การพัฒนารูปแบบเครื่องนุ่งห่ม สำหรับผู้สูงอายุ
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยนี้เป็นการวิจัยแบบผสมผสานทั้งเชิงปริมาณ และเชิงคุณภาพ เพื่อการออกแบบและพัฒนารูปแบบเครื่องนุ่งห่มสำหรับผู้สูงอายุ และเพื่อศึกษาความพึงพอใจของผู้บริโภค ที่มีต่อรูปแบบเครื่องนุ่งห่มสำหรับผู้สูงอายุ กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการศึกษา คือผู้เชี่ยวชาญด้านการออกแบบผลิตภัณฑ์ จำนวน 5 คน และกลุ่มผู้สูงอายุ 60 - 80 ปี ในเขตดุสิต กรุงเทพมหานคร จำนวน 100 คน เครื่องมือที่ใช้ในการเก็บข้อมูล คือ แบบสอบถามความพึงพอใจ และต้นแบบเครื่องนุ่งห่ม สำหรับผู้สูงอายุ จำนวน 6 ตัว การวิเคราะห์ข้อมูลใช้สถิติร้อยละ ค่าเฉลี่ยเลขคณิตและส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ผลการศึกษาพบว่า รูปแบบเครื่องนุ่งห่มสำหรับผู้สูงอายุจำนวน 6 แบบ ได้แก่ 1) รูปแบบเสื้อแขนสั้น ตัวปล่อย ผ่าหน้า ปกฮาวาย มีกระเป๋าแปะด้านหน้า 2 ข้าง 2) รูปแบบเสื้อแขนสามส่วน ตัวปล่อย ผ่าหน้า กระดุม 4 เม็ด ปกเชิ้ต มีกระเป๋าแปะด้านหน้าข้างซ้าย 3) รูปแบบเสื้อแขนยาว ตัวปล่อย ผ่าหน้า ปกเชิ้ต ผ่าปลายแขน มีกระเป๋าแปะด้านหน้าข้างซ้าย 4) รูปแบบกางเกงขาสั้น ปลายขาบาน กระเป๋าข้าง เกล็ดหลัง เอวยางยืดด้านข้าง ซิปหน้า 5) รูปแบบกางเกงขาสามส่วน ปลายขาตรง ทรงตรง กระเป๋าข้าง จีบหน้า 2 จีบ เกล็ดหลัง เอวยางยืดด้านข้าง ซิปหน้า และ6) รูปแบบกางเกงขายาว ปลายขาตรง ทรงตรง กระเป๋าข้าง จีบหน้า 1 จีบ เกล็ดหลัง ขอบเอวยางยืดด้านข้าง ซิปหน้า ความพึงพอใจที่มีต่อรูปแบบเครื่องนุ่งห่ม สำหรับผู้สูงอายุ พบว่า ผู้ตอบแบบสอบถามมีความพึงพอใจในรูปแบบกางเกงขาสามส่วน มากที่สุด รองลงมา คือรูปแบบเสื้อแขนสามส่วน รูปแบบกางเกงขายาว รูปแบบเสื้อแขนยาว รูปแบบกางเกงขาสั้น และรูปแบบเสื้อแขนสั้น โดยมีค่าเฉลี่ยเท่ากับ 4.47, 4.46, 4.30, 4.25, 4.00 และ3.99 ตามลำดับ
Article Details
เอกสารอ้างอิง
เจียมจิต เผือกศรี. (2557). การออกแบบเสื้อผ้าเพื่อการค้า. กรุงเทพมหานคร: ศูนย์ส่งเสริมอาชีวะ.
ฐิติมา พุทธบูชา. (2563). เสื้อผ้าแฟชั่นเพื่อส่งเสริมสุขภาวะสำหรับสตรีสูงวัย. ใน ดุษฎีนิพนธ์ดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาทัศนศิลป์และการออกแบบ. มหาวิทยาลัยบูรพา.
