การศึกษาพฤติกรรมบ่งชี้ความสามารถในการแก้ปัญหาเชิงนวัตกรรม ของนักศึกษาครุศาสตร์มหาวิทยาลัยราชภัฏ
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาพฤติกรรมบ่งชี้ความสามารถในการแก้ปัญหาเชิงนวัตกรรมของนักศึกษาครุศาสตร์มหาวิทยาลัยราชภัฏ การดำเนินการวิจัยครั้งนี้ใช้ระเบียบวิธีวิจัยแบบผสม การวิเคราะห์เอกสารงานวิจัยทั้งในและต่างประเทศ สัมภาษณ์เชิงลึกโดยกำหนดกลุ่มผู้เชี่ยวชาญสำหรับการสัมภาษณ์ใช้วิธีการเลือกแบบเจาะจง โดยพิจารณาจากคุณสมบัติ ผู้เชี่ยวชาญ จำนวน 7 คน มีคุณสมบัติ มีความรู้ความสามารถมีประสบการณ์ในการจัดการเรียนรู้ในสถาบันอุดมศึกษาโดยใช้กระบวนการแก้ปัญหาและนวัตกรรม หรือมีความรู้ความสามารถ มีประสบการณ์ด้านการแก้ปัญหาและนวัตกรรมหรือมีผลงานวิชาการด้านการแก้ปัญหาและนวัตกรรม เครื่องมือในการวิจัย คือ แบบสัมภาษณ์กึ่งโครงสร้าง ซึ่งผู้วิจัยเป็นผู้สัมภาษณ์ด้วยตนเอง ทำการสัมภาษณ์แบบออนไลน์โดยใช้วิธีใช้ Zoom Meetings เนื่องจากอยู่ในช่วงการแพร่ระบาดของโควิด-19 หลังจากนั้น วิเคราะห์ข้อมูลจากการสังเคราะห์ข้อมูลจากเอกสารและการสัมภาษณ์เชิงลึก ผลการศึกษาพบว่า พฤติกรรมบ่งชี้ความสามารถในการแก้ปัญหาเชิงนวัตกรรมของนักศึกษาครุศาสตร์มหาวิทยาลัยราชภัฏ แบ่งความสามารถออกเป็น 4 ด้าน 1) ความสามารถในการรับรู้ปัญหาการเรียนรู้ของผู้เรียน มีพฤติกรรมบ่งชี้ คือ ระบุปัญหา วิเคราะห์สาเหตุของปัญหา และจัดลำดับความสำคัญและเลือกปัญหาที่ต้องแก้ไข 2) ความสามารถในการสร้างแนวคิดการแก้ปัญหาเชิงนวัตกรรม พฤติกรรมบ่งชี้ คือ สืบค้นและรวบรวมข้อมูล วิเคราะห์ข้อมูลที่สืบค้น รวบรวมวิธีการเพื่อแก้ปัญหา และเลือกวิธีการที่แปลกใหม่เพื่อแก้ปัญหา 3) ความสามารถในการพัฒนานวัตกรรมเพื่อการแก้ปัญหา พฤติกรรมบ่งชี้ คือ ออกแบบนวัตกรรมที่แปลกใหม่ ทดสอบนวัตกรรม และประเมินและปรับปรุงนวัตกรรม และ 4) ความสามารถในการแบ่งปันนวัตกรรมมีพฤติกรรมบ่งชี้ คือ ทดลองใช้นวัตกรรมเพื่อแก้ปัญหา และถ่ายทอดนวัตกรรม ตรวจสอบร่างพฤติกรรมบ่งชี้โดยผู้เชี่ยวชาญ ความสอดคล้องเท่ากับ 0.93 และตรวจสอบความเหมาะสมของพฤติกรรมบ่งชี้ ทั้ง 4 ด้านมีความเหมาะสมเฉลี่ย 4.92
Article Details
เอกสารอ้างอิง
เกรียงศักดิ์ เจริญวงศ์ศักดิ์. (3 มิถุนายน 2564). การแก้ปัญหาเชิงนวัตกรรม. (สุชาวดี สมสำราญ, ผู้สัมภาษณ์)
นลินทิพย์ คชพงษ์. (2561). การพัฒนารูปแบบการจัดการเรียนรู้เชิงจิตวิทยาเพื่อเสริมสร้างการแก้ปัญหาอย่างสร้างสรรค์สำหรับนักศึกษาวิชาชีพครู. ใน ดุษฎีนิพนธ์ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต สาขาการวิจัยและพัฒนาหลักสูตร. มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
มิ่งขวัญ ภาคสัญไชย. (2560). การประเมินผลการแก้ปัญหาเชิงสร้างสรรค์ของนักศึกษาระดับปริญญาตรี มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีพระจอมเกล้าธนบุรี. Veridian E-Journal, Silpakorn University (Humanities, Social Sciences and arts), 10(2), 2654-2661.
วลัยลักษณ์ รัตนวงศ์. (2562). นวัตกรพลิกโลก . Hatyai Academic Journal, 17(1), 103-108.
วิลาวัณย์ จารุอริยานนท์. (2566). รูปแบบการเสริมสร้างคุณลักษณะครูที่พึงประสงค์ในศตวรรษที่ 21 สำหรับนักศึกษาครูมหาวิทยาลัยราชภัฏ. Journal of Education Studies, 50(1), 1-10.
Ariya, K., et al. (2016). A development of an instructional model based-ondifferentiatedinstruction approach to enhance the ability of learning management design of 21st century for student teachers, Rajabhat University. Lampang Rajabhat University Journal, 5(2), 1-17.
Dyer, J. H., et al. (2009). The innovator’s DNA. Harvard business review, 87(12), 60-67.
D'zurilla, T. J. & Goldfried, M. R. (1971). Problem solving and behavior modification. Journal of abnormal psychology, 78(1), 107.
Goldsmith, B. (2001). Innovative problem solving. AFP Exchange, 21(4), 78-79.
Goldsmith, R. E. (1986). Personality and adaptive-innovative problem solving. Journal of Social Behavior and Personality, 1(1), 95-106.
Harrington, J. & Voehl, F. (2011). Innovative Problem Solving: The Next Big Thing. International Journal of Innovation Science, 2(3), 113-121.
Stefanović, N., et al. (2013). Innovative problem-solving methods in education field. Education Journal, 2(2), 27-35.
