กลยุทธ์การสื่อสารและแนวทางในการส่งเสริมการตลาดจุดหมายปลายทาง การท่องเที่ยวเชิงเกษตรอย่างยั่งยืน กรณีศึกษา อำเภอฝาง จังหวัดเชียงใหม่

Main Article Content

ณพวัฒน์ ฉิมสุวรรณ
ธีรติร์ บรรเทิง

บทคัดย่อ

บทความนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษากลยุทธ์การสื่อสารในการส่งเสริมการตลาดจุดหมายปลายทาง การท่องเที่ยวเชิงการเกษตรของสวนส้มในพื้นที่อำเภอฝาง จังหวัดเชียงใหม่ ศึกษารูปแบบนำเสนอการตลาด จุดหมายปลายทางการท่องเที่ยวเชิงการเกษตรของสวนส้มในพื้นที่อำเภอฝาง จังหวัดเชียงใหม่ เพื่อให้ทราบ ถึงข้อได้เปรียบในการพัฒนาการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืนในพื้นที่อำเภอฝาง จังหวัดเชียงใหม่ และเพื่อเป็นแนวทาง ในการพัฒนา และ ส่งเสริมการตลาดจุดหมายปลายทางการท่องเที่ยวเชิงการเกษตร ด้วยระเบียบวิธีวิจัยเชิงคุณภาพและนำเสนอวิธีการเก็บข้อมูลที่ประกอบด้วย การสัมภาษณ์ การสังเกตการณ์แบบมีส่วนร่วม วิธีวิจัยสื่อสังคมออนไลน์ และ    การวิจัยเชิงเอกสารจากผู้ให้ข้อมูลสำคัญได้แก่ เกษตรกร 4 คน ข้าราชการที่เกี่ยวข้องกับการท่องเที่ยวเชิงการเกษตรในจังหวัดเชียงใหม่ 4 คน ผู้ประกอบการสถานที่ท่องเที่ยวเชิงการเกษตรอย่างยั่งยืน 2 คน นายกสมาคมผู้ประกอบการโรงแรมภาคเหนือตอนบน และ นักท่องเที่ยวที่เคยท่องเที่ยวเชิงการเกษตรภายในพื้นที่อำเภอฝาง     5 คน รวมทั้งสิ้นจำนวน 16 คน โดยพื้นที่การศึกษาได้แก่ อำเภอฝาง จังหวัดเชียงใหม่ เครื่องมือการวิจัยได้แก่     ชุดคำถามสัมภาษณ์แบบมีโครงสร้างด้วยการสัมภาษณ์เชิงลึก สัมภาษณ์เฉพาะกลุ่ม และ Social Listening Tools เพื่อวิเคราะห์ความต้องการของผู้บริโภคใน social media ผลการวิจัยพบว่าสวนส้มต้องพัฒนาไปสู่สวนเกษตรอินทรีย์เพื่อให้เกิดเป็นสถานที่เชิงการเกษตรอย่างยั่งยืนพร้อมทั้งออกแบบสิ่งปลูกสร้างภายในสวนด้วยสถาปัตยกรรมของอำเภอฝางและกิจกรรมการท่องเที่ยวภายในสวนนักท่องเที่ยวต้องสัมผัสได้ถึงวิถีชีวิตของเกษตรกรนอกจากนี้ต้องสื่อสารการตลาดด้วยวิดีโอสั้นเพื่อให้เห็นถึงความสวยงามในแต่ละฤดู สิ่งอำนวยความสะดวกเช่น ห้องน้ำ พื้นที่ส่วนกลางผ่าน Tiktok และ มีบัญชีทางการผ่าน Facebook และ Line Official เพื่อรองรับการสื่อสาร 2 ทางที่จะทำให้เกิดการแลกเปลี่ยนข้อมูลระหว่างสวนส้ม และ นักท่องเที่ยว

Article Details

รูปแบบการอ้างอิง
ฉิมสุวรรณ ณ., & บรรเทิง ธ. (2023). กลยุทธ์การสื่อสารและแนวทางในการส่งเสริมการตลาดจุดหมายปลายทาง การท่องเที่ยวเชิงเกษตรอย่างยั่งยืน กรณีศึกษา อำเภอฝาง จังหวัดเชียงใหม่. วารสารสังคมศาสตร์และวัฒนธรรม, 7(12), 179–189. สืบค้น จาก https://so06.tci-thaijo.org/index.php/JSC/article/view/270223
ประเภทบทความ
บทความวิจัย

