การจัดการต้นทุนซัพพลายเชนของกลุ่มผลิตภัณฑ์วิสาหกิจชุมชน อำเภอพิปูน จังหวัดนครศรีธรรมราช
Main Article Content
บทคัดย่อ
งานวิจัยมีวัตถุประสงค์1) เพื่อวิเคราะห์ต้นทุนซัพพลายเชนของกลุ่มผลิตภัณฑ์ชุมชน 2) เพื่อศึกษาปัญหาและอุปสรรคของของกลุ่มผลิตภัณฑ์ชุมชน 3) เพื่อหาแนวทางการดำเนินงานด้านซัพพลายเชนในโซ่อุปทานของของกลุ่มผลิตภัณฑ์ชุมชน เป็นงานวิจัยเชิงปริมาณและเชิงคุณภาพ ด้วยวิธีการวิเคราะห์ข้อมูลนำเสนอในรูปแบบ ร้อยละ ค่าเฉลี่ยและการบรรยาย เพื่อให้ทราบถึงรูปแบบวิธีการจัดการกับปัญหาและอุปสรรค ตลอดจนต้นทุนซัพพลายเชนของกลุ่มผลิตภัณฑ์ชุมชน ด้วยวิธีการในการคำนวณหาต้นทุนซัพพลายเชน ผลการศึกษาพบว่าการบริหารจัดการต้นทุนซัพพลายเชนของวิสาหกิจชุมชนทั้ง 3 วิสาหกิจ ได้แก่ 1) ผลิตภัณฑ์หมวกยางพารา มีต้นทุนด้านโลจิสติกส์ กิจกรรมหลัก ร้อยละ 39.10 กิจกรรมสนับสนุน ร้อยละ 3.13 ต้นทุนด้านโลจิสติกส์ วัตถุดิบทางตรง ร้อยละ 44.71 ต้นทุนวัตถุดิบทางอ้อม ร้อย 1.00 ของใช้สิ้นเปลือง ร้อยละ 0.25 2) ผ้ามัดย้อม มีต้นทุนด้านโลจิสติกส์ จากกิจกรรมสนับสนุน ร้อยละ 9.20 กิจกรรมหลัก ร้อยละ 39.50 ของใช้สิ้นเปลืองร้อยละ 13.50 ต้นทุนวัตถุดิบทางอ้อมร้อยละ 10.25 ต้นทุนแรงงานทางตรงร้อยละ 24.38 วัตถุดิบทางตรงร้อยละ 100 และ 3) กล้วยฉาบ มีต้นทุนด้านโลจิสติกส์กิจกรรมสนับสนุน ร้อยละ 13.9 กิจกรรมหลัก ร้อยละ 64.1 ของใช้สิ้นเปลืองไม่มี ต้นทุนวัตถุดิบทางอ้อมร้อยละ 19.06 ต้นทุนแรงงานทางตรงร้อยละ 61.14 วัตถุดิบทางตรงร้อยละ 16.3 จากการเปรียบเทียบต้นทุนของวิสาหกิจชุมชนทั้ง 3 ธุรกิจ จะเห็นได้ว่า การแปรรูปจากวัตถุดิบให้เป็นสินค้าสำเร็จรูป ต้นทุนส่วนใหญ่ของการแปรรูปจะเป็น ต้นทุนแรงงานทางตรงรวมกับต้นทุนวัสดุทางตรง และมีต้นทุนด้านโลจิสติกส์ ทั้งทางตรงและทางอ้อม ส่งผลให้การใช้แรงงานและการตลาดของวิสาหกิจต้องเร่งปรับปรุงอย่างเร่งด่วน
Article Details
เอกสารอ้างอิง
กนกวรรณ กิ่งผดุง และสุจินต์ วุฒิชัยวัฒน์. (2560). การประยุกต์ต้นทุนฐานกิจกรรมใช้กับกระบวนการผลิตนมพาสเจอร์ไรซ์ กรณีศึกษาในโรงงานอุตสาหกรรมนมขนาดเล็ก. Veridian E-Journal, Silpakorn University ฉบับภาษาไทย สาขามนุษยศาสตร์สังคมศาสตร์ และศิลปะ, 10(1), 1661-1679.
กรมส่งเสริมการเกษตร. (2564). แผนพัฒนาการเกษตร ในช่วงแผนพัฒนาเศรษฐกิจและ สังคมแห่งชาติฉบับที่ 13 (พ.ศ.2566 - 2567). สำนักงานเศรษฐกิจการเกษตร. เรียกใช้เมื่อ 15 กันยายน 2564 จาก https:// infocenter.doae.go.th/wp-content/uploads/2018/06/
ฐิติพร ฐิติจำเริญพร. (2565). การบริหารต้นทุนการผลิตเพื่อพัฒนาศักยภาพ กลุ่มวิสาหกิจทอผ้าชุมชนแม่คือ อำเภอดอยสะเก็ด และชุมชนต้นเปา อำเภอสันกำแพง จังหวัดเชียงใหม่. วารสารบัณฑิตศึกษา ปริทรรศน์. มหาวิทยาลัยจุฬาลงกรณราชวิทยาลัยวิทยาเขตแพร่, 8(2), 260-272.
พัชรินทร์ สุภาพันธ์. (2560). การจัดการห่วงโซ่อุปทานด้วยตัวแบบ SCOR ของผักสดที่ผ่านมาตรฐานการรับรองตามการผลิตทางการเกษตรดีที่เหมาะสมในจังหวัดเชียงใหม่. เรียกใช้เมื่อ 25 ตุลาคม 2566 จาก https://opacdb02.dpu.ac.th/cgi-bin/koha/opac-detail.pl?biblionumber=176569
ภาวินีย์ ธนาอนวัช. (2563). การบริหารต้นทุนการผลิตและการวางแผนกําไรผลิตภัณฑ์ของกลุ่มวิสาหกิจชุมชน ตําบลบางนางร้า อําเภอบางปะหัน จังหวัดพระนครศรีอยุธยา เพื่อยกระดับเศรษฐกิจชุมชน. วารสารวิชาการมหาวิทยาลัยราชภัฏกาญจนบุรี, 9(1), 47-56.
วัชรพจน์ ทรัพย์สงวนบุญ และคณะ. (2563). การเปลี่ยนผ่านทางดิจิทัลเพื่อยกระดับความสามารถทางการแข่งขันองค์กร กรณีศึกษาธุรกิจอาหารและเครื่องดื่ม. วารสารเกษตรศาสตร์ธุรกิจประยุกต์, 14(20), 25-44.
สำนักงานสภาพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ สำนักนายกรัฐมนตรี. (2565). แผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ ฉบับที่ 13 (พ.ศ. 2566 - 2570). เรียกใช้เมื่อ 30 พฤษภาคม 2566 จาก https://www.nesdc.go.th/ewt_news.php?nid=13651
อุทัย ปริญญาสุทธินันท์. (2560). วิสาหกิจเพื่อสังคม: การต่อยดวิสาหกิจชุชนและสวัสดิการชุมชนเพื่อการจัดการชุมชนทุ่งตำเสา. วารสารการพัฒนาชุมชนและคุณภาพชีวิต, 5(2), 353-364.
Kumar, N. & Mahto, D. G. (2013). Assembly Line Balancing: A Review of Developments and Trends in Approach to Industrial Application. Global Journal of Researches in Engineering Industrial Engineering, 13(2), 28-50.
Lambert et al. (2016). Social support's relationship to correctional staff job stress, job involvement, job satisfaction, and organizational commitment. The Social Science Journal, 53(1), 22-32.