การพัฒนารูปแบบการท่องเที่ยวเชิงบูรณาการสามธรรมบ้านพอกใหญ่เชื่อมโยงเส้นทางการท่องเที่ยวด้านอาหารและสุขภาพในจังหวัดสกลนคร

Main Article Content

สุชาติ วรรณขาว
ยุพิน เรืองแจ้ง
สุนันท์ แก้วอาษา

บทคัดย่อ

การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) พัฒนารูปแบบการท่องเที่ยวเชิงบูรณาการสามธรรมบ้านพอกใหญ่เชื่อมโยงเส้นทางการท่องเที่ยวด้านอาหารและสุขภาพในจังหวัดสกลนคร 2) พัฒนาผลิตภัณฑ์ของที่ระลึกทางการท่องเที่ยวด้านอาหารและสุขภาพจากฐานทรัพยากรและภูมิปัญญาท้องถิ่น 3) ประเมินผลการใช้รูปแบบการท่องเที่ยวที่พัฒนาขึ้น เป็นการวิจัยแบบผสานวิธี ประกอบด้วยการวิจัยเชิงคุณภาพและเชิงปริมาณ กลุ่มตัวอย่างในการพัฒนารูปแบบการท่องเที่ยวเชิงบูรณาการสามธรรมบ้านพอกใหญ่ ได้แก่ บุคคลที่มีบทบาทหลักในการจัดการท่องเที่ยวในชุมชน ใช้วิธีเลือกแบบเจาะจง จำนวน 50 คน กลุ่มตัวอย่างในการประเมินผลการใช้รูปแบบการท่องเที่ยวที่พัฒนาขึ้น ได้แก่ นักท่องเที่ยวจำนวน 200 คน ได้มาโดยวิธีการสุ่มแบบบังเอิญ เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ การสัมภาษณ์เชิงลึก การเสวนากลุ่มย่อยและการใช้แบบสอบถาม สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ การวิเคราะห์เนื้อหา ค่าความถี่ ค่าเฉลี่ย ค่าร้อยละ และค่าเบี่ยงเบนมาตรฐาน ผลการวิจัยพบว่า 1) รูปแบบการท่องเที่ยวเชิงบูรณาการสามธรรมบ้านพอกใหญ่ยึดเอาวิถีชีวิตของชุมชนผนวกกับความเลื่อมใสศรัทธาในพระพุทธศาสนาเป็นแกนหลักแล้วเชื่อมโยงและบูรณาการไปสู่กิจกรรมท่องเที่ยวสามธรรมในแต่ละด้านโดยมี      อัตลักษณ์การท่องเที่ยวที่สำคัญ คือ กิจกรรมล่องเรือธรรมะ กิจกรรมการแสดงเล่าเรื่องชุมชนและกิจกรรมชมธรรมชาติและเรียนรู้วิถีชีวิตของชุมชน 2) ผลิตภัณฑ์ของที่ระลึกทางการท่องเที่ยวด้านอาหารและสุขภาพ จำนวน 3 ผลิตภัณฑ์ ได้แก่ น้ำพริกปลาร้าสมุนไพร เสื้อมัดย้อมครามแบบพิมพ์ลาย และน้ำยาล้างจานสมุนไพร 3) ผลการประเมินการใช้รูปแบบการท่องเที่ยวที่พัฒนาขึ้น ภาพรวมอยู่ในระดับมากที่สุด โดยมีค่าเฉลี่ย 4.53 คิดเป็นร้อยละ 90.60

Article Details

รูปแบบการอ้างอิง
วรรณขาว ส., เรืองแจ้ง ย., & แก้วอาษา ส. (2024). การพัฒนารูปแบบการท่องเที่ยวเชิงบูรณาการสามธรรมบ้านพอกใหญ่เชื่อมโยงเส้นทางการท่องเที่ยวด้านอาหารและสุขภาพในจังหวัดสกลนคร. วารสารสังคมศาสตร์และวัฒนธรรม, 8(3), 176–188. สืบค้น จาก https://so06.tci-thaijo.org/index.php/JSC/article/view/270395
ประเภทบทความ
บทความวิจัย

เอกสารอ้างอิง

กชธมน วงศ์คำ. (2562). การจัดการท่องเที่ยวโดยชุมชนบ้านหัวขัว ตำบลแกดำ อำเภอแกดำ จังหวัดมหาสารคาม. ใน รายงานผลการวิจัย. มหาสารคาม: มหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม.

กิตติกรณ์ บํารุงบุญ และปิยลักษณ์ โพธิวรรณ์. (2563). การพัฒนาผลิตภัณฑ์ของที่ระลึกที่สะท้อนอัตลักษณ์ท้องถิ่นจังหวัดมหาสารคามเพื่อยกระดับมูลค่าทางเศรษฐกิจ. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม, 40(2), 7-24.

