(Retracted Article) การพัฒนารูปแบบการเรียนการสอนตามทฤษฎีคอนสตรักติวิซึม เพื่อเสริมสร้างมโนทัศน์ทางวิทยาศาสตร์ ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6 สังกัดเทศบาลนครนครศรีธรรมราช
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาและวิเคราะห์ข้อมูลพื้นฐานเพื่อพัฒนารูปแบบการเรียนการสอน 2) เพื่อพัฒนาและนำร่องการใช้รูปแบบการเรียนการสอน 3) เพื่อทดลองใช้รูปแบบการเรียนการสอน 4) ศึกษาความคิดเห็นของนักเรียนที่มีต่อการจัดการเรียนการสอนตามรูปแบบการเรียนการสอน ผลการวิจัยสรุปได้ว่า 1) ข้อมูลพื้นฐานเพื่อพัฒนารูปแบบการเรียนการสอนเพื่อเสริมสร้างมโนทัศน์ทางวิทยาศาสตร์ คือ การจัดการเรียนการสอนต้องอาศัยความรู้เดิมเป็นฐานในการเรียนรู้สิ่งใหม่ ผ่านกระบวนการเรียนรู้ที่มีปฏิสัมพันธ์กับเพื่อนและครูผู้สอน สร้างเป็นองค์ความรู้ด้วยตนเอง และสามารถแบ่งปันความรู้กับผู้อื่น มีการตรวจสอบความรู้ความเข้าใจของตนเอง โดยมีครูเป็นผู้อำนวยความสะดวก 2) รูปแบบการเรียนการสอนตามทฤษฎีคอนสตรักติวิซึมเพื่อเสริมสร้างมโนทัศน์ทางวิทยาศาสตร์ ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6 สังกัด เทศบาลนครนครศรีธรรมราช ประกอบด้วย 6 องค์ประกอบ และกระบวนการเรียนการสอน 5 ขั้นตอน ดังนี้ 1) หลักการ 2) วัตถุประสงค์ 3) กระบวนการเรียนการสอน ประกอบด้วย 3.1) ขั้นตรวจสอบความรู้เดิม 3.2) ขั้นเติมความรู้ใหม่ 3.3) ขั้นใส่มโนทัศน์ 3.4) ขั้นแบ่งปันความรู้รอบ 3.5) ขั้นตรวจสอบความรู้ความเข้าใจ 4) สาระความรู้ 5) เงื่อนไขการนำรูปแบบการเรียนการสอนไปใช้ ประกอบด้วย 5.1) บทบาทของนักเรียน 5.2) บทบาทของผู้สอน 6) การวัดผลประเมินผล 3) มโนทัศน์ทางวิทยาศาสตร์ของนักเรียนหลังเรียนด้วยรูปแบบการเรียนการสอนตามทฤษฎี คอนสตรักติวิซึมสูงกว่าก่อนเรียนอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05*4) นักเรียนเห็นด้วยกับกระบวนการจัดการเรียนการสอนด้วยรูปแบบการเรียนการสอนตามทฤษฎี คอนสตรักติวิซึมในระดับ มากที่สุด
Article Details
เอกสารอ้างอิง
คมสัน ตรีไพบูลย์. (2557). การพัฒนารูปแบบการจัดการเรียนรู้ ตามแนวทฤษฎีคอนสตรักติวิสต์ร่วมกับรูปแบการพัฒนารูปแบบการจัดการเรียนรู้ ตามแนวทฤษฎีคอนสตรักติวิสต์ร่วมกับรูปแบบการสอนมโนทัศน์ เพื่อพัฒนามโนทัศน์และความสามารถในการแก้ปัญหาทางคณิตศาสตร์เรื่อง ภาคตัด กรวย ของนักเรียนชั้นมัธยมศึก. ใน ดุษฎีนิพนธ์การศึกษาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาหลักสูตรและ การสอน. มหาวิทยาลัยบูรพา.
ทิศนา แขมมณี. (2554). ศาสตร์การสอน. องค์ความรู้เพื่อการจัดกระบวนการเรียนรู้ที่มีประสิทธิภาพ. กรุงเทพมหานคร: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ภูรินทร์ แตงน้อย. (2559). การพัฒนารูปแบบการจัดการเรียนรู้วิทยาศาสตร์ สาระที่ 6 : โลกและการเปลี่ยนแปลง เพื่อส่งเสริมมโนทัศน์และความสามารถในการแก้ปัญหาทางวิทยาศาสตร์สำหรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1. ใน ดุษฎีนิพนธ์การศึกษาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิทยาศาสตร์ศึกษา. มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
มาเรียม นิลพันธุ์. (2554). แนวคิดและหลักการทำผลงานทางวิชาการในรูปแบบการวิจัยและพัฒนา. นครปฐม: สำนักพัฒนาระบบการบริหารงานบุคคลส่วนท้องถิ่น กรมส่งเสริมการปกครองท้องถิ่น.
มาเรียม ลูกสะเดา. (2562). รูปแบบการจัดการเรียนรู้เพื่อพัฒนาทักษะการอ่านภาษาไทย สำหรับนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 สังกัดองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น ในพื้นที่ 5 จังหวัดชายแดนภาคใต้. ใน ดุษฎีนิพนธ์ครุศาสตร์ดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาภาวะผู้นำการจัดการศึกษา. มหาวิทยาลัยราชภัฏสุราษฎร์ธานี.
ศักดิ์กุมภา อินชื่น. (2563). การศึกษาผลการจัดการเรียนรู้ภาษาอังกฤษเพื่อการสื่อสารเรื่อง My DailyLife โดยการประยุกต์ใช้ทฤษฎีการเรียนรู้ Constructivism ร่วมกับ EnglishVlogging สำหรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3. ใน วิทยานิพนธ์ครุศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาหลักสูตรและการสอน. มหาวิทยาลัยราชภัฏอุตรดิตถ์.
สุธาวัลย์ จันทร์เรืองและคณะ. (2559). การพัฒนารูปแบบการจัดการเรียนรู้การฟังการพูดภาษาอังกฤษตามแนวทฤษฎีไวก๊อตสกี้ สำหรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2. ใน วิทยานิพนธ์การศึกษามหาบัณฑิต สาขาวิชาหลักสูตรและการสอน. มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.
Jacobson, W. J. & Bergman, A. B. (1999). Science for Children a Book for Teacher (3rd ed.). Englewood Cliffts, New Jersey: Prentice Hall.
Joyce, B. & Weil, M. (2009). Models of Teaching. (8th ed.). Englewook Cliff, NJ: Prentice - Hall.
Kruse, K. & Kevin, J. (2007). Technology - based training: The art and science of design, development and delivery. San Francisco, CA: Jossey Bass.
Tuckman, B. W. (1999). Conducting Educational Research. New York: Harcourt Brace Collage Publishers.
