การพัฒนาระบบชุมชนการเรียนรู้แบบร่วมมือเพื่อสร้างเสริมคุณลักษณะดิจิทัล สำหรับนักเรียนระดับมัธยมศึกษาตอนปลาย

Main Article Content

รังสิยา นรินทร์

บทคัดย่อ

การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อศึกษาคุณลักษณะดิจิทัลสำหรับนักเรียน 2) เพื่อพัฒนาระบบชุมชนการเรียนรู้แบบร่วมมือเพื่อสร้างเสริมคุณลักษณะดิจิทัลสำหรับนักเรียนระดับมัธยมศึกษาตอนปลาย และ 3) เพื่อประเมินประสิทธิผลการใช้ระบบชุมชนการเรียนรู้แบบร่วมมือเพื่อสร้างเสริมคุณลักษณะดิจิทัล การวิจัยมี 3 ระยะ ดังนี้ ระยะที่ 1 การศึกษาคุณลักษณะดิจิทัลสำหรับนักเรียน ระยะที่ 2 การพัฒนาระบบชุมชนการเรียนรู้แบบร่วมมือเพื่อสร้างเสริมคุณลักษณะดิจิทัลสำหรับนักเรียนระดับมัธยมศึกษาตอนปลาย ระยะที่ 3 การประเมินประสิทธิผลการใช้ระบบชุมชนการเรียนรู้แบบร่วมมือเพื่อสร้างเสริมคุณลักษณะดิจิทัล ผลการวิจัยพบว่า             1) คุณลักษณะดิจิทัลสำหรับนักเรียน ประกอบด้วย 1.1) การเข้าถึงดิจิทัล 1.2) การมีมารยาทในการใช้ดิจิทัล     1.3) การสื่อสารดิจิทัล 1.4) การมีวิจารณญาณบนโลกดิจิทัล 1.5) การคิดวิเคราะห์ สื่อดิจิทัลเพื่อใช้ในการเรียนรู้ 1.6) การเรียนรู้เพื่อพัฒนาตนเอง และ 1.7) การตระหนักถึงคุณค่าดิจิทัล 2) การพัฒนาระบบชุมชนการเรียนรู้แบบร่วมมือเพื่อสร้างเสริมคุณลักษณะดิจิทัลสำหรับนักเรียนระดับมัธยมศึกษาตอนปลาย ประกอบด้วย องค์ประกอบหลัก ๆ 7 องค์ประกอบ คือ 2.1) หลักการของระบบ 2.2) วัตถุประสงค์ 2.3) ปัจจัยนำเข้า 2.4) กระบวนการ      2.5) ผลลัพธ์ 2.6) ข้อมูลย้อนกลับ และ 2.7) การประเมินผล 3) การประเมินประสิทธิผลการใช้ระบบชุมชนการเรียนรู้แบบร่วมมือเพื่อสร้างเสริมคุณลักษณะดิจิทัลสำหรับนักเรียนระดับมัธยมศึกษาตอนปลาย พบว่า ผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน หลังเรียนสูงกว่า ก่อนเรียน อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05 การประเมินความพึงพอใจของผู้เรียนที่มีต่อกระบวนการจัดการเรียนรู้ของระบบชุมชนการเรียนรู้แบบร่วมมือเพื่อสร้างเสริมคุณลักษณะดิจิทัลสำหรับนักเรียนระดับมัธยมศึกษาตอนปลาย พบว่า นักเรียนมีความพึงพอใจในระดับมากที่สุด (gif.latex?\bar{x} = 4.50)

Article Details

รูปแบบการอ้างอิง
นรินทร์ ร. (2023). การพัฒนาระบบชุมชนการเรียนรู้แบบร่วมมือเพื่อสร้างเสริมคุณลักษณะดิจิทัล สำหรับนักเรียนระดับมัธยมศึกษาตอนปลาย. วารสารสังคมศาสตร์และวัฒนธรรม, 7(10), 82–94. สืบค้น จาก https://so06.tci-thaijo.org/index.php/JSC/article/view/268228
ประเภทบทความ
บทความวิจัย

