การเข้าสู่วาระนโยบายสาธารณะกับพหุกระแสของความเสมอภาคทางเพศ
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิชาการเรื่องการเข้าสู่วาระนโยบายสาธารณะกับพหุกระแสของความเสมอภาคทางเพศนี้มีจุดมุ่งหมายเพื่ออธิบายกระบวนการเข้าสู่วาระนโยบายสาธารณะกับพหุกระแสของความเสมอภาคทางเพศ ซึ่งถือว่าเป็นกระบวนการก่อรูปนโยบายสาธารณะ พร้อมทั้งวิเคราะห์ในกระบวนการกำหนดนโยบาย โดยอาศัยตัวแบบพหุกระแส ของจอห์น คิงด็อน ที่เป็นแรงผลักให้เกิดนโยบายสาธารณะ ซึ่งได้ข้อสรุปว่า การนำตัวแบบพหุกระแสไปใช้ในการเข้าสู่วาระนโยบายนั้นจำเป็นที่จะต้องวิเคราะห์ถึง “ความโน้มเอียงทางสังคม” เป็นประการแรก ต่อมาจึงนำตัวแบบพหุกระแสอันประกอบด้วย กระแสปัญหา กระแสการเมืองและกระแสนโยบายมาวิเคราะห์ต่อว่าปัจจัยใดบ้างที่มีส่วนสำคัญต่อการเข้าสู่วาระนโยบาย เมื่อใดก็ตามที่กระแสทั้งสามมาบรรจบกันและได้รับการสนับสนุนจากผู้ผลักดันนโยบาย (Policy Entrepreneurs) ผู้แสดงทางการเมือง กลุ่มผลประโยชน์หรือเจ้าหน้าที่ของรัฐแล้ว หน้าต่างนโยบายที่เป็นประเด็นปัญหาหรือกลุ่มปัญหาที่เปิดออกเพื่อนำไปสู่การรับวาระนโยบายก่อนนำไปสู่ขั้นตอนสุดท้ายที่จอห์น คิงด็อน เรียกว่า “วาระการตัดสินใจ” (Decision Agenda) ทั้งนี้หากเทียบเคียงกับกระบวนการเข้าสู่วาระนโยบายในบริบทโดยผ่านกระบวนการบริหาร ก็หมายความถึงขั้นตอนการตัดสินใจและพิจารณาในรัฐสภาของคณะรัฐมนตรี เพื่อพิจารณาประเด็นต่าง ๆ อันส่งผลต่อการบริหารราชการแผ่นดินที่ส่งผลกระทบทั้งทางตรงและทางอ้อมต่อสาธารณะชน ซึ่งประเด็นความเสมอภาคทางเพศของกลุ่มที่มีความหลากหลายทางเพศก็ได้มีการขับเคลื่อนนโยบาย อันจะนำไปสู่การเกิดนโยบายสาธารณะเพื่อกลุ่มของตนเองที่ถูกเรียกว่า “กลุ่มชายขอบ” ให้เกิดสิทธิอันเท่าเทียมของคำว่า “มนุษยชน”
Article Details
เอกสารอ้างอิง
ฉันท์หทัย อาจอ่ำ. (2558). ความแตกต่างหลากหลายในอาเซียน: ข้อเสนอห้าแนวคิดสำคัญในการพัฒนาประชาคมอาเซียน. ใน อารี จำปากลาย, ปัทมา ว่าพัฒนพงศ์ และกาญจนา ตั้งชลทิพย์ (บรรณาธิการ), ประชากรและสังคม 2558: ความหลากหลายทางประชากรและสังคมในประเทศไทย ณ ปี 2558. (พิมพ์ครั้งที่ 1), (หน้า 65-82). นครปฐม: สถาบันวิจัยประชากรและสังคม มหาวิทยาลัยมหิดล.
ชัยอนันต์ สมุทวณิช. (2545). ปฏิรูประบบราชการ. กรุงเทพมหานคร: บ้านพระอาทิตย์.