ไกรฤกษ์ ปิ่นแก้ว. (2557). การพัฒนานโยบายการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมโดยใช้หลักการจัดการโซ่อุปทานการท่องเที่ยว. ใน รายงานผลการวิจัย. กรุงเทพ: มหาวิทยาลัยกรุงเทพ.

ขวัญเรือน บุญกอบแก้ว. (2562). แนวทางการปรับใช้ทุนวัฒนธรรมในการพัฒนาชุมชนบ้านวังหอน ตำบลวังอ่าง อำเภอชะอวด จังหวัดนครศรีธรรมราช. วารสารมนุษยศาสตร์และสงคมศาสตร์, 10(ฉบับพิเศษ), 188-209.

ฐิญาภา เสถียรคมสรไกร และพิมพ์สิรี สุวรรณ. (2566). การพัฒนาผลิตภัณฑ์ของที่ระลึกทางการท่องเที่ยวด้วยนวัตกรรมเพื่อการสร้างมูลค่าเพิ่มแก่ทรัพยากรท้องถิ่น. วารสารร้อยแก่นสาร, 8(2), 141-132.

ธนาวดี ปิ่นประชานันท. (2564). การพัฒนากิจกรรมการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์เพื่ออนุรักษ์วัฒนธรรมกลุ่มชาติพันธุ์อูรักลาโวยจในพื้นที่เกาะลันตาจังหวัดกระบี่. ใน วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิตสาขาวิชาการจัดการการท่องเที่ยวแบบบูรณาการ คณะวัฒนธรรมสิ่งแวดล้อมและการท่องเที่ยวเชิงนิเวศ. มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.

ปัญจพร ธนาวชิรานันท์ และคณะ. (2564). แนวทางการพัฒนาการท่องเที่ยวชุมชนสนามจันทร์ จังหวัดนครปฐมตามแนวทางชุมชนท่องเที่ยวโอทอปนวัตวิถี. วารสารมหาวิทยาลัยพายัพ, 31(2), 134-147.

สายป่าน จักษุจินดา และคณะ. (2563). การนำยุทธศาสตร์การท่องเที่ยวสามธรรมจังหวัดสกลนครไปสู่การปฏิบัติ. วารสารชุมชนวิจัย มหาวิทยาลัยราชภัฏนครราชสีมา, 4(3), 222-234.

สำนักงบประมาณรัฐสภา. (2564). ข้อเสนอแนวทางการส่งเสริมท่องเที่ยวเมืองรองเพื่อกระจายรายได้จากการท่องเที่ยว. กรุงเทพมหานคร: สำนักการพิมพ์สำนักงานเลขาธิการสภาผู้แทนราษฎร.

สำนักงานจังหวัดสกลนคร. (2565). แผนพัฒนาจังหวัดสกลนคร 5 ปี (พ.ศ. 2561 - 2565) ฉบับทบทวนประจำปีงบประมาณ 2565 คณะกรรมการบริหารงานจังหวัดสกลนครแบบบูรณาการ (ก.บ.จ.) จังหวัดสกลนคร. เรียกใช้เมื่อ 15 มกราคม 2567 จาก htps://www.oic.go.th/fileweb/cabinfocenter24/drawer77/general/data0000/00000229.pdf./

สำนักงานปลัดกระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา. (2563). Tourism Economic Review: . วารสารสภาวะเศรษฐกิจและการท่องเที่ยว, 1(3), 30-44.

สำนักเศรษฐกิจการท่องเที่ยวและกีฬา. (2562). รายงานทิศทางการพัฒนาการท่องเที่ยวประเทศไทยในระยะ 10 ปี กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์เอฟฟินิตี้.

แสงระวี เกตุสุวรรณ. (2563). องค์ประกอบของแหล่งท่องเที่ยวที่ส่งผลต่อพฤติกรรมการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมในประเทศไทยของนักท่องเที่ยวชาวยุโรป. ใน สารนิพนธ์บริหารธุรกิจมหาบัณฑิต สาขาวิชาการตลาด. มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.

Buhalis, D. (2000). Marketing the Competitive Destination of the Future. Tourism Management, 21(1),97-116.

Likert, R. A. (1961). New Patterns of Management. New York: McGrew-Hill Book Company Inc.

Marzouki, S. Y. (2020). Studying the Vital Role of Souvenirs Industry as an Essential Component of Tourist Experience: A Case Study of the United Arab Emirates (UAE). Journal of Tourism, Hospitality and Sports, 46(1),24-33.

Palasol, J. (2012). Igcabugo: APotential Tourist Destination in the Southern Part of LLoilo, Philippines, International. JPAIR Multidisciplinary Research is being certified for QMS ISO 9001:2008 by the Anglo Japanese American Registrars of the United Kingdom, 8(2012), 90-97.