การพัฒนาองค์ประกอบและพฤติกรรมบ่งชี้ของคุณลักษณะความเป็น ผู้ประกอบการรุ่นเยาว์เชิงรุกสำหรับผู้เรียนระดับมัธยมศึกษาตอนปลาย
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) พัฒนาคุณลักษณะความเป็นผู้ประกอบการรุ่นเยาว์เชิงรุกสำหรับผู้เรียนระดับมัธยมศึกษาตอนปลาย 2) พัฒนาองค์ประกอบและพฤติกรรมบ่งชี้ของคุณลักษณะความเป็นผู้ประกอบการรุ่นเยาว์เชิงรุกสำหรับผู้เรียนระดับมัธยมศึกษาตอนปลาย เป็นวิจัยแบบผสมผสาน ดำเนินการวิเคราะห์เอกสารจากการศึกษาข้อมูลแนวคิด ทฤษฎี ผ่านเอกสารและงานวิจัยที่เกี่ยวข้องกับผู้ประกอบการทางธุรกิจ (Entrepreneur) และความเป็นผู้ประกอบการ (Entrepreneurship) จากนั้นนำมาสังเคราะห์ร่วมกับพฤติกรรมเชิงรุก (Proactive Behavior) ผ่านการสืบค้นจากฐานข้อมูลที่มีความน่าเชื่อถือ ได้แก่ Google Scholar ฐานข้อมูล SCOPUS ฐานข้อมูล ThaiLIS ฐานข้อมูลวิทยานิพนธ์ออนไลน์ระดับบัณฑิตศึกษาในมหาวิทยาลัยต่าง ๆ และหลักสูตรการพัฒนาความเป็นผู้ประกอบการในระดับเยาวชนทั้งในและต่างประเทศโดยสืบค้นในช่วงปี ค.ศ. 1990 - 2023 จำนวน 28 ฉบับและการสัมภาษณ์แบบเจาะลึก (In-depth Interview) โดยดำเนินการสัมภาษณ์จนกว่าข้อมูลจะอิ่มตัว ผ่านผู้เชี่ยวชาญจำนวน 12 คน จากนั้นนำผลการสังเคราะห์เอกสารและงานวิจัยที่เกี่ยวข้องมาสังเคราะห์ร่วมกับผลการสัมภาษณ์ผู้เชี่ยวชาญ สรุปคุณลักษณะและองค์ประกอบ จากนั้นนำมาวิเคราะห์ดัชนีความสอดคล้อง (Index of Item Objective Congruence: IOC) ได้ค่าดัชนีอยู่ระหว่าง 0.80 - 1.00 มีความสอดคล้องในระดับดีมาก รวมทั้งข้อเสนอแนะความคิดเห็นมาเพื่อการปรับปรุง สรุปผลการวิจัยพบว่า คุณลักษณะความเป็นผู้ประกอบการรุ่นเยาว์เชิงรุกสำหรับผู้เรียนระดับมัธยมศึกษาตอนปลาย หมายถึง การเข้าใจคุณลักษณะและทัศนคติความเป็นผู้ประกอบการที่ประสบความสำเร็จ เข้าใจความสามารถและความสนใจของตนเอง แสวงหาโอกาสตามสถานการณ์ มีความเชื่อมั่นในตนเอง มีความคิดสร้างสรรค์ ออกแบบแผนการทำงานที่มีแนวทางป้องกันความเสี่ยงที่อาจเกิดขึ้นในอนาคต ออกแบบการสื่อสารได้อย่างมีประสิทธิภาพ ประกอบด้วย 3 องค์ประกอบ ได้แก่ องค์ประกอบที่ 1 ออกแบบคุณค่าผ่านตัวตน ประกอบด้วย 3 พฤติกรรมบ่งชี้ องค์ประกอบที่ 2 การสร้างสรรค์แนวคิดใหม่ ประกอบด้วย 3 พฤติกรรมบ่งชี้ และ องค์ประกอบที่ 3 สื่อสาร ทรงพลัง ประกอบด้วย 2 พฤติกรรมบ่งชี้
Article Details
เอกสารอ้างอิง
นิภาพรรณ เจนสันติกุล. (2564). แรงงานแพลตฟอร์มในระบบเศรษฐกิจดิจิทัล. วารสารวิชาการแสงอีสาน มหาวิทยาลัยมหามกุฎราชวิทยาลัย วิทยาเขตอีสาน, 18(1), 1-10.