ธีร์ โคตรถา. (2563). แนวทางการสร้างสรรค์กลุ่มสินค้าแฟชั่นสำเร็จรูปด้วยหลักการเทคนิคเมจิกแพทเทิร์นสำหรับตลาดสินค้าแฟชั่นผู้สูงอายุประเทศไทย. วารสารศิลปกรรมศาสตร์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 8(2), 55-70.
นารี ศิริกุล. (2558). พฤติกรรมการเลือกซื้อสินค้าแฟชั่นในตลาดแฟชั่นสำเร็จรูปของสตรีเจนเนอเรชั่นวาย. ใน วิทยานิพนธ์นิเทศศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชานิเทศศาสตร์. จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ประชาชาติธุรกิจออนไลน์. (2558). แนะไอเดียธุรกิจ เจาะตลาดผู้สูงอายุ 3 กลุ่ม. เรียกใช้เมื่อ 10 ธันวาคม 2565 จาก https://www.prachachat.net/news_detail.php?newsid=1427170066
เยาวภา ปฐมศิริกุล และคณะ. (2560). พฤติกรรมการซื้อและโอกาสการตัดสินใจซื้อสินค้ากลุ่มเสื้อผ้าและรองเท้าของลูกค้าผู้สูงอายุในประเทศไทย. วารสารสมาคมนักวิจัย, 22(1), 178-192.
วัชรากรณ์ ชีวโศภิษฐ. (2562). สังคมผู้สูงอายุ: ปัจจัยการตลาดที่เปลี่ยนไป. วารสารมหาจุฬานาครทรรศน์, 6(1), 38-54.
วินิทร สอนพรินทร์. (2554). การทำแบบตัดและเทคนิคการตัดเย็บเสื้อผ้า. กรุงเทพมหานคร: หจก.เกียรติกรการพิมพ์.
วิษณุ บุญมารัตน์. (2557). ธุรกิจเกี่ยวกับผู้สูงอายุ. เรียกใช้เมื่อ 10 มกราคม 2566 จาก http://www.lokwannee. com/web2013/?P=82334
สถาบันวิจัยประชากรและสังคม มหาลัยมหิดล. (2566). สารประชากรมหาวิทยาลัยมหิดล ปีที่ 32. เรียกใช้เมื่อ 16 กุมภาพันธ์ 2566 จาก https://ipsr.mahidol.ac.th/population-gazette/
สำนักงานกองทุนสนับสนุนการสร้างเสริมสุขภาพ (สสส.). (2561). คู่มือเรียนรู้เข้าใจวัยสูงอายุ โครงการพัฒนาคุณภาพชีวิตผู้สูงอายุ ในเขตกรุงเทพมหานคร. (พิมพ์ครั้งที่1). กรุงเทพมหานคร: บริษัท ยืนยงการพิมพ์ จำกัด.
สำนักงานส่งเสริมเศรษฐกิจสร้างสรรค์. (2565). เจาะเทรนด์โลก 2023 CO-TOPIA. (พิมพ์ครั้งที่1). กรุงเทพมหานคร: สำนักงานส่งเสริมเศรษฐกิจสร้างสรรค์ (องค์การมหาชน).
สำนักบริหารการทะเบียน กรมการปกครอง. (2556). สถิติประชากรทางการทะเบียนราษฎร (รายเดือน). เรียกใช้เมื่อ 20 กุมภาพันธ์ 2566 จาก https://stat.bora.dopa .go.th/stat/statnew/ statMONTH /stat month/#/mainpage
สุธีลักษณ์ ไกรสุวรรณ. (ม.ป.ป.). เอกสารประกอบการสอนรายวิชา Topics in Home Economics (Development of Clothing for Special People). กรุงเทพมหานคร: ภาควิชาคหกรรมศาสตร์ คณะเกษตร มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.
Yamane, T. (1973). Statistics: An Introductory Analysis. Third editio. Newyork: Harper and Row Publication.