กลยุทธ์การพัฒนาการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์อย่างยั่งยืนในเขตอารยธรรมล้านนา ของชุมชนตำบลศรีเตี้ย อำเภอบ้านโฮ่ง จังหวัดลำพูน
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
งานวิจัยนี้มีจุดมุ่งหมายเพื่อ 1) ศึกษาบริบทชุมชนและทรัพยากรทองเที่ยวของการพัฒนาการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์อย่างยั่งยืนในเขตอารยธรรมล้านนาของชุมชนตำบลศรีเตี้ย อำเภอบ้านโฮ่ง จังหวัดลำพูน 2) วิเคราะห์สภาพแวดล้อมภายในและภายนอก (SWOT Analysis) ของการพัฒนาการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์อย่างยั่งยืนในเขตอารยธรรมล้านนาของชุมชนตำบลศรีเตี้ย อำเภอบ้านโฮ่ง จังหวัดลำพูน 3) สร้างกลยุทธ์การพัฒนาการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์อย่างยั่งยืน ในเขตอารยธรรมล้านนาของชุมชนตำบลศรีเตี้ย อำเภอบ้านโฮ่ง จังหวัดลำพูน เป็นการวิจัยเชิงคุณภาพใช้เครื่องมือ คือ รายการตรวจสอบชุมชนศึกษา แบบตรวจสอบทรัพยากรการท่องเที่ยว แบบสัมภาษณ์เชิงลึก เก็บรวบรวมข้อมูลโดยการสำรวจ การสัมภาษณ์เชิงลึก และการประชุมกลุ่มย่อย โดยเลือกแบบเจาะจง ผู้ให้ข้อมูลสำคัญ ได้แก่ ภาครัฐ ภาคเอกชน ภาคประชาชน นักท่องเที่ยว ผลการวิจัยพบวา ชุมชนตำบลศรีเตี้ยมีทรัพยากรท่องเที่ยวด้านธรรมชาติ ด้านวัฒนธรรม ด้านมหกรรมและปรากฏการณ์ที่สำคัญ ด้านกิจกรรม ด้านบริการที่โดดเด่นและสำคัญ ผลการวิเคราะห์ SWOT Analysis พบว่า จุดแข็ง คือ มีที่ตั้งเหมาะสมเชื่อมโยงจากสนามบินนานาชาติจังหวัดเชียงใหม่ มีทรัพยากรการท่องเที่ยวทางธรรมชาติและทางวัฒนธรรมที่โดดเด่น คือ มีแหล่งท่องเที่ยวทางประวัติศาสตร์ล้านนาและตำนานชุมชนมีเอกลักษณ์ดึงดูดใจ จุดอ่อน คือ ขาดแผนการพัฒนาการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์อย่างยั่งยืน โอกาส คือ สร้างภาพลักษณ์และแบรนด์ชุมชนตำบลศรีเตี้ยเป็นแหล่งท่องเที่ยวทางอารยธรรมล้านนา อุปสรรค คือ ภาวะเศรษฐกิจโลกมีความผันผวน และสถานการณ์การท่องเที่ยวหลังจากปัญหาโรคระบาดโควิด 19 กลยุทธ์การพัฒนาการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์อย่างยั่งยืนในเขตอารยธรรมล้านนา ประกอบด้วย กลยุทธ์เชิงรุก กลยุทธ์เชิงพลิกฟื้น กลยุทธ์รักษาเสถียรภาพชุมชน กลยุทธ์การเตรียมความพร้อม
Article Details
เอกสารอ้างอิง
กลุ่มงานยุทธศาสตร์และข้อมูลการพัฒนาจังหวัด. (2565). แผนพัฒนาจังหวัดลำพูน พ.ศ.2566-2570 ฉบับทบทวน พ.ศ. 2567. ลำพูน: กระทรวงมหาดไทย.
คณะกรรมการนโยบายการท่องเที่ยวแห่งชาติ. (2565). แผนพัฒนาการท่องเที่ยวแห่งชาติฉบับที่ 3 (พ.ศ. 2566 - 2570). กรุงเทพมหานคร: สำนักงานปลัดกระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา.
จิรชัย ยมเกิด. (2564). การจัดการท่องเที่ยวโดยชุมชนเพื่อการอนุรักษ์ทรัพยากรในพื้นที่อ่างเก็บน้ำโครงการอันเนื่องมาจากพระราชดําริ บ้านภูดิน ตำบลแม่หอพระ อำเภอแม่แตง จังหวัดเชียงใหม่. วารสารศิลปะการจัดการ, 6(2), 916-931.
ธนรัตน์ รัตนพงศ์ธระ และคณะ. (2560). การมีส่วนร่วมของชุมชนในการพัฒนาการท่องเที่ยวเชิงอนุรักษ์ชุมชนอโยธยา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา. วารสารวิชาการนวัตกรรมสื่อสารสังคม, 5(2), 8-16.
นพดล ชมภูวิลาส และกฤชณัท แสนหวี. (2565). การสร้างแบรนด์การท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมจังหวัดลำพูน. วารสาร มจร.หริภุญชัยปริทรรศน์, 6(2), 127-141.
ปิยะชาติ อิศรภักดี. (2560). Branding 4.0 (พิมพ์ครั้งที่ 7). กรุงเทพมหานคร: อมรินทร์พริ้นติ้งแอนด์พับบลิชชิ่ง.
พยอม ธรรมบุตร. (2562). แนวทางการพัฒนาการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์บนพื้นฐานอัตลักษณ์และวิถีไทยแบบบูรณาการอย่างยั่งยืนในเขตบางกอกน้อย กรุงเทพมหานคร. วารสารวิชาการ มหาวิทยาลัยราชภัฎศรีสะเกษ, 13(3), 65- 75.
สมจินต์ ชาญกระบี่ และนรินทร์ สังข์รักษา. (2560). ยุทธศาสตร์การท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์ของจังหวัดสุพรรณบุรี. วารสาร Veridian E-Journal มหาวิทยาลัยศิลปากร ฉบับภาษาไทย สาขามนุษยศาสตร์ สังคมศาสตร์และศิลปะ, 10(2), 2410-2425.
สำนักงานสภาพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2565). แผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติฉบับที่ 13 (พ.ศ. 2566-2570). กรุงเทพมหานคร: สำนักนายกรัฐมนตรี.
สำนักปลัดเทศบาลตำบลศรีเตี้ย. (2565). แผนพัฒนาท้องถิ่น (พ.ศ.2566-2570). ลำพูน: เทศบาลตำบลศรีเตี้ย.
สุภางค์ จันทวานิช. (2558). วิธีการวิจัยเชิงคุณภาพ. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
อุดมลักษณ์ เพ็งนรพัฒน์. (2560). ยุทธศาสตร์การพัฒนาศักยภาพการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมจังหวัดศรีสะเกษ. วารสารการบริการและการท่องเที่ยวไทย, 12(2), 28-43.