ประสงค์ชัย เศรษฐสุรวิชญ์. (2558). การศึกษาการเข้าสู่วาระนโยบาย: วิเคราะห์ตัวแบบพหุกระแสและการนำไปใช้. วารสารการเมือง การบริหาร และกฎหมาย, 3(7), 301-311.
ผู้ประสานงานคณะรัฐมนตรีและรัฐสภา. (2556). การพัฒนาระบบการประสานงานในภารกิจคณะรัฐมนตรีและรัฐสภา. กรุงเทพมหานคร: สำนักผู้ประสานงานคณะรัฐมนตรีและรัฐสภา.
พิมลพรรณ อิศรภักดี. (2558). ต่างวัยต่างทัศนะต่อความหลากหลายมทางเพศในสังคมไทย. ใน อารี จำปากลาย, ปัทมา ว่าพัฒนพงศ์ และกาญจนา ตั้งชลทิพย์ (บรรณาธิการ), ประชากรและสังคม 2558: ความหลากหลายทางประชากรและสังคมในประเทศไทย ณ ปี 2558. (พิมพ์ครั้งที่ 1), (หน้า 45-63). นครปฐม: สถาบันวิจัยประชากรและสังคม มหาวิทยาลัยมหิดล.
มยุรี อนุมานราชธน. (2552). นโยบายสาธารณะ. (พิมพ์ครั้งที่ 3). กรุงเทพมหานคร: เอกซเปอร์เน็ท.
วรเดช จันทรศร. (2563). รัฐประศาสนศาสตร์: ศาสตร์และศิลป์ของการบริหารราชการแผ่นดิน. กรุงเทพมหานคร: มูลนิธิตากสินเพื่อพัฒนาการศึกษา.
วรเดช จันทรศร. (2564). หลักการหำหนดนโยบายของรัฐ. กรุงเทพมหานคร: มูลนิธิตากสินเพื่อพัฒนาการศึกษา.
สมบัติ ธํารงธัญวงศ์. (2560). นโยบายสาธารณะ: แนวความคิด การวิเคราะห์และกระบวนการ. (พิมพ์ครั้งที่ 29). กรุงเทพมหานคร: เสมาธรรม.
สำนักงานเลขาธิการวุฒิสภา. (2560). รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช 2560. กรุงเทพมหานคร: สำนักงานเลขาธิการวุฒิสภา.
สำนักงานเลขานุการคณะรัฐมนตรี. (2549). แนวทางการปฏิบัติตามพระราชกฤษฎีกาว่าด้วยการเสนอเรื่องและการประชุมคณะรัฐมนตรี พ.ศ. 2548 และระเบียบว่าด้วยวิธีการเสนอเรื่องต่อคณะรัฐมนตรี พ.ศ. 2548. กรุงเทพมหานคร: สำนักงานเลขาธิการคณะรัฐมนตรี.
อุทัย เลาหวิเชียร. (2550). รัฐประศาสนศาสตร์: ลักษณะวิชาและมิติต่างๆ. (พิมพ์ครั้งที่ 19). กรุงเทพมหานคร: ที พี เอ็น เพลส.
Birkland, T. A. (2005). An Introduction to the Policy Process: Theories, Concept, and Model of Public Policy Making. (2nd ed.). Armonk, New York: M.E. Sharpe.
Cochran, C. L. & Malone, E. F. (2005). Public Policy: Perspective and Choices. London: Lynne Rienner.
Dye, T. R. . (1972). Understanding Public Policy. Englewood Cliffs. NJ: Prentice-Hall.
Friedrich, D. J. (1963). Man and His Government. New York: McGraw-Hill.
Hilgartner, J. & Bosk, C. (1988). The Rise and Fall of Social Problems: A Public Arenas Model. American Journal of Sociology, 94(1), 53-78.
Jenkins, W. (1978). Policy Analysis: A Political and Organizational Perspective. London: Martin Robertson.
Kingdon, J. W. (1984). Agendas, Alternatives, and Public Policies. Boston: Little, Brown.
Kraft, M. E. & Furlong, S. R. (2004). Public Policy: Politic Analysis and Alternative. Washington D.C.: CQ.