การศึกษาการลงโทษทางร่างกายในเด็กของผู้เลี้ยงดูต่างช่วงวัย
Main Article Content
บทคัดย่อ
การศึกษาครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาทัศนคติ พฤติกรรม สาเหตุ และผลกระทบของการลงโทษทางร่างกายในเด็กของผู้เลี้ยงดูแต่ละช่วงวัย เป็นการศึกษาเชิงคุณภาพ เก็บข้อมูลด้วยการสัมภาษณ์เชิงลึก จาก 3 กลุ่มช่วงวัย คือ 1) เบบี้บูมเมอร์ 4 คน 2) เจเนอเรชั่นเอ็กซ์ 8 คน และ 3) เจเนอเรชั่นวาย 8 คน รวม 20 คน สังเคราะห์ข้อมูลเชิงเนื้อหา และตรวจสอบด้วยเทคนิคสามเส้า ผลการวิจัยพบว่าผู้เลี้ยงดูในกลุ่มเบบี้บูมเมอร์ส่วนมากเชื่อว่าการลงโทษทางร่างกายยังมีประโยชน์ แต่ควรลดและใช้การลงโทษรูปแบบอื่นแทน สาเหตุการลงโทษ คือ พฤติกรรมเด็ก ประสบการณ์ผู้เลี้ยงดู และการลงโทษได้ส่งผลต่อร่างกายของเด็ก กลุ่มผู้เลี้ยงดูเจเนอเรชั่นเอ็กซ์ส่วนใหญ่เชื่อว่าการลงโทษทางร่างกายเป็นสิ่งที่ควรใช้และใช้ควบคู่กับการลงโทษในรูปแบบอื่น สาเหตุการลงโทษ คือ พฤติกรรมของเด็ก และประสบการณ์ผู้เลี้ยงดู ผู้เลี้ยงดูในกลุ่มเจเนอเรชั่นวายส่วนใหญ่เชื่อว่าการลงโทษทางร่างกายยังใช้ได้ถ้าวิธีการอื่นไม่ได้ผล สาเหตุที่ต้องลงโทษ คือ พฤติกรรมเด็กของและประสบการณ์ผู้เลี้ยงดู และการลงโทษส่งผลกระทบต่อเด็กทั้งร่างกายและจิตใจ ผลการเปรียบเทียบพบว่า ทัศนคติของผู้เลี้ยงดูกลุ่มเบบี้บูมเมอร์เห็นความสำคัญของการลงโทษทางร่างกายมากที่สุดแต่ในทางปฏิบัติใช้น้อยกว่าคนกลุ่มอื่น สาเหตุการลงโทษของทั้ง 3 ช่วงวัย คือ พฤติกรรมเด็กและประสบการณ์ตัวผู้เลี้ยงดู กลุ่มเจเนอเรชั่นวายระบุว่าที่ต้องลงโทษทางกายเพราะไม่รู้วิธีการลงโทษในรูปแบบอื่น ผู้เลี้ยงดูทั้ง 3 ช่วงวัยเห็นว่าการลงโทษส่งผลกระทบทั้งร่างกายและจิตใจ
Article Details
เอกสารอ้างอิง
กนกพร กลิ่นดอกแก้ว และอดิพล เอื้อจรัสพันธุ์. (2565). ความรุนแรงเชิงวัฒนธรรม: ภาพสะท้อนการถูกกดทับจากการเรียนรู้ทางสังคมในสังคมไทย. วารสารสุทธิปริทัศน์, 36(1), 1-24.
กลุ่มอายุ 39 - 59 ปี คนที่ 2 ชาย. (21 กันยายน 2564). การศึกษาการลงโทษทางร่างกายในเด็กของผู้เลี้ยงดูต่างช่วงวัย. (กนกวรรณ รุจนเวชช์, ผู้สัมภาษณ์)
กองส่งเสริมสถาบันครอบครัว. (2564). สถิติความรุนแรงในครอบครัว ประจำปี 2564. กรมกิจการสตรีและสถาบันครอบครัว กระทรวงการพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์. เรียกใช้เมื่อ 11 มกราคม 2565 จาก https://opendata.nesdc.go.th/dataset/https-drive-google-com-file-d-16qsyunvqmzxnm4 krc_5xee_zoxffxmg4-view-usp-sharing
จิรังกูร ณัฐรังสี และคณะ. (2563). ก้าวข้ามความรุนแรงสู่การใช้วินัยเชิงบวกในการแนะแนวทางเด็กและเยาวชน. วารสารอเวชสารแพทย์ทหารบก, 73(3), 173-179.