เอกสารอ้างอิง

จิระ ปรังเขียว และศิริลักษณ์ ดวงแก้ว. (2551). การประยุกต์ใช้ระบบสารสนเทศภูมิศาสตร์ในการวิเคราะห์และวางแผนจัดการพื้นที่เสี่ยงภัยดินถล่มในอำเภอฝาง จังหวัดเชียงใหม่. ใน รายงานการวิจัย. ศูนย์ภูมิภาคเทคโนโลยีอวกาศและภูมิสารสนเทศ ภาคเหนือ.

เทิดชาย ช่วยบำรุง. (2553). การท่องเที่ยวเชิงการเกษตร สุราษฎร์ธานี “การวิจัยพื้นฐานทรัพยากรเกษตร สู่การท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน. ใน รายงานการวิจัย. สำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย (สกว).

ธนัท สมณคุปต์ และพันธนันท์ บุตรฉุย. (2562). การสื่อสารดิจิตัลของวิสาหกิจชุมชน. วารสารเทคโนโลยี และ สื่อการศึกษา, 12(16), 11-22.

ประกอบศิริ ภักดีพินิจ และปานณนาถ ศักดิ์ศิริคุณ. (2565). ศักยภาพทางการท่องเที่ยวเชิงการเกษตร โดยชุมชนในพื้นที่กลุ่มจังหวัดล้านนาตะวันออก. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยพะเยา, 10(1), 261-279.

พรพิไล เลิศวิชา และคณะ. (2548). รายงานการศึกษา กรณีสวนส้มฝาง แม่อาย ไชยปราการ: ปัญหาและกระบวนการแก้ไขความขัดแย้ง. กรุงทพมหานคร: สำนักงานคณะกรรมการสิทธิมนุษยชนแห่งชาติ.

พิกุล ณ เชียงใหม่ และคณะ. (2548). การพัฒนาเมืองฝาง สู่อนาคตที่ยั่งยืน. ใน วิทยานิพนธ์รัฐประศาสนศาสตรมหาบัณฑิต. สถาบันบัณฑิตพัฒนาบริหารศาสตร์.

ลิขิต กนกหิรัญญากร. (2559). แนวทางการจัดการการท่องเที่ยวแบบฟาร์มสเตย์ที่เหมาะสมกับประเทศไทย. ใน วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต สาขาการจัดการการท่องเที่ยวแบบบูรณาการ. สถาบันบัณฑิตพัฒนาบริหารศาสตร์.

ศิวรัตน์ กุศล และธรรญชนก เพชรานนท์. (2557). ปัจจัยที่มีผลต่อนักท่องเที่ยวในการตัดสินใจมาท่องเที่ยว โครงการพัฒนาพื้นที่ลุ่มแม่น้ำแม่งอน อันเนื่องมาจากพระราชดำริ อำเภอฝาง จังหวัดเชียงใหม่. วารสารสุทธิปริทัศน์, 32(101), 134-148.

สุปราณี สีสวยหูต. (2552). ผลกระทบของการท่องเที่ยวต่อสภาวะแวดล้อมและชุมชนชาวเขารอบสถานีเกษตรหลวงอ่างขาง อำเภอฝาง จังหวัดเชียงใหม่. ใน สารนิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการจัดการมนุษย์กับสิ่งแวดล้อม. มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.

สุวัฒน์ อัศวไชยชาญ. (2548). เที่ยวทั่วไทยไปกับ “นายรอบรู้” ภาคเหนือ. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์สารคดี.

แสงอรุณ กนกพงศ์ชัย . (2565). มรดกทางวัฒนธรรมเพื่อการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืนหลังวิกฤติโควิด 19. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

Kotler, P. (2021). Marketing 5.0: Technology for Humanity. New Jersey: Wiley.

Morrison, A. M. (2013). Marketing and Managing Tourism Destinations. London: Routledge.

The World Tourism Organization. (2001). Sustainable Tourism Development for Thailand. Madrid, Spain: The World Tourism Organization.

Yuying, B. (2019). Exposure of Travel Information on the Tiktok Application Influencing the Yunan People’s Decision to Travel to Thailand. In independent research Master’s Degree of Communication Arts in Strategic Communications. Bangkok University.