การศึกษาทักษะการอยู่ในโลกดิจิทัลอย่างปลอดภัย ของนักศึกษาปริญญาตรี
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษานิยามและองค์ประกอบทักษะการอยู่ในโลกดิจิทัลอย่างปลอดภัยของนักศึกษาปริญญาตรี และประเมินความเหมาะสมของนิยามและองค์ประกอบทักษะการอยู่ในโลกดิจิทัลอย่างปลอดภัยของนักศึกษาปริญญาตรี เป็นการวิจัยแบบผสมผสานวิธี ประกอบด้วยการวิจัยเชิงคุณภาพและการวิจัยเชิงปริมาณ ในลักษณะของการวิเคราะห์เอกสาร และการสัมมนาอิงผู้เชี่ยวชาญ กลุ่มผู้ให้ข้อมูลสำคัญ ได้แก่ ผู้ที่เกี่ยวข้องด้านเทคโนโลยีสารสนเทศและดิจิทัล เกี่ยวข้องกับการปกป้องข้อมูลความปลอดภัยทางออนไลน์และการปราบปรามการกระทำความผิดเกี่ยวกับอาชญากรรมทางเทคโนโลยี และผู้จบการศึกษาด้านเทคโนโลยีทางการศึกษา มีประสบการณ์สอนนักศึกษาปริญญาตรีอย่างน้อย 5 ปี จำนวน 6 คน เลือกแบบเจาะจงตามเกณฑ์ที่กำหนด ผลการวิจัย พบว่า นิยามและองค์ประกอบทักษะการอยู่ในโลกดิจิทัลอย่างปลอดภัยของนักศึกษาปริญญาตรี โดยนิยาม หมายถึง พฤติกรรมของนักศึกษาปริญญาตรีในการจัดการกับความเสี่ยงในสภาพแวดล้อมดิจิทัลทั้งการปกป้องข้อมูลและความเป็นส่วนตัว การป้องกันการระรานทางไซเบอร์ และการปกป้องตนเองในสถานการณ์เสี่ยงในสภาพแวดล้อมดิจิทัล มี 3 องค์ประกอบ ได้แก่ 1) การปกป้องข้อมูลส่วนบุคคลและความเป็นส่วนตัวของข้อมูลในสภาพแวดล้อมดิจิทัล 2) การจัดการการระรานทางไซเบอร์ และ 3) การเอาตัวรอดในสถานการณ์เสี่ยงในสภาพแวดล้อมดิจิทัล ผลการประเมินความเหมาะสมของนิยามและองค์ประกอบทักษะการอยู่ในโลกดิจิทัลอย่างปลอดภัยของนักศึกษาปริญญาตรีโดยผู้เชี่ยวชาญ พบว่า นิยามและองค์ประกอบทักษะการอยู่ในโลกดิจิทัลอย่างปลอดภัยของนักศึกษาปริญญาตรีมีความเหมาะสมอยู่ในระดับมาก ด้านการจัดการการระรานทางไซเบอร์มีความเหมาะสมอยู่ในระดับมากที่สุด เนื่องจากทักษะดังกล่าวมีความจำเป็นในการดำเนินชีวิตปัจจุบัน
Article Details
เอกสารอ้างอิง
เกษตรชัย และหีม. (2557). พฤติกรรมการรังแกกันของนักเรียนโรงเรียนเอกชนสอนศาสนาอิสลามใน จังหวัดสงขลา. วารสารศรีนครินวิโรฒวิจัยและพัฒนา (สาขามนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์), 6(7), 14-29.
ไทยโพสต์. (2565). “บูลลี่” พุ่งในหมู่เด็ก พฤติกรรมที่ต้องเลี่ยง! เรียกใช้เมื่อ 17 ธันวาคม 2565 จาก https://www.thaipost.net/news-update/272428/
พนิดา สายประดิษฐ์. (2552). ผู้ใช้อินเทอร์เน็ตในประเทศไทยกับการให้บริการหลอมรวมสื่อ. เรียกใช้เมื่อ 17 ธันวาคม 2565 จาก http://www.nectec.or.th
วรัชญ์ ครุจิต. (2560). ผลการศึกษาและข้อเสนอแนะการปฏิรูปการใช้สื่อโซเชียลมีเดีย (Social Media). ใน เอกสารแนบระเบียบวาระ สภาขับเคลื่อนการปฏิรูปประเทศ วันที่ 03 กรกฎาคม 2560. กรุงเทพมหานคร: สำนักกรรมาธิการ 1 สำนักงานเลขาธิการสภาผู้แทนราษฎรปฏิบัติหน้าที่สำนักงานเลขาธิการสภาขับเคลื่อนการปฏิรูปประเทศ.
วิศิษฎ์ เกตุรัตนกุล และคณะ. (2561). บอกต่อสุขภาพดี (จริงหรือ)? ในสังคมไทยยุคปลอมปลอม. ใน การ สัมมนาทางวิชาการเรื่อง Fake News วิกฤตการสื่อสารในยุคดิจิทัล. มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช. นนทบุรี. 23-27.
สมถวิล วิจิตรวรรณา และคณะ. (2556). การวิจัยเพื่อพัฒนาการเรียนการสอน. กรุงเทพมหานคร: เจริญดี มั่นคงการพิมพ์.
สุกัญญา บูรณเดชาชัย. (2560). ไม่ชัวร์แชร์ไป...สังคมวุ่นวาย. เรียกใช้เมื่อ 17 ธันวาคม 2565 จาก http://imgs.mcot.net/images/2018/05/1525684457247.pdf
อิสริยะ ไพรีพ่ายฤทธิ์. (2560). Fake News ข่าวปลอม ปัญหาใหญ่ของโลกอินเทอร์เน็ต. เรียกใช้เมื่อ 17 ธันวาคม 2565 จาก http://www.okmd.tv/blogs/all-things-digital/fake-news-ข่าวปลอม-ปัญหาใหญ่ของโลกอินเทอร์เน็ต
Donner, J. (2010). Research approaches to mobile use in the developing world: A review of the literature. The Information Society, 24(3), 140-159.
Microsoft. (2022). Digital Safety. Retrieved November 15, 2022, from https://www.microsoft.com/ apac/digitalsafetyessentials/en-nz/
Park, Y. (2016). 8 digital life skills all children need-and a plan for teaching them. Retrieved May 26, 2022, from https://www.weforum.org/agenda/2016/09/8-digital-life-skills-all-children-need-and-a-plan-for-teaching-them/
Scott, J. (2006). Documentary Research. London: Sage.
Stahl, C. & Fritz, N. (2002). Internet safety: Adolescents’self-report. Journal of Adolescent Health, 31(1), 7-10.
Swearer, S. M. & Hymel, S. (2015). Understanding the psychology of bullying: Moving toward a social-ecological diathesis–stress model. American Psychologist, 70(4), 344-353.
Tokunaga, R. S. (2010). Following you home from school: A critical review and synthesis of research on cyberbullying victimization. Computers in Human Behavior, 26(3), 277-287.