นญา พราหมหันต์. (2560). ทายาทความรุนแรง: แนวคิดการประกอบสร้างทางสังคมต่อการจัดการประสบการณ์ความรุนแรง. ใน วิทยานิพนธ์มหาบัณฑิต สาขาวิชาอาชญาวิทยาและงานยุติธรรม. จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
นิธิชญา ใจเย็น. (2563). ความสัมพันธ์ระหว่างภาษากับอุดมการณ์ในวาทกรรมแนะนำวิธีการเลี้ยงลูกโดยแพทย์ผู้เชี่ยวชาญเฉพาะทาง: การศึกษาแนววาทกรรมวิเคราะห์เชิงวิพากษ์. ใน วิทยานิพนธ์ดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาภาษาไทย. จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
บุญเลิศ โพธิ์ขำ. (2559). ปัญหาของกฎกระทรวงกำหนดความประพฤติของนักเรียนและนักศึกษา พ.ศ. 2548 ออกตามพระราชบัญญัติคุ้มครองเด็ก พ.ศ. 2546. Nakhon Phanom University Journal, 6(2), 78-86.
ผู้ให้ข้อมูลในกลุ่มอายุ 15 - 38 ปี คนที่ 2 ชาย. (25 สิงหาคม 2564). การศึกษาการลงโทษทางร่างกายในเด็กของผู้เลี้ยงดูต่างช่วงวัย. (กนกวรรณ รุจนเวชช์, ผู้สัมภาษณ์)
ผู้ให้ข้อมูลในกลุ่มอายุ 15 - 38 ปี คนที่ 5 หญิง. (22 สิงหาคม 2564). การศึกษาการลงโทษทางร่างกายในเด็กของผู้เลี้ยงดูต่างช่วงวัย. (กนกวรรณ รุจนเวชช์, ผู้สัมภาษณ์)
ผู้ให้ข้อมูลในกลุ่มอายุ 15 - 38 ปี คนที่ 5 หญิง. (25 สิงหาคม 2564). การศึกษาการลงโทษทางร่างกายในเด็กของผู้เลี้ยงดูต่างช่วงวัย. (กนกวรรณ รุจนเวชช์, ผู้สัมภาษณ์)
ผู้ให้ข้อมูลในกลุ่มอายุ 15 - 38 ปี คนที่ 7 หญิง. (22 สิงหาคม 2564). การศึกษาการลงโทษทางร่างกายในเด็กของผู้เลี้ยงดูต่างช่วงวัย. (กนกวรรณ รุจนเวชช์, ผู้สัมภาษณ์)
ผู้ให้ข้อมูลในกลุ่มอายุ 39 - 59 ปี คนที่ 1 ชาย. (21 กันยายน 2564). การศึกษาการลงโทษทางร่างกายในเด็กของผู้เลี้ยงดูต่างช่วงวัย. (กนกวรรณ รุจนเวชช์, ผู้สัมภาษณ์)
ผู้ให้ข้อมูลในกลุ่มอายุ 39 - 59 ปี คนที่ 4 ชาย. (22 สิงหาคม 2564). การศึกษาการลงโทษทางร่างกายในเด็กของผู้เลี้ยงดูต่างช่วงวัย. (กนกวรรณ รุจนเวชช์, ผู้สัมภาษณ์)
ผู้ให้ข้อมูลในกลุ่มอายุ 39 - 59 ปี คนที่ 5 หญิง. (21 กันยายน 2564). การศึกษาการลงโทษทางร่างกายในเด็กของผู้เลี้ยงดูต่างช่วงวัย. (กนกวรรณ รุจนเวชช์, ผู้สัมภาษณ์)
ผู้ให้ข้อมูลในกลุ่มอายุ 60 - 77 ปี คนที่ 2 ชาย. (20 พฤศจิกายน 2564). การศึกษาการลงโทษทางร่างกายในเด็กของผู้เลี้ยงดูต่างช่วงวัย. (กนกวรรณ รุจนเวชช์, ผู้สัมภาษณ์)
ผู้ให้ข้อมูลในกลุ่มอายุ 60 - 77 ปี คนที่ 3 หญิง. (20 พฤศจิกายน 2564). การศึกษาการลงโทษทางร่างกายในเด็กของผู้เลี้ยงดูต่างช่วงวัย. (กนกวรรณ รุจนเวชช์, ผู้สัมภาษณ์)
ผู้ให้ข้อมูลในกลุ่มอายุ 60 - 77 ปี คนที่ 4 หญิง. (20 พฤศจิกายน 2564). การศึกษาการลงโทษทางร่างกายในเด็กของผู้เลี้ยงดูต่างช่วงวัย. (กนกวรรณ รุจนเวชช์, ผู้สัมภาษณ์)
ลือรัตน์ อนุรัตน์พานิช. (2559). เจนเอ็กซ์ เจนวาย เจนแซด คืออะไร. บทความเผยแพร่ความรู้สู่ประชาชน. เรียกใช้เมื่อ 21 เมษายน 2562 จาก https://pharmacy.mahidol.ac.th/th/knowledge/article /330/
ศรัณย์ศิริ คัมภิรานนท์. (2563). ความรุนแรงในครอบครัวของสังคมไทย. กรุงเทพมหานคร:: สำนักวิชาการ สำนักงานเลขาธิการวุฒิสภา.
