การพัฒนาแผนที่นำทางการจัดการศึกษาระดับอุดมศึกษาเพื่อสังคมผู้สูงอายุ
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้ มีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อศึกษานโยบายและสภาพการจัดการศึกษาระดับอุดมศึกษาของผู้สูงอายุในประเทศไทย 2) เพื่อศึกษาแนวปฏิบัติที่ดีสำหรับการจัดการศึกษาของสถาบันอุดมศึกษาเพื่อสังคมสูงอายุทั้งในและต่างประเทศ และ 3) เพื่อพัฒนาแผนที่นำทางการจัดการการศึกษาระดับอุดมศึกษาเพื่อสังคมสูงอายุ วิธีดำเนินการวิจัย 3 ขั้นตอน ประกอบด้วย ขั้นตอนที่ 1 การศึกษานโยบายและสภาพการจัดการศึกษา ขั้นตอนที่ 2 ศึกษาแนวปฏิบัติที่ดีทั้งในและต่างประเทศ และ ขั้นตอนที่ 3 พัฒนาแผนที่นำทางการจัดการการศึกษาระดับอุดมศึกษาเพื่อสังคมสูงอายุ พบว่านโยบายและสภาพการจัดการศึกษาส่วนใหญ่มีนโยบายการศึกษาให้กับผู้เรียนทุกช่วงวัย โดยมีเนื้อหารายวิชาเน้นสร้างความสุขทางจิตใจ ส่วนแนวปฏิบัติที่ดีทั้ง 6 ประเทศ มีรูปแบบที่เหมือนกันคือ การเรียนเพื่อความสุข และเน้นการเรียนร่วมกัน ระหว่างผู้สูงอายุกับนักศึกษา โดยพบว่าหลายรูปแบบสามารถนำมาปรับใช้กับประเทศไทยได้ต่อไป และแผนที่นำทางพบประเด็นยุทธศาสตร์ทั้ง 5 ด้าน ดังนี้ 1) ด้านผู้สอน คือ การพัฒนาความรู้และทักษะของผู้สอนให้เหมาะสมและการส่งเสริมการใช้เทคโนโลยีและเครื่องมือดิจิทัลในการเรียนรู้ของผู้เรียนกลุ่มผู้สูงอายุ 2) ด้านผู้เรียน คือ การส่งเสริมการเรียนรู้ตลอดชีวิตของผู้เรียนกลุ่มผู้สูงอายุ เน้นการสร้างแรงจูงใจในการเรียนรู้ 3) ด้านผู้บริหาร คือ การพัฒนาและเสริมสร้างระบบการศึกษาระดับอุดมศึกษาสำหรับผู้เรียนกลุ่มผู้สูงอายุให้สอดคล้องกับความต้องการของผู้เรียน 4) ด้านหลักสูตร คือ การพัฒนาและปรับปรุงหลักสูตรการศึกษาระดับอุดมศึกษาเพื่อตอบสนองความต้องการของผู้เรียนกลุ่มผู้สูงอายุ สามารถพัฒนาทักษะที่เกี่ยวข้องกับการใช้ชีวิตประจำวัน และ 5) ด้านบริการสนับสนุน คือ การสร้างระบบนิเวศ ให้มีความเหมาะสมในการเรียนรู้ ให้บริการสนับสนุนที่ช่วยให้ผู้เรียนกลุ่มผู้สูงอายุสามารถเข้าถึงและเรียนรู้ได้อย่างเหมาะสม
Article Details
เอกสารอ้างอิง
ณัฐพร จาตุศรีพิทักษ์ และประกาย ธีระวัฒนากุล. (2563). 'SkillsFuture' โครงการพัฒนาคนยกแผง ของ 'สิงคโปร์'. เรียกใช้เมื่อ 1 มิถุนายน 2565 จาก https://www.bangkokbiznews.com/world/866241
ธีรวุฒิ เอกะกุล. (2543). ระเบียบวิธีวิจัยทางพฤติกรรมศาสตร์และสังคมศาสตร์. อุบลราชธานี: สถาบันราชภัฎอุบลราชธานี.
ประกาศ เรื่อง ยุทธศาสตร์ชาติ (พ.ศ. 2561 - 2580). (2561). ราชกิจจานุเบกษา เล่ม 135 ตอนที่ 82 ก หน้า 37 (13 ตุลาคม 2561).
โยธิน อยู่จงดี. (2561). มหาวิทยาลัยวัยที่สาม การเรียนรู้ไม่มีวันสิ้นสุด. เรียกใช้เมื่อ 27 ธันวาคม 2561 จาก https://www.posttoday.com/social/general/549681
ระวี จูฑศฤงค์ (สัจจโสภณ). (23 กุมภาพันธ์ 2565). การศึกษาแนวปฏิบัติที่ดีสำหรับการจัดการศึกษาของสถาบันอุดมศึกษาเพื่อสังคมสูงอายุทั้งในและต่างประเทศ. (ธรรมมา เจียรธราวานิช, ผู้สัมภาษณ์)
ศิริณา จิตต์จรัส และคณะ. (2560). แนวทางการจัดการศึกษาต่อเนื่องในสถาบันอุดมศึกษาในประเทศไทย. วารสารอิเล็กทรอนิกส์ Veridian มหาวิทยาลัยศิลปากร (มนุษยศาสตร์สังคมศาสตร์และศิลปะ), 10(1), 313-331.
อาชัญญา รัตนอุบล และคณะ. (2552). การพัฒนากิจกรรมการเรียนรู้ของผู้ใหญ่วัยแรงงานเพื่อส่งเสริมการเรียนรู้ในการเตรียมความพร้อมเมื่อเข้าสู่วัยผู้สูงอายุ. กรุงเทพมหานคร: สำนักงานกองทุนสนับสนุนการสร้างเสริมสุขภาพ.
Markauskaite, L. et al. (2011). Beyond technology, pedagogy and content: Insights into the knowledge bases for collaborative eLearning design. Paper presented at the Paper accepted for presentation at the American Educational Research Association conference. New Orleans, Louisiana: American Educational Research Association.
National University of Singapore. (2018). NUS Lifelong Learners (NUS L3). Retrieved December 27, 2018, from http://scale.nus.edu.sg/AlumniLifeLongLearning
University of the Third Age. (2000). University of the Third Age. Retrieved October 2, 2017, from http://www.uta.ac.fi
