบบนิเวศทางธุรกิจ. เรียกใช้เมื่อ 25 สิงหาคม 2565 จาก https://www.mitihoon.com/2020/08/03/190604.
ราชวุธ ปัญญาวชิโร. (2561). การบริหารสถานศึกษาในยุคดิจิทัล ตามหลักสัปปุริสธรรม 7 โรงเรียนพระปริยัติธรรม แผนกสามัญศึกษา จังหวัดขอนแก่น. ใน วิทยานิพนธ์พุทธศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาพุทธบริหารการศึกษา. มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
วัฒนลักษมิ์ เวชประสิทธิ์ และคณะ. (2562). แนวทางการพัฒนาสมรรถนะตัวแทนประกันชีวิต กรณีศึกษา สำนักงานตัวแทน บริษัท กรุงไทย-แอกซ่า ประกันชีวิต จำกัด (มหาชน) สาขานวลจันทร์ กรุงเทพมหานคร. วารสารพุทธนวัตกรรมและการจัดการ, 5(2), 92-106.
ศิริภรณ์ พุทธรักษ์ และคณะ. (2563). ผลสัมฤทธิ์ในการประกอบอาชีพตัวแทนประกันชีวิตในสังกัดสานักงานตัวแทน บริษัท เอไอเอ จำกัด. วารสารสหวิทยาการมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์สถาบันรัชต์ภาคย์, 3(2), 221-234.
สมาคมประกันชีวิตไทย. (2565). รายงานสถิติธุรกิจประกันชีวิต. เรียกใช้เมื่อ 6 กรกฎาคม 2565 จาก https://www.tlaa.org.
สำนักงานคณะกรรมการกำกับและส่งเสริมการประกอบธุรกิจประกันภัย (คปภ.). (2556). บริษัทประกันชีวิต. เรียกใช้เมื่อ 4 สิงหาคม 2565 จาก https://www.oic.or.th/th/consumer.
สำนักงานส่งเสริมเศรษฐกิจดิจิทัล กระทรวงดิจิทัลเพื่อเศรษฐกิจและสังคม. (2565). แผนแม่บทการส่งเสริมเศรษฐกิจดิจิทัล ระยะที่ 2 ปี 2566-2570. เรียกใช้เมื่อ 16 สิงหาคม 2565 จาก https://www.depa. or.th/th/master-plan-digital-economy/master-plan-for-digital-economy-66-67.
สุดารัตน์ ธีรธรรมธาดา. (2557). ปัจจัยแรงจูงใจใฝ่สัมฤทธิ์ พฤติกรรมเชิงสร้างสรรค์ และความฉลาดทางอารมณ์ที่ส่งผลต่อประสิทธิภาพในการทำงานของพนักงานบริษัทเอกชนในเขตกรุงเทพมหานคร. ใน วิทยานิพนธ์ธุรกิจมหาบัณฑิต สาขาวิชาการจัดการ. มหาวิทยาลัยกรุงเทพ.
สุทธิพล ทวีชัยการ. (2561). คปภ. เน้นพัฒนาคนกลางประกันภัยในเชิงคุณภาพ ติวเข้มผ่าน “โครงการเพิ่มศักยภาพวิทยากรหลักสูตรตัวแทน/นายหน้าประกันภัย”. เรียกใช้เมื่อ 12 ตุลาคม 2565 จาก https://gnews.apps.go.th.
Barney, Jay B. (1991). Firm resources & sustained competitive advantage. Journal of Management, 17(1), 99-120.
Burns, N., & Grove, S.K. . (2005). The Practice of Nursing Research: Conduct, Critique and Utilization. (5th Edition). Missouri: Elsevier Saunders.
Hsieh, S., et al . (2012). Analysis on literature review of comlietency. Exhibition literature and analysis. International Business Dand Economic, 2(2012), 25-50.
Huse, E. F., & Cummings, T. G. (1985). Organization Development and Change. New York: West Publishing Company.
John w. Best. (1995). Research in Education. Prentice-Hall: New Dalhi.
Yamane, T. (1973). Statistics: An Introductory Analysis. (3rd Ed). New York: Harper and Row Publications.