สถาบันเพื่อการยุติธรรมแห่งประเทศไทย. (2563). Troubled Childhood III: ภูมิหลังการตกเป็นเหยื่อความรุนแรงของประชากรกลุ่มตัวอย่างอายุ 18 - 29 ปี (รายงานผลการวิจัย). กรุงเทพมหานคร: สถาบันเพื่อการยุติธรรมแห่งประเทศไทย.
สมคิด พุ่มทุเรียน และคณะ. (2566). จิตวิทยาเชิงพุทธกับการเสริมสร้างความมั่นคงทางครอบครัวพ่อแม่มือใหม่. วารสารวิจัยวิชาการ, 6(2), 335-346.
สำนักงานสถิติแห่งชาติ. (2563). โครงการสำรวจสถานการณ์เด็กและสตรีในประเทศไทย พ.ศ. 2562. (รายงานผลฉบับสมบูรณ์). กรุงเทพมหานคร: สำนักงานสถิติแห่งชาติ.
หัตถพันธ์ วงชารี. (2559). การพัฒนาและตรวจสอบมาตรวัดความเชื่อเกี่ยวกับการลงโทษทางร่างกายในสังคมไทย. ใน วิทยานิพนธ์มหาบัณฑิต สาขาวิชาจิตวิทยาพัฒนาการ. จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
หัตถพันธ์ วงชารี และคณะ. (2562). ความสัมพันธ์ระหว่างความเชื่อที่ผิดเกี่ยวกับการลงโทษทางร่างกายกับแนวโน้มการใช้การลงโทษทางร่างกาย. วารสารสังคมศาสตร์และมนุษยศาสตร์, 45(1), 341-365.
Ali, A., et al. (2019). Psychological Trauma and Corporal Punishment. Global Social Sciences Review (GSSR), 4(2), 138-147.
Bell, T. & Romano, E. (2012). Opinions About Child Corporal Punishment and Influencing Factors. Journal of Interpersonal Violence, 27(11), 2208-2229.
Breen, A., et al. (2015). Children's experiences of corporal punishment: A qualitative study in an urban township of South Africa. Child Abuse & Neglect, 48, 131-139. https://doi.org/10. 1177/0886260511432154.
Fakunmoju, S. B. (2022). Perception and abolition of corporal punishment among a sample of respondents in southwest Nigeria. Child abuse review, 31(1), 40-53.
Fréchette, S. & Romano, E. (2017). How do parents label their physical disciplinary practices? A focus on the definition of corporal punishment. Child Abuse & Neglect, 71, 92-103. https://doi.org/10.1016/j.chiabu.2017.02.003.
Ganapathy, S. S., et al. (2022). Practice of Disciplinary Methods and Factors Associated With Belief for Physical Punishment Among Malaysian ParentsFindings From NHMS 2016. Global Pediatric Health, 9, 1-9. https://doi: 10.1177/2333794X221113820journals. sagepub.com/ home/gph.
Global report 2019. (2020). Progress towards ending corporal punishment of children Registered charity no. 328132. London: Global Initiative to End All Corporal Punishment of Children.
Le, K. & Nguyen, M. (2019). “Bad Apple” peer effects in elementary classrooms: the case of corporal punishment in the home. Education Economics, 27(6), 557-572.
Mahlangu, P., et al. (2021). Prevalence and factors associated with experience of corporal punishment in public schools in South Africa. PLoS ONE, 16(8). https://doi.org/10. 1371/journal.pone.0254503.
UNICEF Publications. (2017). A Familiar Face: Violence in the lives of children and adolescents. New York: United Nations Children’s Fund (UNICEF).
Utter, M. (2020). Opposing Viewpoints: Corporal Punishment in the Home and Its Affects on Children. Children's Legal Rights Journal, 39(3), 309-314.
Wang, F., et al. (2018). Attitudes mediate the intergenerational transmission of corporal punishment in China. Child Abuse & Neglect, 76, 34-43. doi: 10.1016/j.chiabu.2017 .10.003.
Wang, M., et al. (2018). Intergenerational Transmission of Corporal Punishment: The Independent and Interactive Moderating Role of Children’s Negative Affectivity and Effortful Control. Journal of Interpersonal Violence, 36(9-10), 1-23.
Ward, K. P., et al. (2021). Multilevel ecological analysis of the predictors of spanking across 65 countries. BMJ Open, 11(8), 1-8.
Wolf, S. & Suntheimer, N. M. (2020). Predictors of parental disciplinary practices and associations with child outcomes among Ghanaian preschoolers. Children and Youth Services Review, 112, 1-10. https://doi.org/10.1016/j.childyouth.2019.104518.