การศึกษาวิเคราะห์ รูปแบบการพัฒนาผลิตภัณฑ์การย้อมครามของไทย จีน และญี่ปุ่น

Main Article Content

วันศนิ กระจ่างยุทธ
พฤทธิ์ ศุภเศรฐศิริ
กิตติกรณ์ นพอุดมพันธุ์

บทคัดย่อ

บทความนี้เป็นส่วนหนึ่งของงานวิจัย เรื่องการศึกษาเปรียบเทียบผลิตภัณฑ์ย้อมครามของประเทศไทย จีนและญี่ปุ่น โดยผู้วิจัยนำเสนอในประเด็นการพัฒนาผลิตภัณฑ์ของประเทศไทย ประเทศจีน และประเทศญี่ปุ่นโดยพื้นที่ในการคัดเลือกในการศึกษาวิจัยเป็นพื้นที่ผลิตและพัฒนาผลิตภัณฑ์ย้อมครามที่มีชื่อเสียงโดยประเด็นด้าน การพัฒนาผลิตภัณฑ์เป็นหนึ่งในประเด็นของการศึกษาวิจัยผลการศึกษาพบว่า การพัฒนา ผลิตภัณฑ์ย้อมครามใน 3 ประเทศ มีทิศทางในการพัฒนาผลิตภัณฑ์สินค้านำไปสู่ในอุตสาหกรรมระบบสากล เพื่อให้ผลิตภัณฑ์เป็นที่ต้องการในท้องตลาดในประเทศและในต่างประเทศ ทั้ง 3 ประเทศมีกระบวนการและขั้นตอนในการพัฒนาผลิตภัณฑ์แบ่งออกเป็น 11 ขั้นตอน ดังนี้ 1) การกำหนดเป้าหมายและวัตถุประสงค์ของผลิตภัณฑ์ให้ชัดเจน 2) การกำหนดข้อจำกัดของผลิตภัณฑ์ 3) การสร้างแนวความคิดผลิตภัณฑ์ 4) การคัดเลือกแนวคิดของผลิตภัณฑ์ 5) การวิเคราะห์ความเป็นไปได้และทิศทางของการตลาดในด้านของผลิตภัณฑ์ 6) การพัฒนาแนวคิดของผลิตภัณฑ์ 7) การสร้างผลิตภัณฑ์ต้นแบบ 8) การพัฒนากระบวนการผลิต 9) การทดสอบผลิตภัณฑ์และทดลองตลาด 10) การวางแผนการตลาด และศึกษาผู้บริโภค 11) สถานที่จัดจำหน่ายผลิตภัณฑ์และสามารถแบ่งลักษณะของผลิตภัณฑ์ ที่ถูกผลิตและพัฒนาในพื้นที่ของทั้ง 3 ประเทศโดยแบ่งออกออกเป็น 4 รูปแบบถูกแบ่งออกเป็น ได้แก่ 1) Lifestyle 2) ผ้าผืนสำเร็จ 3) ผลิตภัณฑ์แฟชั่นสำเร็จ 4) เฟอร์นิเจอร์และของแต่งบ้าน ทั้งนี้การคัดเลือกแนวคิดในด้านการออกแบบและพัฒนาผลิตภัณฑ์ เป็นกระบวนการที่สำคัญ ที่ทั้ง 3 ประเทศ มีจุดมุ่งหมายและความต้องการความเหมาะสมและสามารถทำผลิตภัณฑ์ย้อมครามสามารถที่เป็นภูมิปัญญาท้องถิ่นทั้งประเทศไทย จีน และญี่ปุ่นเพื่อให้เข้าถึงและให้เป็นที่รู้จักอีกทั้งเป็นที่ต้องการของตลาดได้ในยุคปัจจุบัน

Article Details

รูปแบบการอ้างอิง
กระจ่างยุทธ ว., ศุภเศรฐศิริ พ., & นพอุดมพันธุ์ ก. (2024). การศึกษาวิเคราะห์ รูปแบบการพัฒนาผลิตภัณฑ์การย้อมครามของไทย จีน และญี่ปุ่น. วารสารสังคมศาสตร์และวัฒนธรรม, 8(7), 104–114. สืบค้น จาก https://so06.tci-thaijo.org/index.php/JSC/article/view/274626
ประเภทบทความ
บทความวิจัย

เอกสารอ้างอิง

กัญญา จึงวิมุติพันธ์ และคณะ. (2553). การประยุกต์มิติทางวัฒนธรรมเพื่อการพัฒนาการออกแบบผลิตภัณฑ์ผ้าย้อมครามบ้านคันพะลาน ตำบลนาตาล อำเภอนาตาล จังหวัดอุบลราชธานี. วารสารวิชาการ คณะสถาปัยกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น, 9(1), 81-89.

กำจร สุนพงษ์ศรี. (2560). สุนทรียศาสตร์ หลักปรัชญาศิลปะ ทฤษฎีทัศนศิลป์ ศิลปวิจารณ์. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

ทอแสงรุ้ง มโนริ และคณะ. (2564). การพัฒนาและออกแบบผลิตภัณฑ์กระเป๋าผ้ามัดย้อมสีธรรมชาติ. วารสารบัญชีปริทัศนมหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงราย, 6(1), 87-95.

ปฐมพงศ์ เศวตศิริ และคณะ. (2566). การวิจัยพัฒนารูปแบบ ลวดลาย หัตถกรรมผ้าฝ้ายย้อมสีธรรมชาติ บ้านกุ่ม อำเภอโขงเจียม จังหวัดอุบลราชธานีเพื่อเป็นผลิตภัณฑ์ของที่ระลึก. วารสารศรีวนาลัยวิจัย, 13(2), 15-28.

วณัฐญา งอยผาลา. (2565). ปัจจัยความสำเร็จของเกษตรกรผู้ผลิตผ้าครามในอำเภอพรรณานิคม จังหวัดสกลนคร. วารสารแก่นเกษตร, 50(3), 703-709.

ศศิกาญจน์ นารถโคษา และคณะ. (2565). การออกแบบและพัฒนาผลิตภัณฑ์ตกแต่งที่พักอาศัยจากเศษผ้าย้อมครา ที่สะท้อนอัตลักษณ์จังหวัดกลนคร. วารสารสถาปัตยกรรม การออกแบบและก่อสร้าง, 4(1), 41-57.

ศิริพร ณ ถลาง. (2558). ประเพณีสร้างสรรค์ในสังคมร่วมสมัย. กรุงเทพมหานคร: ศูนย์มานุษยวิทยา สิรินธร.

อนุรัตน์ สายทอง. (2550). การศึกษาและพัฒนาสีย้อมจากคราม. สกลนคร: มหาวิทยาลัยราชภัฏสกลนคร.

อนุรัตน์ สายทอง. (2558). การพัฒนาผ้าคราสำหรับคนรุ่นใหม่. วารสารมหาวิทยาราชภัฏสกณนคร, 7(13), 87-95.

อัญชลี โสมดี. (2553). การประยุกต์พระราชดำริเศรษฐกิจพอเพียงเพื่อสืบทอดภูมิปัญญาทองถิ่น ด้านงานหัตถกรรมของจังหวัด. เชียงใหม่: มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงใหม่.