เอกสารอ้างอิง

กรมกิจการเด็ก และเยาวชน. (2561). ร่างแผนพัฒนาเด็กและเยาวชนแห่งชาติ พ.ศ. 2560 - 2564. เรียกใช้เมื่อ 25 ตุลาคม 2563 จาก http://dcy.go.th/webnew/main/news_view.php?id=1492&type=12

เฉลิมพล แจ่มจันทร์ และคณะ. (2563). วัยรุ่นและเยาวชน กับสื่อสังคมออนไลน์. เรียกใช้เมื่อ 24 ตุลาคม 2562 จาก https://www.thaihealthreport.com/th/articles_detail.php?id=64

ทรูปลูกปัญญา. (2562). ทำไมเยาวชนไทย ต้องใส่ใจเรื่อง Digital Footprint. เรียกใช้เมื่อ 24 ตุลาคม 2562 จาก https://www.trueplookpanya.com/education/content/76135-teaartedu-teaart- 24

ปราณี ทองคำ. (2539). เครื่องมือวัดผลทางการศึกษา. ปัตตานี: มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์.

ภัทริกา วงศ์อนันต์นนท์. (2557). พฤติกรรมการใช้อินเทอร์เน็ต ของเด็กและเยาวชน Excessive Internet Usage Behavioral in Adolescents. วารสารพยาบาลทหารบก, 15(2), 173-178.

ล้วน สายยศ และอังคณา สายยศ. (2538). เทคนิคการวิจัยทางการศึกษา (พิมพ์ครั้งที่ 4). กรุงเทพมหานคร: สุวีริยาสาส์น.

วรรณากร พรประเสริฐ. (2562). ความเป็นพลเมืองดิจิทัลของนิสิตนักศึกษาระดับปริญญาตรี ในสถาบันอุดมศึกษาของรัฐ. วารสารศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยทักษิณ, 19(2), 104-117.

วิชัย วงษ์ใหญ่ และมารุต พัฒผล. (2557). การโค้ชเพื่อการรู้คิด. (พิมพ์ครั้งที่ 3). กรุงเทพมหานคร: จรัลสนิทวงศ์การพิมพ์.

สรัญญา จันทร์ชูสกุล และคณะ. (2560). การพัฒนามาตรวัดการรู้เท่าทันสื่อและสารสนเทศสำหรับนักเรียนระดับชั้นมัธยมศึกษา. วารสารการวัดผลการศึกษา มหาวิทยาลัยมหาสารคาม, 23(2), 183-196.

สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. (2563). ประกาศสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน เรื่อง นโยบายสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน ปีงบประมาณ พ.ศ. 2564 - 2565. เรียกใช้เมื่อ 21 กรกฎาคม 2565 จาก https://obeclaw.obec.go.th/archives/1118

สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2560). แผนการศึกษาชาติ พ.ศ. 2560 - 2579. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์พริกหวานกราฟิกจำกัด.

สิทธิชัย ลายเสมา. (2557). ระบบการเรียนรู้ร่วมกันด้วยทีมเสมือนจริงในสภาพแวดล้อมการเรียนแบบภควันตภาพโดยใช้กระบวนการแก้ปัญหาเชิงสร้างสรรค์เพื่อพัฒนาความคิดสร้างสรรค์และทักษะการทำงานร่วมกัน. กรุงเทพมหานคร: มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีพระจอมเกล้าพระนครเหนือ กรุงเทพมหานคร.

สุวิมล ว่องวาณิช และนงลักษณ์ วิรัชชัย. (2546). แนวทางการให้คำปรึกษาวิทยานิพนธ์. กรุงเทพมหานคร: ศูนย์ตำราและเอกสารทางวิชาการ คณะครุศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

อุทุมพร จามรมาน. (2531). การสังเคราะห์งานวิจัย: เชิงปริมาณเน้นวิชาวิเคราะห์เมตต้า. กรุงเทพมหานคร: พันนีพับลิสชิ่ง.

Guskey,T. R. (2000). Evaluation professional development. California: A sage.

Turney, B.L. & Robb, G. P. (1971). Research in Education : An Introduction. Illinois: The Dryden Press, Inc.