บุณฑริกา บูลภักดิ์. (2560). ธุรกิจศึกษาจากอดีตสู่ยุคศตวรรษที่ 21. วารสารครุศาสตร์, 45(4), 310-325.
ผู้เชี่ยวชาญคนที่ 1. (15 กรกฎาคม 2566). การสัมภาษณ์เพื่อสังเคราะห์องค์ประกอบ ความเป็นผู้ประกอบการรุ่นเยาว์เชิงรุกในระดับมัธยมศึกษาตอนปลาย. (วีรพล แก้วพันธ์อ่ำ และคณะ, ผู้สัมภาษณ์)
ผู้เชี่ยวชาญคนที่ 2. (21 กรกฎาคม 2566). การสัมภาษณ์เพื่อสังเคราะห์องค์ประกอบ ความเป็นผู้ประกอบการรุ่นเยาว์เชิงรุกในระดับมัธยมศึกษาตอนปลาย. (วีรพล แก้วพันธ์อ่ำ และคณะ, ผู้สัมภาษณ์)
ผู้เชี่ยวชาญคนที่ 3. (23 กรกฎาคม 2566). การสัมภาษณ์เพื่อสังเคราะห์องค์ประกอบ ความเป็นผู้ประกอบการรุ่นเยาว์เชิงรุกในระดับมัธยมศึกษาตอนปลาย. (วีรพล แก้วพันธ์อ่ำ และคณะ, ผู้สัมภาษณ์)
ผู้เชี่ยวชาญคนที่ 4. (30 กรกฎาคม 2566). การสัมภาษณ์เพื่อสังเคราะห์องค์ประกอบ ความเป็นผู้ประกอบการรุ่นเยาว์เชิงรุกในระดับมัธยมศึกษาตอนปลาย. (วีรพล แก้วพันธ์อ่ำ และคณะ, ผู้สัมภาษณ์)
ผู้เชี่ยวชาญคนที่ 5. (30 กรกฎาคม 2566). การสัมภาษณ์เพื่อสังเคราะห์องค์ประกอบ ความเป็นผู้ประกอบการรุ่นเยาว์เชิงรุกในระดับมัธยมศึกษาตอนปลาย. (วีรพล แก้วพันธ์อ่ำ และคณะ, ผู้สัมภาษณ์)
ภัทรวรรธน์ จีรพัฒน์ธนธร และสรศักดิ์ เชี่ยวชาญ. (2558). การศึษาการเป็นผู้ประกอบการเพื่อสังคมผู้ประกอบการ. วารสารศึกษาศาสตร์ปริทัศน์ (Kasetsart Educational Review), 33(2), 63-69.
สุชาติ ไตรภพสกุล และชาคริต พิชญางกรู. (2561). ปัจจัยเชิงสาเหตุต่อการเป็นผู้ประกอบการรุ่นเยาว์ของประเทศไทย. วารสารบริหารธุรกิจนิด้า, 22(1), 44-60.
Bateman, T. S. & Crant, J. M. . (1993). The proactive component of organizational behavior: A measure and correlates. Journal of organizational behavior, 14(2), 103-118.
Becherer, R. C. & Maurer, J. G. (1999). The proactive personality disposition and entrepreneurial behavior among small company presidents. Journal of Small Business Management, 37(1), 28-36.
Chigunta, F. (2002). Youth entrepreneurship: Meeting the key policy challenges. Waltham, MA: Education Development Center (EDC).
Covey, S. R. & Victory, I. P. (2004). Habit 1: be proactive. New York: Franklin Covey.
Crant, J. M. (1996). The proactive personality scale as a predictor of entrepreneurial intentions. Management, 29(3), 62-74.
Paul, J. & Shrivatava, A. (2016). Do young managers in a developing country have stronger entrepreneurial intentions? Theory and debate. International Business Review, 25(6), 1197-1210.
UNCTAD, U. (2012). Entrepreneurship policy framework and implementation guidance. Geneva: United Nations.
Wilson-Clark, G. & Saha, S. (2019). Transitions from School to Work. UNICEF: In UNICEF Technical Note.
Zhou, M. & Xu, H. (2012). A review of entrepreneurship education for college students in China. Administrative Sciences, 2(1), 82-98.