การศึกษาทักษะการรู้เท่าทันสื่อดิจิทัล (Digital Literacy) ของนิสิตครูสังคมศึกษา เพื่อการปรับตัวในโลกยุคผันผวน (VUCA World)
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
งานวิจัยนี้มีจุดประสงค์ 1) เพื่อศึกษาทักษะการรู้เท่าทันสื่อดิจิทัลของนิสิตครูสังคมศึกษา คณะสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ เพื่อการปรับตัวในโลกยุคผันผวน 2) เพื่อเสนอแนวทางการปรับตัวของนิสิตครูสังคมศึกษา คณะสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ เพื่อการรู้เท่าทันสื่อดิจิทัลในโลกแห่งการผันผวน เป็นการวิจัยเชิงสำรวจ โดยใช้การเลือกแบบอาสาสมัคร กลุ่มตัวอย่างคือ อาจารย์มหาวิทยาลัยจำนวน 20 คน และนิสิตครูสังคมศึกษาที่กำลังศึกษาชั้นปีที่ 1 - 4 จำนวน 120 คน รวบรวมข้อมูลโดยการสัมภาษณ์เชิงลึกและสอบถาม เครื่องมือที่ใช้คือ แบบสัมภาษณ์และแบบสอบถามทักษะของการรู้เท่าทันสื่อดิจิทัลในโลกแห่งการผันผวนของครูสังคมศึกษา และแนวทางการปรับตัวของนิสิตครูสังคมศึกษาเพื่อการรู้เท่าทันสื่อดิจิทัลในโลกแห่งการผันผวน นำผลมาวิเคราะห์ข้อมูลทางสถิติ คือ ร้อยละและการวิเคราะห์คำหลัก ผลการวิจัยพบว่า 1) ทักษะการรู้เท่าทันสื่อดิจิทัลของนิสิตครูสังคมศึกษาเพื่อการปรับตัวในโลกยุคผันผวนมี 5 ด้านคือ ด้าน 1 การใช้สื่อดิจิทัลในการจัดการเรียนการสอน ด้าน 2 การวิเคราะห์ความต้องการของผู้เรียน ด้าน 3 การตระหนักรู้ทางสังคม 4 มีวิจารณญาณในการรับข้อมูลข่าวสารและด้าน 5 ใช้สื่อดิจิทัลภายใต้กฎหมาย 2) แนวทางการปรับตัวของนิสิตครูสังคมศึกษาเพื่อการรู้เท่าทันสื่อดิจิทัลในโลกแห่งการผันผวน มี 4 ด้านคือ การเตรียมพร้อมในการจัดการเรียนการสอน บทบาทหน้าที่ของผู้เรียนและผู้สอน การออกแบบการจัดการเรียนการสอนและการวัดและประเมินผล
Article Details
เอกสารอ้างอิง
กระทรวงศึกษาธิการ. (2551). หลักสูตรแกนกลางการศึกษาขั้นพื้นฐาน พุทธศักราช 2551. เรียกใช้เมื่อ 1 สิงหาคม 2566 จาก https://academic.obec.go.th/images/document/1559878925_d_1.pdf
คณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2561). ยุทธศาสตร์ชาติ (พ.ศ.2561-2580). สำนักงานเลขานุการของคณะกรรมการยุทธศาสตร์ชาติ. คณะกรรมการพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. เรียกใช้เมื่อ 1 สิงหาคม 2566 จาก https://drive.google.com/file/d/1XSBMp8OCsauJqECOB-XZLB91-cRrNsEV/view
ชุติมา สัจจานันท์. (2563). ความฉลาดรู้เรื่องสารสนเทศในสภาพแวดล้อมดิจิทัล. วารสารสังคมศาสตร์และมนุษยศาสตร์, 46(1), 1-17.
บุษบา สุธีธร. (2563). การบริหารการสื่อสารภาวะวิกฤตในโลกที่ผันผวน ไม่ชัดเจนซับซ้อนและคลุมเครือ. วารสารนักบริหาร, 40(2), 130-143.
ปิยธิดา ลออเอี่ยม และคณะ. (2564). การพัฒนาแบบวัดการรู้ดิจิทัล (Digital Literacy) แบบพหุมิติของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 โดยประยุกต์ใช้โมเดลเชิงโครงสร้าง. วารสารศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยบูรพา, 32(3), 71-86.
พรชนิตว์ ลีนาราช. (2560). ทักษะการรู้ดิจิทัลเพื่อพัฒนาคุณภาพการเรียนรู้. T.L.A. Bullentin, 61(2),76-92.
พัชราภรณ์ ดวงชื่น. (2561). ผู้นำองค์กรในโลก VUCA. วารสารมหาวิทยาลัยคริสเตียน, 24(3), 450-458.
วัฒนาพร ระงับทุกข์. (2563). สมรรถนะเด็กไทยในยุคโลกพลิกผัน (VUCA World). คุรุสภาวิทยาจารย์, 1(1), 8-18.
วิชาการและหลักสูตร มหาวิทยาลัยศรีนคริทรวิโรฒ. (2566). จำนวนนิสิตระดับปริญญาตรี มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ ปีการศึกษา 2566. เรียกใช้เมื่อ 2 สิงหาคม 2566 จาก https://academic.swu.ac.th
ส่วนทรัพยากรบุคคล มหาวิทยาลัยศรีนคริทรวิโรฒ. (2566). จำนวนอาจารย์มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ. เรียกใช้เมื่อ 30 เมษายน 2566 จาก http://edservices.op.swu.ac.th/data
European Commission. (1994). Europe and the global information society. Recommendations to the European Council by the High-Level Group on the Information Society. Brussels: Belgium: EU publication.
Gilster, P. (1997). Digital literacy. New York: John Wiley.
Kruse, K. (2008). Introduction to Instructional Design and the ADDIE Model. Retrieved January 17 , 2022, from http://www.elearningguru.com/articles/art2
Martin, A. (2003). Information and IT literacy: Enabling learning in the 21st century. London: Facet.
Martin, A. (2010). Digital literacy and the "digital society". C. Lankshear, & M. Knobel, Digital literacies: concept, policies and practices. Brussels: Belgium: Peter Lang Publishing.
Ministry of Education. (2003). Digital horizons: Learning through ICT. Wellington: New Zealand: Ministry of Education.
