การพัฒนากลยุทธ์การจัดการสถาบันอุดมศึกษาเอกชน เพื่อรับมือกับสถานการณ์ที่ไม่สามารถคาดการณ์ได้
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อวิเคราะห์สถานการณ์ที่ไม่สามารถคาดการณ์ได้ด้วยแนวคิด VUCA และพัฒนากลยุทธ์การจัดการของสถาบันอุดมศึกษาเอกชนเพื่อรับมือกับสถานการณ์ที่ไม่สามารถคาดการณ์ได้ โดย ใช้แบบสอบถามกับกลุ่มตัวอย่างอาจารย์และบุคลากรสถาบันอุดมศึกษาเอกชน 375 คน จากทั้งหมด 14,745 คน ด้วยวิธีเครจซี่และมอร์แกน วิเคราะห์ด้วยค่าเฉลี่ยเชื่อมโยงกับ VUCA จัดทำกลยุทธ์โดยแนวคิดน่านน้ำสีคราม กรอบดำเนินการ 4 ประการ คือ ขจัด ลด ยกระดับ และสร้าง ผลการศึกษา พบว่า 1) สถานการณ์ที่ไม่สามารถคาดการณ์ได้ ด้านวิชาการมีความไม่แน่นอนเรื่องการพัฒนาการอุดมศึกษาเอกชนที่ไปไม่ถึงการแข่งขันระดับโลกมากที่สุด ด้านวิจัยและนวัตกรรมมีความไม่แน่นอนเรื่องไม่ได้รับการสนับสนุนงบประมาณจากภาครัฐ ด้านบริการวิชาการมีความคลุมเครือเรื่องนโยบายของผู้บริหารในการสนับสนุนงบประมาณที่จำกัด และด้านการบริหารและการพัฒนาภาวะผู้นำมีความคลุมเครือเรื่องการบริหารคน และ 2) ได้แผนกลยุทธ์ 4 ด้าน 2.1) กลยุทธ์ด้านวิชาการ คือ ดำเนินงานวิชาการโดยพิจารณาการเปลี่ยนแปลงสังคมเป็นหลัก และพัฒนาให้เข้าสู่การแข่งขันในระดับสูงขึ้น 2.2) กลยุทธ์ด้านวิจัยและนวัตกรรม คือ กำหนดงานวิจัยเป็นภาระหลักทดแทนภาระงานสอน ส่งเสริมงานวิจัยเชิงนวัตกรรมตอบโจทย์สังคมและอุตสาหกรรม สร้างความร่วมมือกับภาครัฐ และสร้างนโยบายสนับสนุนงานวิจัย 2.3) กลยุทธ์ด้านบริการวิชาการ คือ ยกระดับความร่วมมือกับภาครัฐและเอกชน นโยบายสร้างรายได้และกระบวนการหาผู้เรียนแบบเชิงรุก และวิเคราะห์ความต้องการที่เปลี่ยนแปลงไวของผู้รับบริการ และ 2.4) กลยุทธ์ด้านการพัฒนาภาวะผู้นำ คือ ส่งเสริมและพัฒนาภาวะผู้นำให้กับผู้บริหารระดับหน่วยงานให้ทันต่อการเปลี่ยนแปลง ส่งเสริมด้านวิสัยทัศน์ ภาวะผู้นำ และการบริหารในสภาวะวิกฤต ยกระดับผู้ปฏิบัติงานให้มีความไวและความทันต่อการเปลี่ยนแปลง
Article Details
เอกสารอ้างอิง
กนกวรรณ เลื่อยคลัง. (2552). การพัฒนายุทธศาสตร์การบริหารจัดการสถาบันอุดมศึกษาตามแนวคิดกลยุทธ์น่านน้ำสีคราม: กรณีศึกษามหาวิทยาลัยราชภัฏราชนครินทร์. ใน ดุษฎีนิพนธ์ครุศาสตรดุษฎีบัณฑิต สาขาอุดมศึกษา. จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
กระทรวงศึกษาธิการ. (2555). ประกาศกระทรวงศึกษาธิการ เรื่อง หลักเกณฑ์และแนวทางการคัดเลือกนักเรียน นักศึกษา และสถานศึกษา เพื่อรับรางวัลพระราชทาน ประจำปีการศึกษา 2555. เรียกใช้เมื่อ 27 พฤษภาคม 2562 จาก https://www.obec.go.th/wp-content/uploads/2019/09/3.ประกาศศธ.รางวัลพระราชทาน.pdf.
จักรกฤษณ์ โปณะทอง. (2560). ปัจจัยความเสี่ยงบนความท้าทายของการบริหารจัดการสถาบันอุดมศึกษาในศตวรรษที่ 21. วารสารสุทธิปริทัศน์, 31(99), 260-273.
ธีรวุฒิ เอกะกุล. (2543). ระเบียบวิธีวิจัยทางพฤติกรรมศาสตร์และสังคมศาสตร์. อุบลราชธานี: สถาบันราชภัฎอุบลราชธานี.
บัญชา ศอกจะบก. (2544). ปัญหาของการประกอบธุรกิจการศึกษาตามกฎหมายว่าด้วยสถาบันอุดมศึกษาเอกชน. ใน วิทยานิพนธ์นิติศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชานิติศาสตร์. มหาวิทยาลัยรามคำแหง.
ไพฑูรย์ สินลารัตน์. (2548). หลักและพื้นฐานการอุดมศึกษา. กรุงเทพมหานคร: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ไพฑูรย์ สินลารัตน์. (2562). สรุปการสัมภาษณ์: เรื่องการบริหารสถาบันอุดมศึกษา. กรุงเทพมหานคร: มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์.
มานิต บุญประเสริฐ และคณะ. (2546). รูปแบบการบริหารจัดการสถาบันอุดมศึกษาแนวใหม่. ใน รายงานการวิจัย. สำนักนโยบายและแผนการศึกษา สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา.
ศรัณยพงศ์ เที่ยงธรรม. (2554). กลยุทธ์ทะเลสีคราม. วารสารนักบริหาร, 31(2), 15-20.
ศิริพงศ์ รักใหม่. (2558). พัฒนาการและแนวโน้มสถาบันอุดมศึกษาเอกชน. ใน ดุษฎีนิพนธ์ครุศาสตรดุษฎีบัณฑิต สาขาอุดมศึกษา. จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สำนักงานคณะกรรมการการอุดมศึกษา. (2562). สถิติอุดมศึกษา. เรียกใช้เมื่อ 27 พฤษภาคม 2562 จาก https://info.mhesi.go.th/.
John, C. H. (2009). Options, Futures, and other derivatives. New Jersey: Pearson.
Kim, W. C. & Mauborgne, R. (2005). Blue Ocean Strategy. Boston: Harvard Business School Press.
Overholser, B. R. & Sowinski, K. M. (2007). Biostatistics Primer: Part I. Nutr Clin Pract, 22(6), 629-635.
Yamane, T. (1967). Statistics, An Introductory Analysis. New York: Harper and Row.
