รูปแบบการสอนศิลปะดิจิทัลด้วยแอปพลิเคชันบนอุปกรณ์เคลื่อนที่ เพื่อสร้างเสริมสุขภาวะของผู้สูงอายุ
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาข้อมูลการสอนศิลปะดิจิทัลด้วยแอปพลิเคชันบนอุปกรณ์เคลื่อนที่เพื่อสร้างเสริมสุขภาวะของผู้สูงอายุ และ 2) พัฒนารูปแบบการสอนศิลปะดิจิทัลด้วยแอปพลิเคชันบนอุปกรณ์เคลื่อนที่เพื่อสร้างเสริมสุขภาวะของผู้สูงอายุ ใช้ระเบียบวิธีวิจัยและพัฒนา ระยะแรกทำการสัมภาษณ์ตัวอย่าง คือ ผู้สูงอายุที่มีอายุ 60 ปีขึ้นไป 20 คน และผู้เชี่ยวชาญ 14 คน ทั้งหมดถูกคัดเลือกแบบเจาะจง (Purposive Sampling) พร้อมกับสังเกตการสอนเพื่อเก็บข้อมูลสำหรับสร้างรูปแบบการสอนและเครื่องมือวิจัยในระยะที่สอง ประกอบด้วย รูปแบบการสอน แบบประเมินสุขภาวะ แบบสอบถามความพึงพอใจ แบบสัมภาษณ์ และแบบสังเกตพฤติกรรม ผลการศึกษาพบว่า 1) สภาวะที่ผู้สูงอายุเป็นประชากรหลักเป็นอุปสรรคในการพัฒนาประเทศจากความเจ็บป่วย การถูกทอดทิ้ง การเกษียณอายุ และการเปลี่ยนแปลงทางสังคมที่ต่างจากเดิม จึงหาแนวทางสร้างรูปแบบการสอนศิลปะดิจิทัลด้วยแอปพลิเคชันบอุปกรณ์เคลื่อนที่เพื่อสร้างเสริมสุขภาวะของผู้สูงอายุ ประกอบด้วย วัตถุประสงค์ เนื้อหาสาระ ผู้เรียนที่เป็นผู้สูงอายุ ผู้สอน รูปแบบการสอน สื่อ บรรยากาศ การประเมินผล และ 2) พัฒนารูปแบบการสอน AAWE (Art Applications for Wellbeings of the Elders Teaching Model) ให้ผู้สูงอายุในระยะที่สอง 90 คน แบ่งออกเป็น 9 กิจกรรม ๆ ละ 10 คน ทำการสอน 3 เทคนิค คือ วาดภาพ ถ่ายภาพกับตกแต่งภาพ และตัดต่อคลิปวีดีโอ แต่ละเทคนิคได้จำแนกหัวข้อในประเด็นที่ผู้สูงอายุสนใจ คือ สิ่งแวดล้อม บุคคล และอาชีพ ประกอบด้วย 6 ขั้นตอน คือ เตรียมตัว สอนและสาธิต แสดงออก นำเสนอ จัดนิทรรศการ ประเมินผล โดยใช้ศิลปะร่วมกับดิจิทัลบนแอปพลิเคชันที่มีความเสมือนจริงและช่วยสร้างเสริม สุขภาวะสำหรับผู้สูงอายุโดยเน้นทางใจและสังคมเป็นหลัก
Article Details
เอกสารอ้างอิง
กรมกิจการผู้สูงอายุ. (2565). แผนปฏิบัติราชการกรมกิจการผู้สูงอายุ ระยะ 5 ปี (พ.ศ. 2566 - 2570). เรียกใช้เมื่อ 9 กรกฎาคม 2567 จาก https://www.dop.go.th/th/laws/1/35/845
ปัญจวัฒน์ จูมลี และคณะ. (2564). ผลของโปรแกรมกิจกรรมศิลปะแบบกลุ่มต่อการเห็นคุณค่าในตนเองและภาวะซึมเศร้าของผู้สูงอายุในศูนย์พัฒนาการจัดสวัสดิการสังคมผู้สูงอายุ. วารสารคณะพยาบาลศาสตร์ มหาวิทยาลัยบูรพา, 29(2), 47-58.
พนม คลี่ฉายา. (2564). การใช้เทคโนโลยีดิจิทัลของผู้สูงอายุและข้อเสนอเพื่อการเสริมสร้างภาวะพฤฒิพลังและผลิตภาพของผู้สูงอายุไทย. วารสารนิเทศศาสตร์, 39(2), 57-78.
พนิดา ภู่งามดี. (2566). แนวคิดการใช้ศิลปะพัฒนาชีวิตผู้สูงวัยในภาวะสังคมผู้สูงอายุ. วารสารมนุษยสังคมศาสตร์, 1(2), 11-20.
วรางคณา โตโพธิ์ไทย. (2563). สื่อสังคมเพื่อการเรียนรู้สำหรับผู้สูงอายุ. วารสารเทคโนโลยีและสื่อสารการศึกษา, 15(19), 1-14.
สำนักงานส่งเสริมเศรษฐกิจดิจิทัล. (2565). แผนแม่บทการส่งเสริมเศรษฐกิจดิจิทัล ระยะที่ 2 (พ.ศ. 2566 - 2570). เรียกใช้เมื่อ 9 กรกฎาคม 2567 จาก https://www.depa.or.th/storage/app/media/file/3_%20DEP%20plan%2066-70_master-plan_compressed.pdf
Faber, M.V. et al. (2020). Engaging Older People in Age-Friendly Cities through Participatory Video Design. Public Health, 17(2020), 1-15.
Keisari, S. et al. (2021). Crafting Life Stories in Photocollage: An Online Creative Art-Based Intervention for Older Adults. Retrieved July 15, 2024, from DOI: 10.3390/bs12010001
MacRitchie. J. et al. (2023). The use of technology for arts-based activities in older adults living with mild cognitive impairment or dementia: A scoping review. Dementia, 22(1), 252–280.
Xue, M. et al. (2022). Digital Arts and Health. Retrieved July 9, 2024, from DOI:10.1007/978-3-031-20212-4_3
