การพัฒนาเครือข่ายความร่วมมือ เพื่อพัฒนาสมรรถนะในการจัดการเรียนรู้ของครู ในยุคดิจิทัล โรงเรียนในศูนย์เครือข่ายการศึกษาที่ 19 สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาสกลนคร เขต 2
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีความมุ่งหมายเพื่อศึกษาองค์ประกอบของสมรรถนะในการจัดการเรียนรู้ ความต้องการจำเป็น แนวทางและผลการพัฒนาเครือข่ายความร่วมมือเพื่อการพัฒนาสมรรถนะในการจัดการเรียนรู้ของครูในยุคดิจิทัล เป็นการวิจัยปฏิบัติการแบบมีส่วนร่วม ดำเนินการ 2 วงรอบ พื้นที่เป้าหมายการพัฒนา คือครูในศูนย์เครือข่ายการศึกษาที่19 จาก 9 โรงเรียน กลุ่มผู้ร่วมวิจัยประกอบด้วย ผู้วิจัย และกลุ่มผู้ร่วมวิจัยซึ่งเป็นครูแกนนำ รวม 28 คน กลุ่มผู้ให้ข้อมูลจำนวน 18 คน ผลการวิจัย พบว่า 1. องค์ประกอบสมรรถนะของครูในการจัดการเรียนรู้ยุคดิจิทัล มี 5 องค์ประกอบ คือ 1) การมีความรู้และทักษะดิจิทัล 2) ภาวะความเป็นผู้นำครู 3) การพัฒนาหลักสูตรสถานศึกษา 4) การจัดการเรียนรู้ในยุคดิจิทัล และ 5) การทำงานเป็นทีม 2. ความต้องการจำเป็นโดยเรียงลำดับดังนี้ 1) การกำหนดวัตถุประสงค์ 2) การสร้างสมาชิกเครือข่าย 3) การมีส่วนร่วมในการปฏิบัติงานของสมาชิกเครือข่าย ส่วนความต้องการจำเป็นในการพัฒนาสมรรถนะในการจัดการเรียนรู้โดยเรียงลำดับดังนี้ 1) ภาวะความเป็นผู้นำครู 2) การพัฒนาหลักสูตรสถานศึกษา 3) การจัดการเรียนรู้ในยุคดิจิทัล 4) การทำงานเป็นทีม และ 5) การมีความรู้และทักษะดิจิทัล 3. แนวทางการพัฒนาเครือข่ายความร่วมมือใช้การอบรมเชิงปฏิบัติการ การประชุมกลุ่มย่อย การแลกเปลี่ยนเรียนรู้ประสบการณ์ และการพัฒนาขณะปฏิบัติงาน 4. ผลการพัฒนาเครือข่ายความร่วมมือ คือ 1) ครูแกนนำจำนวน 27 คน สร้างสมาชิกเครือข่าย จำนวน 43 คน 2) นักเรียนที่เรียนกับแกนนำและครูสมาชิกเครือข่ายมีผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนอยู่ในระดับสูงกว่าเกณฑ์ที่กำหนดไว้ มีคุณลักษณะอันพึงประสงค์และสมรรถนะของผู้เรียนอยู่ในระดับดีเยี่ยม 3) โรงเรียนได้รับรางวัลด้านวิชาการทั้งระดับเขตพื้นที่ ระดับภูมิภาค และระดับประเทศ
Article Details
เอกสารอ้างอิง
กลุ่มนิเทศการจัดการศึกษาสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาสกลนคร เขต 2. (2566). บทสรุปผู้บริหาร. สกลนคร : สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาสกลนคร เขต 2.
คณะกรรมการข้าราชการพลเรือน. (2565). โครงการพัฒนาทักษะความเข้าใจและใช้เทคโนโลยีดิจิทัล. กรุงเทพมหานคร: สำนักงานคณะกรรมการข้าราชการพลเรือน.
ฉัตรชัย หวังมีจงมี. (2560). สมรรถนะของครูไทยในศตวรรษที่ 21 : ปรับการเรียน เปลี่ยนสมรรถนะ. วารสาร สถาบันเสริมศึกษาและทรัพยากรมนุษย์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์, 12(2), 47-63.
ไชยา ภาวะบุตร. (2565). ภาวะผู้นำทางวิชาการ. สกลนคร: มหาวิทยาลัยราชภัฎสกลนคร.
วิวัฒน์ เพชรศรี และธีรพงษ์ จันเปรียง. (2561). การพัฒนาหลักสูตรฝึกอบรมเชิงปฏิบัติการ เรื่องบทบาทชาวของที่มีต่อสมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราช เพื่อเป็นข้อมูลพื้นฐานในการพัฒนาหลักสูตรสถานศึกษา. โครงการวิจัยงบประมาณแผ่นดิน. จันทบุรี: มหาวิทยาลัยราชภัฏรำไพพรรณี.
สำนักงานคณะกรรมการข้าราชการพลเรือน. (2558). การปรับใช้สมรรถนะในการบริหารทรัพยากรมนุษย์. กรุงเทพมหานคร: สำนักงานฯ.
สุกัญญา แช่มช้อย. (2560). การบริหารสวิทยถานศึกษาในยุคดิจิทัล. (พิมพ์ครั้งที่ 1). พิษณุโลก: พิษณุโลกดอทคอม.
องอาจ นัยพัฒน์. (2551). การออกแบบการวิจัย : วิธีการเชิงปริมาณ เชิงคุณภาพ และผสมผสานวิธี. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
Paul Starkey. (1997). Networking for Development. London: International Forum for Rural Transport and Development.
Phuangsomjit. (2014). Participatory Action Research on Research in Educational Administration. (Book 2 (Unit 6-10); 3rd edition). Bangkok: Sukhothai Thammathirat Open University. (in Thai).
